Αυτή την εβδομάδα δύο από τις μεγαλύτερες Κεντρικές Τράπεζες του πλανήτη, η Fed (ΗΠΑ) και η BoJ (Ιαπωνία) έπρεπε να αποφασίσουν για το τι «μπορούν να κάνουν» με τα επιτόκια σε ένα περιβάλλον παρατεταμένης ενεργειακής κρίσης, ισχυρής αβεβαιότητας για την κατάσταση στην ΑΙ και ανοικτών γεωπολιτικών συγκρούσεων.
Με άλλα λόγια σε ένα κόσμο με ανοικτό το μέτωπο του πληθωρισμού και το ενδεχόμενο χρηματιστηριακής και χρηματοπιστωτικής αναταραχής να κρέμεται πάνω από τα κεφάλαια μας, ενώ δύο πόλεμοι (Ουκρανία και Περσικός Κόλπος) απειλούν να γίνουν συγκοινωνούντα δοχεία σε μία νέα εκρηκτική εκδοχή του πολέμου.
Παρ’ όλα αυτά και οι δύο Κεντρικές Τράπεζες παρουσίασαν ένα… σπάνιο δείγμα συγχρονισμένης «αμηχανίας».
Η Fed όπως είναι γνωστό κράτησε το επιτόκιο στο 3,50%-3,75% στις 29 Ιουλίου, με ψήφους 9-3. Η Τράπεζα της Ιαπωνίας έκανε το ίδιο δύο μέρες μετά, διατηρώντας το στο 1%, με ψήφους 8-1.
Δύο αποφάσεις, καμία μεταβολή.
Αν ρίξουμε μία πιο προσεκτική ματιά και οι δύο τράπεζες βρίσκονται μπροστά στο ίδιο πρόβλημα, δηλαδή τον πληθωρισμό που τροφοδοτείται από την ενεργειακή κρίση, αποτέλεσμα της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή και της αβεβαιότητας γύρω από το τι θα γίνει με τα Στενά του Ορμούζ αλλά και στις αντιφάσεις που απειλούν την αποκαλούμενη «φούσκα» του ΑΙ.
Για να το πούμε διαφορετικά καμία απόφαση δεν πάρθηκε, παρά το ότι το «περιβάλλον» (μαζί και ο Τραμπ) «ζητά» ακριβώς το αντίθετο από αυτό στο οποίο τελικά οδηγεί η «ανάλυση» των δύο τραπεζών.
Βέβαια η «αφετηρία» ανάμεσα στις δύο τράπεζες είναι διαφορετική.
Στις ΗΠΑ, ο Τραμπ επέλεξε τον Κέβιν Γουόρς στην προεδρία της Fed για να φέρει «χαμηλότερα» επιτόκια, αλλά ο νέος πρόεδρος της Fed τελικά βρέθηκε να προσδιορίζεται ως προς τις αποφάσεις του, όχι από τον Λευκό Οίκο, αλλά από το Συμβούλιο της Fed στο οποίο οι τρεις διαφωνούντες δεν ζητούσαν μείωση επιτοκίων, αλλά αύξηση ! Γιατί; Γιατί ο δομικός «πυρήνας» του πληθωρισμού επιταχύνεται από 3,0% σε 3,4% μέσα στο 2026 και το πετρέλαιο να έχει αγγίξει προσωρινά τα 113 δολάρια πριν σταθεροποιηθεί (;) κάπου κοντά στα 82 – 84 δολάρια.
Στην Ιαπωνία η λογική είναι αντίστροφη. Η BoJ «συγκλίνει» ήδη προς μία πιο σφικτή νομισματική πολιτική (αναβάθμισε την πρόβλεψη ανάπτυξης και προειδοποίησε για πληθωρισμό «σαφώς πάνω» από το 2%), αλλά φαίνεται να «συγκρατείται» από την κυβέρνηση Τακαΐτσι, που φοβάται τις συνέπειες μιας ανατίμησης του γεν, σε μια οικονομία ήδη εξαρτημένη από εξαγωγές προϊόντων και κεφαλαίων (carry trade). Αυτό ήταν απόλυτα καθαρό και από το γεγονός ότι ανεπισήμως φέρεται να παρενέβη στη συναλλαγματική αγορά την ίδια μέρα της απόφασης για να αποφύγει μια νέα βουτιά στο γιέν!
