Ο Παύλος Πολάκης αποκαλύπτει με αφορμή το θάνατο του Σήφη Βαλυράκη: Παραλίγο να πεθάνω

Μια προσωπική ιστορία από το 1997 θυμάται ο Παύλος Πολάκης με αφορμή τις νέες αποκαλύψεις που έρχονται στο φως για το πως έχασε τη ζωή του ο Σήφης Βαλυράκης. Διαβάστε όλη την ανάρτησή του.

«Νιώθω πολύ θυμό σκεφτόμενος πως ένας άνθρωπος με το πάθος του Σήφη, τη σωματική του κατάσταση παρά τα χρόνια του και την «ψυχή» που είχε, μπορεί να πήγε με αυτόν τον τρόπο» γράφει ο Παύλος Πολάκης και εκτιμά ότι ο ψαράς με τον οποίο φέρεται να καυγάδισε ο Σήφης Βαλυράκης «πιθανότατα δεν τον είδε όταν συνέβη η πρόσκρουση, αλλά σίγουρα το κατάλαβε μετά και έφυγε ελπίζοντας πως δεν θα ανακαλυφθεί».

«Μακάρι στα 78 μου να μπορώ να πηγαίνω για ψάρεμα όπως πήγαινε ο Σήφης που ήταν άντρας απ’ τους λίγους που έβγαλε ο τόπος μας», είναι το υστερόγραφο με το οποίο κλείνει την ανάρτησή του ο Παύλος Πολάκης.

«Για δέκατα του δευτερολέπτου θα είχα πεθάνει»

Η προσωπική ιστορία που αποκαλύπτει ο Παύλος Πολάκης είχε συμβεί το 1997, το καλοκαίρι, σε μια ακτή πίσω από την Αγία Ρούμελη στα Σφακιά. «Δείχνει πόσο λεπτό είναι το νήμα της ζωής μας τελικά και πως μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου μπορεί να χαθούν όλα ή να γλυτώσεις», γράφει ο πρώην υπουργός.

Περιγράφει τα λάθη που έκανε εκείνος, με πρώτο ότι δεν είχε μαζί του τη σύζυγό του Δώρα, όταν είχε πάψει για ψαροτούφεκο έξω από την Αγία Ρούμελη.

Click4more Σήφης Βαλυράκης: Θέμα χρόνου η ταυτοποίηση του ψαρά – «Η προπέλα του αλιευτικού τον χτύπησε»

«Ήμουν σε ένα βάθος έξι μέτρων ανέβαινα αργά στην επιφάνεια (…) και περίπου ένα μέτρο πριν την επιφάνεια, ακούω ήχο εξωλέμβιας κοιτάω πάνω και μπροστά και βλέπω σε λιγότερο από ένα μέτρο από το κεφάλι μου μια καρίνα πλαστικής βάρκας να έρχεται κατευθείαν απάνω μου. (…)

Άφησα αστραπιαία τα ψαροντούφεκα, έβαλα τα χέρια μου μπροστά, έσπρωξα με δύναμη την αριστερή μεριά της βάρκας στρίβοντας ταυτόχρονα το σώμα μου αριστερά, γυρνώντας την  πλάτη προς το τοίχωμα της βάρκας προφυλάσσοντας το κεφάλι και τότε ένιωσα ένα καλό χτύπημα στα πλευρά και στη μέση που μου έκοψε την ανάσα, αλλά δεν έχασα τις αισθήσεις μου, ούτε βούλιαξα. Το χτύπημα ήταν από τον πλαστικό σταθεροποιητή που έβαζαν παλιά πάνω από τις προπέλες. Είχα αποφύγει να με χτυπήσει η βάρκα στο κεφάλι ή στην μπροστινή μεριά του θώρακα και της κοιλιάς όπως την έσπρωξα και έστριψα το σώμα μου αλλά σπρώχνοντας τη βάρκα να στρίψει δεξιά γύρισε στο τελείωμα της η μηχανή και με χτύπησε το πλαστικό πάνω από την προπέλα στην πλάτη».

Τότε είχε τραυματιστεί, ενώ ο άνθρωπος που τον χτύπησε κατά λάθος, σταμάτησε για να τον βοηθήσει. «Είχε σκιστεί η στολή, είχα γδαρθεί στην πλάτη, πόναγα αρκετά έως πολύ. (…) Μετά από κάνα εικοσάλεπτο, συνήλθα αρκετά από το χτύπημα εγώ, από το σοκ αυτός…».

Και μετά; «Πολλές φορές έχω αναλογιστεί πως εκείνη τη μέρα για ένα δυο δέκατα του δευτερολέπτου θα είχα πεθάνει ή θα είχα βαριά αναπηρία»…