“Τα παιδιά θα μισήσουν τους αρχαίους συγγραφείς με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών”, είπε η κ. Ρεπούση μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα.
«Είναι σημαντικό να διδάσκεται η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Δεν μπορείς, όμως, να αναγκάσεις τα παιδιά να γνωρίσουν τις αξίες και τις αρχές αυτές, μαθαίνοντας αρχαία» είπε χαρακτηριστικά.
Η γλώσσα που μιλάμε είναι η Νέα Ελληνική και δεν πρέπει να διδάσκονται τα Αρχαία σε βάρος των Νέων, πρόσθεσε.
Για το μάθημα των Θρησκευτικών, η κ. Ρεπούση είπε ότι δεν πρότεινε την κατάργηση της διδασκαλίας τους, αλλά την ένταξή τους σε πιο θρησκειολογική βάση, προκειμένου-όπως είπε-να μαθαίνουν τα παιδιά την ιστορία όλων των θρησκειών.
Για την κριτική που δέχεται απάντησε πως θέλει να ακούσει συγκεκριμένα επιχειρήματα και «όχι κορώνες και δεκάρικους λόγους».
Εκφράζοντας την άποψη ότι μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και με ελάχιστες διαφορές, δεν είναι νεκρή, o Αλαβάνος, εκ μέρους του «Σχεδίου Β», διάβασε σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο Αθήνα 9,84 απόσπασμα από την ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη στην τελετή απονομής του βραβείου Νομπέλ τον Νοέμβριο του 1979:
«Είναι, το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.
»Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές.
»Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. – χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.
»Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών.
»Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος 25 αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ανθιμος προς Ρεπούση: «Σε λίγο θα μας ζητήσετε να γκρεμίσουμε την Ακρόπολη»
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Εκκλησία “αγριεύει” και θα απαντά στις “προκλήσεις” Ρεπούση
