Η αναφορά του Γ. Δραγασάκη για παράταση ως τα τέλη Μαϊου δεν ήταν, φαίνεται, διόλου τυχαία. Μια τρίμηνη παράταση ως μια νέα συμφωνία με τους εταίρους και δανειστές μας θα δώσει τον απαραίτητο χρόνο για την κατάθεση από την ελληνική πλευρά του σχεδίου και τη συμφωνία επί ενός νέου προγράμματος.
Το πρόγραμμα αυτό από την ελληνική πλευρά επιδιώκεται να περιλαμβάνει αν όχι κούρεμα, το οποίο συναντά αντιδράσεις μια ελάφρυνση του χρέους τουλάχιστον ως προς την εξυπηρέτησή του, δηλαδή παράταση της αποπληρωμής και μικρότερα επιτόκια μαζί ίσως και με μια περίοδο χάριτος, έτσι ώστε να μειωθούν οι ετήσιες δανειακές ανάγκες και τα πλεονάσματα, όποια υπάρχουν, να κατευθυνθούν προς το εσωτερικό, στην αγορά και την πραγματική οικονομία.
Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο επίσης ότι το νέο πρόγραμμα που θα παρουσιάσει η ελληνική πλευρά θα έχει τετραετή διάρκεια, θα περιλαμβάνει πλεονάσματα, αλλά σαφώς μικρότερα από εκείνα που είχαμε συνηθίσει την περίοδο του προηγούμενου μνημονίου και θα εστιάζει στον περιορισμό της λιτότητας που οδηγεί μαθηματικά στην ύφεση, με παράλληλη όμως αναμόρφωση του φορολογικού ώστε να υπάρξει αύξηση των εσόδων, αλλά και μεταρρυθμίσεις για τη διοικητική αποτελεσματικότητα του κράτους.
