Νέα βρετανική επιστημονική έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι όχι μόνο η παχυσαρκία των γονιών επηρεάζει το βάρος των παιδιών, αλλά και το αν οι γονείς έχουν χαμηλό βάρος, επίσης επιδρά μέσω της κληρονομικότητας.
Τα παιδιά που έχουν λεπτούς γονείς, έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να είναι λεπτά και τα ίδια, σε σχέση με τα παιδιά που οι γονείς τους έχουν βάρος πάνω από το φυσιολογικό.
Οι Βρετανοί ερευνητές μελέτησαν επί μια πενταετία το ύψος και το βάρος γονιών και παιδιών από περίπου 7.000 οικογένειες. Η ανάλυση του «δείκτη σωματικής μάζας» (προκύπτει από τη διαίρεση του βάρους με το τετράγωνο του ύψους) έδειξε ότι όταν και οι δύο γονείς είχαν δείκτη στο κατώτερο (λεπτότερο) ήμισυ της ιδανικής σωματικής μάζας, τότε η πιθανότητα να έχουν λεπτό παιδί ήταν 16,2%, σε σχέση με 7,8% αν και οι δύο είχαν δείκτη στο ανώτερο ήμισυ. Αυτά τα παιδιά είχαν δείκτη σωματικής μάζας (ΒΜΙ) κάτω του 18,5, θεωρούμενα έτσι ως «λεπτά».
Κανονικό θεωρείται το βάρος αν ο δείκτης είναι μεταξύ 18,5- 25), μεταξύ 25- 30 θεωρείται κανείς υπέρβαρος και πάνω από 30 παχύσαρκος. Η πιθανότητα να είναι το παιδί λεπτό, είναι μόνο 5,3%, αν και οι δύο γονείς είναι υπέρβαροι και μόλις 2,5% αν και οι δύο γονείς είναι παχύσαρκοι.
Θεωρούν ότι, με βάση αυτές τις διαπιστώσεις, το χαμηλό βάρος μπορεί να κληρονομηθεί, καθώς τα παιδιά των λεπτών γονιών διαθέτουν γονίδια που τα προδιαθέτουν να μείνουν και αυτά αδύνατα. Το φύλο του παιδιού ή η κοινωνικοοικονομική κατάσταση της οικογένειάς του δεν φαίνεται να παίζει ρόλο.
Προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι η παχυσαρκία εμφανίζεται σε ολόκληρες οικογένειες, εν μέρει εξαιτίας της μεταβίβασης διαφόρων γονιδίων που προδιαθέτουν για τη συσσώρευση λίπους και στα παιδιά. Η νέα έρευνα δείχνει ότι μια ανάλογη γενετική προδιάθεση υπάρχει και όσον αφορά το χαμηλό βάρος. Η μελέτη δεν διαπίστωσε κάποια διαφορά μεταξύ των λεπτών μητέρων και των λεπτών πατέρων, όσον αφορά την επίδρασή τους στο βάρος των παιδιών τους.