Στο πλαίσιο αυτής της αυτής της «πραγματικότητας» δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ένα εξαιρετικά ουσιαστικό στοιχείο. Η σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές τράπεζες είναι περισσότερο σημαντική από όσο οι ίδιες δηλώνουν, καθώς αυτές οι δύο διαχειρίζονται ένα από τα μεγαλύτερα «κανάλια» μεταφοράς κεφαλαίων μέσω του carry trade ανάμεσα στο «φθηνό» γιεν και το ακριβό (;) δολάριο, που κρατάνε ζωντανή την αμερικανική αγορά ομολόγων και την Γουώλ Στρητ… Και εδώ κάθε «λάθος» θα μπορούσε να κοστίσει κάτι χειρότερο από μια περιπέτεια τύπου 2008.
Δύο τράπεζες, λοιπόν, παγιδευμένες στο ίδιο «σταυροδρόμι» μεταξύ της ενεργειακής κρίσης και του πληθωρισμού.
Με την μία να πιέζεται προς τα κάτω «πολιτικά» ενώ στην ουσία προσανατολίζεται προς τα πάνω, ενώ η άλλη πιέζεται προς τα πάνω τεχνοκρατικά ενώ «πολιτικά» συγκρατείται προς τα κάτω.
Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις όμως τελικά είναι το ίδιο, αναβολή απόφασης και μετάθεση της «κίνησης» στην καλύτερη περίπτωση για το επόμενο τρίμηνο.
Σε αυτό το σκηνικό το Jackson Hole (27-29 Αυγούστου), δηλαδή η σημαντικότερη συνάντηση των κεντρικών τραπεζών του πλανήτη (στις ΗΠΑ), όπου ο πρόεδρος της Fed ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του, δύσκολα – κατά τα φαινόμενα πλέον – θα αποσαφηνίσει την «νέα» πολιτική.
Το επίσημο θέμα της συνάντησης (χρηματοπιστωτική καινοτομία, ψηφιακά νομίσματα, συστήματα πληρωμών) μοιάζει σχεδόν «επιλεγμένο» για να αποφύγει να υποχρεώσει την νεοδιορισμένη Fed, (ήδη κατηγορούμενη για έλλειψη ανεξαρτησίας), να μιλήσει για το μεγάλο θέμα, τα επιτόκια.
Όμως η πείρα λέει (όπως άλλωστε και στο περσινό συμπόσιο, όπου μία φράση του Πάουελ αρκούσε για να αλλάξει τις προσδοκίες αγοράς μέσα σε ώρες) πως ο επίσημος τίτλος του θέματος συζήτησης, σπάνια «συγκρατεί» το πραγματικό ενδιαφέρον.
Το πιθανότερο «σενάριο» ασφαλώς δεν είναι μία επίσημη ανακοίνωση στροφής της πολιτικής, μία ξεκάθαρη «απόφαση» δηλαδή, αλλά κάποιες δηλώσεις ή καλύτερα «αναφορές» σε λέξεις κλειδιά που στην συνέχεια θα αποκρυπτογραφηθούν διεξοδικά.
Κάθε αναφορά δηλαδή του Γουόρς στην «ενέργεια», στο δολάριο ή στην ανεξαρτησία της ίδιας της Fed, θα χτυπήσει τα καμπανάκια για το πραγματικό «μήνυμα» πίσω από τις τεχνοκρατικές δηλώσεις.
Να περιμένουμε ότι στα τέλη του Αυγούστου θα δούμε το τέλος της «αμηχανίας»;
Κανείς προς το παρόν τουλάχιστον δεν ποντάρει σ’ αυτό…
