«Ηθικά και νομικά περιττή η προφυλάκιση των δύο αστυνομικών». «Κάτω τα χέρια από τους αστυνομικούς». «Αν η μητέρα γνώριζε τα προβλήματα συμπεριφοράς του παιδιού της, γιατί τον άφηνε να οδηγεί;»
Τρεις φράσεις. Τρεις δημόσιες τοποθετήσεις. Και μια εικόνα που προσβάλλει το θεσμικό κύρος του Άργους.
Ο 20χρονος Θοδωρής είναι νεκρός. Η Δικαιοσύνη ερευνά την υπόθεση. Κι όμως, ο δημόσιος διάλογος μετατοπίστηκε από τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου στην υπεράσπιση των κατηγορουμένων και στην ενοχοποίηση της μητέρας του.
Είναι δικαίωμα του καθενός να εκφράζει άποψη. Όταν, όμως, αυτή η άποψη διατυπώνεται από ανθρώπους που υπηρέτησαν ή υπηρετούν τον κορυφαίο θεσμό της πόλης, αποκτά άλλο βάρος. Οι λέξεις παύουν να είναι προσωπικές. Γίνονται θεσμικές.
Κανείς δεν ζήτησε από τους δημάρχους να προδικάσουν την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης. Περιμέναμε, όμως, μια στάση αντάξια του αξιώματός τους. Λίγη περίσκεψη. Λίγο μέτρο. Λίγο σεβασμό προς μια οικογένεια που θρηνεί.
Αντί γι’ αυτά, ακούσαμε ότι η προφυλάκιση ήταν «περιττή». Είδαμε μια μάνα να γίνεται αντικείμενο δημόσιας επίκρισης. Διαβάσαμε ύβρεις και πολωτική ρητορική από έναν πρώην δήμαρχο. Η αρχαία λέξη «αἰδώς» σημαίνει σεβασμό, συστολή, επίγνωση των ορίων. Εκείνη την εσωτερική φωνή που υπαγορεύει πότε πρέπει να μιλήσεις και πώς πρέπει να μιλήσεις. Αυτή η φωνή έλειψε.
Αἰδώς, λοιπόν. Όχι στους πολίτες του Άργους αλλά σε όσους επέλεξαν, μέσα στον πόνο μιας οικογένειας και πριν ακόμη ολοκληρωθεί η κρίση της Δικαιοσύνης, να υψώσουν ασπίδα στους κατηγορούμενους και να στρέψουν το βλέμμα αλλού.
