Η δεύτερη ευκαιρία αρχίζει αμέσως. Περίοδος χάριτος αυτή τη φορά δεν υπάρχει. Ούτε δικαιολογίες απειρίας ή εσωτερικών αντιστάσεων και αντιθέσεων στο ΣΥΡΙΖΑ που υποχρέωναν τον πρωθυπουργό στην “πρώτη φορά αριστερά” σε αναδιπλώσεις, καθυστερήσεις και ατέρμονες ζυμώσεις στο εσωτερικό του κόμματος ώστε να πειστούν οι διαφωνούντες.
Τώρα η εκλογική νίκη είναι προσωπική, του Αλέξη Τσίπρα και επομένως η ισχύς της εντολής του επιτρέπει να κινηθεί ως κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού.
Ταυτοχρόνως η επιλογή να συμπορευτεί με τον Πάνο Καμμένο και να μην επιδιώξει ευρύτερες συνεργασίες του στερεί διαπραγματευτική ισχύ έναντι των δανειστών και ταυτοχρόνως τον καθιστά απολύτως υπεύθυνο για την πορεία των διαπραγματεύσεων , της εφαρμογής της συμφωνίας, καθώς της γενικότερης εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής. Δεν έχει συνοδοιπόρους και δεν μπορεί να έχει και συνενόχους σε περίπτωση αρνητικών εξελίξεων που όλοι απευχόμαστε.
Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να κινηθεί με μεγάλη ταχύτητα στην υιοθέτηση των 52 προαπαιτούμενων, καθώς και στις διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση ισοδύναμων και τις αλλαγές των σημείων που παραμένουν ανοιχτά στη συμφωνία, όπως το ασφαλιστικό, οι εργασιακές σχέσεις, η ενέργεια.
Η καλή ή όχι πορεία θα εξαρτηθεί και από τις επιλογές προσώπων. Αν επιλέξει τους “άριστους” όπως είχε δεσμευτεί προεκλογικά και όχι τους αρεστούς στο κόμμα, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να κυβερνηθεί η χώρα και να μην δούμε το φαινόμενο της απραξίας, για να μην πω της ακυβερνησίας, της εξάμηνης διακυβέρνησης της χώρας από το ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Αλέξης Τσίπρας, η κυβέρνηση και η χώρα χρειάζεται υπουργούς που θα παράγουν έργο, που θα αναλαμβάνουν ευθύνες και πολιτικό κόστος και όχι θεατές καρεκλοκένταυρους, όπως συνέβη με μερικούς υπουργούς της πρώτης ευκαιρίας.
Πάντως ότι και να γίνει, όποιες επιλογές κάνει η ευθύνη για την πορεία της κυβέρνησης και της χώρας είναι δική του προσωπικά, γιατί είναι ο κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού και του πολιτικού παιχνιδιού.
