Η πρόσφατη Σύνοδος των 27 της ΕΕ ασφαλώς δεν μας άφησε αποφάσεις τις οποίες αξίζει να προσέξει κανείς, γιατί απλώς δεν αποφάσισε τίποτα ιδιαίτερα σημαντικό. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η ατζέντα της ήταν ιδιαίτερα βαριά με την υπόθεση του πολέμου στην Ουκρανία και τον επόμενο Προϋπολογισμό της ΕΕ εν μέσω ενεργειακής κρίσης να είναι από τα σημαντικότερα και κυριολεκτικά «καυτά» θέματα.
Μας άφησε όμως και κάτι σημαντικό που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.
Με σημείο αναφοράς την υπόθεση της διαπραγμάτευσης και του ρόλου που μπορεί – ή καλύτερη φιλοδοξεί – να παίξει η ΕΕ, στην υπόθεση του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και τις αποφάσεις που αφορούν στην προετοιμασία συμφωνίας για τον νέο επταετή Προϋπολογισμό της ΕΕ, η ιστορική πλέον κεντρική βαρύνουσα θέση του γαλλογερμανικού άξονα έχει δώσει την θέση της, σε ένα νέο πολυμελές σχήμα.
Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Πολωνία και η, εκτός ΕΕ, Μ. Βρετανία είναι το νέο σχήμα που αναδύεται ως κέντρο αποφάσεων και διαχείρισης της κρίσης υπόθεση της Ουκρανίας.
Και μάλιστα η «μετατόπιση» αυτή πέραν του παραδόξου της συμμετοχής της Μ. Βρετανίας, που μετά το Brexit, παρέμενε εκτός των αποφάσεων της ευρωπαϊκής «συλλογικότητας», έγινε ακόμα περισσότερο εμφανής με το «άδειασμα» της αρμόδιας για την εξωτερική πολιτική Επιτρόπου Κάγια Κάλας, όσον αφορά την εμπλοκή της στην υπόθεση της Ουκρανίας.
Η Κάγια Κάλας μόλις πριν από δύο χρόνια είχε εδραιωθεί στη θέση της ως ευρωπαϊκής εκπροσώπου ιδιαίτερα για τα θέματα που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στην Ουκρανία και μάλιστα ως ο πλέον σκληρός διαπραγματευτής απέναντι στην Ρωσία…
Τι «είναι» αυτό το νέο σχήμα – μετά το Δουβλίνο πήρε μάλιστα και το όνομα Ε5 – στο οποίο σιωπηρά δόθηκε η αρμοδιότητα να επιδιώξει την εμπλοκή της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις για ειρήνη στον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν είναι ιδιαίτερα σαφές.
Αυτό που είναι σαφές είναι πως η Κάγια Κάλας εξοστρακίσθηκε από την υπόθεση της Ουκρανίας όσον αφορά τις διαδικασίες που θα ακολουθήσουν, εάν και εφόσον βέβαια «επιτραπεί» στην ΕΕ, από την συνάντηση Τραμπ – Σι – Πούτιν, να πάρει μέρος και να συμμετάσχει σ’ αυτές.
Το αξιοσημείωτο εδώ δεν είναι τόσο η εμφάνιση του νέου «διαχειριστικού» σχήματος των E5, αλλά η υποβάθμιση της παρουσίας και της ισχύος του γαλλογερμανικού άξονα, που από την αρχή της περιπέτειας της ΟΝΕ και της ΕΕ αποτελούσε το σημείο αναφοράς της «κεντρικής εξουσίας» για την Ενωμένη Ευρώπη…
Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την εξωτερική πολιτική ή τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά και για το οικονομικό επίπεδο εσωτερικής ισορροπίας της ΕΕ όπως θα αποτυπωθεί – μετά το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης – στον νέο Προϋπολογισμό της ΕΕ και στην κορυφή της πυραμίδας της νομισματικής πολιτικής, την προεδρία της ΕΚΤ, μετά την αποχώρηση της Λαγκάρντ.
Ασφαλώς τα όσα έχουν μεσολαβήσει τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει περισσότερο από εμφανή τα «ρήγματα» στα θεμέλια του γαλλογερμανικού άξονα. Αλλά αυτός παρέμενε σαν αυτό που ήταν εξαρχής, ένα σημείο αναφοράς πολιτικής και οικονομικής ισχύος της ΕΕ.
Η νέα κατάσταση στην επερχόμενη μετα-Μακρόν εποχή, που συνδυάζεται με την εμφανή πολιτική κρίση στην Γερμανία του Μερτς, έχει αναδείξει την αδυναμία του πάλαι ποτέ γαλλογερμανικού άξονα, να είναι αυτό που ήταν μέχρι τώρα, δηλαδή η ραχοκοκαλιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ασταθές διεθνές περιβάλλον.
Και αυτό θα έχει συνέπειες άμεσες τόσο οικονομικές όσο και γεω-πολιτικές, κατά πως φαίνεται μετά το Δουβλίνο.
