Τσακνής σε Καλλιάνο: Σε έπιασαν οι επαναστάτες ή τρέχεις ακόμα;

Ο πρόεδρος της ΕΡΤ, απευθύνεται και εκείνος με τη σειρά του με απαξιωτικούς όρους στον πολιτευτή της Νέας Δημοκρατίας και πρώην εργαζόμενο στην κρατική τηλεόραση, εγκαλώντας τον για ψευδολογία αλλά και για προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων.

Ο Διονύσης Τσακνής αναφέρει συγκεκριμένα, στην απάντησή του:

“Το αυτο-λιντσάρισμα ενός πολιτευτή!

Θα μπορούσα να κατανοήσω την αγωνία του κυρίου Καλλιάνου στην προσπάθειά του να αντλήσει ψηφοφόρους στη νέα του εκλογική στέγη, αν:

1ον  Δεν κατέφευγε σε ψεύδη  και
2ον.  Δεν χρησιμοποιούσε ως όχημα για την ψευδολογία του, την ΕΡΤ .

Ας δούμε λοιπόν τα γεγονότα:
Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου ως προέδρου της εταιρείας (Μάιος του 2015) με επισκέφτηκε στο γραφείο μου, εκφράζοντας την επιθυμία του να παραμείνει στην ΕΡΤ, μετά τη λήξη της σύμβασής του, δηλαδή στις 31/7 του ιδίου έτους.

Καμία αναφορά δεν έκανε για δυσμενές κλίμα σε βάρος του  (πολλώ δε μάλλον για bulling και κυνηγητό στα σκαλιά και στους διαδρόμους). Είναι φανερό, πως  κάποιος από τους δυο μας, δεν θυμάται καλά και σίγουρα αυτός, δεν είμαι εγώ. Άλλωστε, υπάρχουν μάρτυρες των συναντήσεών μας.

Αλήθεια, γιατί κάποιος να επιθυμεί διακαώς, να παραμείνει σε μια εταιρεία, όταν απειλείται διαρκώς με λιντσάρισμα και δεν μπορεί καν, να κυκλοφορήσει στους χώρους της;

Γιατί δεν κατήγγειλε τότε –ως όφειλε- στον πρόεδρο της εταιρείας, αυτά τα περιστατικά, παρά επέλεξε ενάμιση χρόνο μετά, να κάνει αυτές τις «αποκαλύψεις»;

Και δεν μας λέει τελικά,  τον έπιασαν οι… «επαναστάτες», όπως ισχυρίζεται, ή τρέχει ακόμα; Όσο για τους ικανούς και τους «ανίκανους», που τάχα κατέλαβαν θέσεις ευθύνης, θα μπορούσε ο καθένας να έχει γνώμη, εκτός φυσικά από κάποιους γραφικούς  πολιτικούς συκοφάντες.

Θα μπορούσα να σας εκθέσω περισσότερο κύριε Καλλιάνε. Δεν το κάνω επειδή ξέρω, πως πάση θυσία, αυτό ακριβώς επιδιώκετε: δημοσιότητα. Εν τέλει, αναρωτιέμαι: Μήπως κάποιοι, σας πληροφόρησαν πως πλησιάζουν εκλογές και πρέπει να τρέξετε ( να πάλι το τρέξιμο) προς άγραν ψήφων;

Ας είναι!
Οι αστειότητες έχουν ένα όριο. Διαφορετικά, καταντούν γελοιότητες.
 
Τελεία και παύλα!”