Η παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντας είναι δεδομένη ειδικά σε ό,τι αφορά στο ΔΝΤ, ενώ φαίνεται ότι και στην ευρωπαϊκή πλευρά οι ηγέτες αναμένουν τα αποτελέσματα του Brussels Group ώστε να ανάψουν το πράσινο φως για μια συμφωνία.
Η Γερμανική πλευρά έχει απαιτήσει την παραμονή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, το ΔΝΤ έθεσε τους όρους του και φαίνεται πως μετά και την αμερικανική παρέμβαση φαίνεται ότι βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για μια συμφωνία, παρά τις διαψεύσεις και τις αντιρρήσεις παραγόντων όπως ο Β. Σόμπλε.
Κάπως έτσι φαίνεται ότι ενώ υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα σε τρεις βασικούς τομείς όπως το δημοσιονομικό κενό, το ασφαλιστικό και τα εργασιακά φαίνεται ότι είναι πρόθεση των εταίρων να προχωρήσει η συμφωνία ώστε να αποφευχθεί ένα ελληνικό ατύχημα που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες και για την Ελλάδα και για τη ζώνη του ευρώ.
Έτσι ενώ η ελληνική πλευρά επιμένει ότι το δημοσιονομικό κενό δεν θα είναι πάνω από 1 δισ. και οι δανειστές επιμένουν πως δεν θα πέσει κάτω από τα 1,2 δισ. ευρώ φαίνεται ότι θα συμφωνηθεί να μην υπάρξει πρόβλεψη αλλά οι δυο πλευρές να παρακολουθήσουν την πορεία της οικονομίας και αναλόγως να προσαρμόσουν τους επόμενους μήνες τα μέτρα.
Σε ό,τι αφορά στο Ασφαλιστικό η κυβέρνηση εμμένει στο πάγωμα της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και οι δανειστές στην κατάργηση των πρόωρων συντάξεων.
Έτσι φαίνεται ότι η συμφωνία είναι κάπου στη μέση. Η ελληνική πλευρά κερδίζει πάγωμα της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος για ένα με δύο χρόνια ακόμη, ενώ οι Θεσμοί παίρνουν περικοπές και ισχυρά αντικίνητρα για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.
Σε ό,τι αφορά στα εργασιακά όπου το χάσμα είναι ακόμη μάλλον αγεφύρωτο μάλλον υπάρχει κάποιου είδους μορατόριουμ.
Από τεχνοκρατικής άποψης η συμφωνία είναι ανέφικτη με βάση τα παραπάνω, μόνο με πολιτική παρέμβαση υπάρχει πιθανότητα συμφωνίας και σε αυτόν τον τομέα βασίζεται η ελληνική πλευρά και εκφράζει αισιοδοξία, ενώ ο υπουργός Οικονομικών για παράδειγμα… εκπλήσσεται.
