Θα μπορούσε να κάνει κανείς «συλλογή» από τις διατυπώσεις που έχουν χρησιμοποιήσει οι διεθνείς Οργανισμοί, από το ΔΝΤ και τον Παγκόσμια Τράπεζα μέχρι τις Κεντρικές Τράπεζες, μαζί και την ΕΚΤ, με τις οποίες περιγράφουν, όλοι χωρίς εξαίρεση, την ενεργειακή κρίση που περνάει η παγκόσμια οικονομία, ως την χειρότερη… ever.
Για την Κομισιόν όμως και το Eurogroup που την ακολουθεί φαίνεται πως αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.
Η απόδειξη βρίσκεται στην τελική απόφαση της Κομισιόν, σύμφωνα με την οποία η Ευρωζώνη – που ήδη κινείται μεταξύ στασιμοπληθωρισμού και ύφεσης – θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την «χειρότερη από ποτέ ενεργειακή κρίση» με κάποια «μέτρα» που δεν μπορούν να ξεπεράσουν το 0,3% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση !
Και μάλιστα τα μέτρα αυτά δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελούν παρεμβάσεις που θα «ξοδεύουν» έστω και ένα ευρώ από αυτά τα ψίχουλα, για την ενίσχυση του δραματικά μειούμενου διαθέσιμου εισοδήματος. Το οποίο διαθέσιμο εισόδημα, σε μία σειρά χωρών μαζί και στην Ελλάδα, αποτελεί την βάση για την στήριξη του ΑΕΠ ! (για την Ελλάδα για παράδειγμα το ετήσιο ΑΕΠ στηρίζεται σε γενικές γραμμές κατά 70% στην καταναλωτική δαπάνη).
Και να σκεφτεί κανείς ότι η συζήτηση αυτή, το πως θα αντιμετωπίσει δηλαδή η Ε.Ε. την μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση της ιστορίας της, η ατζέντα της συζήτησης είχε φτάσει στο σημείο να βάλει στο τραπέζι ακόμα και το ενδεχόμενο να υπάρξει μία συνέχεια ή ένα δεύτερο – έστω μικρότερο – Ταμείο Ανάκαμψης.
Και αντί αυτού ήρθε η «εντολή» από την Κομισιόν, προφανώς μετά από συμφωνία με το Eurogroup, στο οποίο βρίσκεται επικεφαλής ως πρόεδρος του Συμβουλίου ο κ. Πιερρακάκης, για μία «ρήτρα διαφυγής» της κάθε χώρας μέλους συνολικού ύψους 0,6% του ΑΕΠ της χώρας για την περίοδο 2026 – 28 και με ανώτατο επιτρεπτό όριο το 0,3% του ΑΕΠ ετησίως. Δηλαδή η κάθε χώρα μέλος μπορεί να χρησιμοποιήσει μέτρα ύψους μέχρι 0,3% του ΑΕΠ της ετησίως για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της χειρότερης ενεργειακής κρίσης.
Με άλλα λόγια «… ώδινεν όρος και έτεκεν μυν», κυριολεκτικά και όχι συμβολικά.
Και για να γίνει ακόμα περισσότερο αντιληπτό το θέμα του μεγέθους των «μέτρων» να υπενθυμίσουμε ότι το Ταμείο Ανάκαμψης ή το RearmEU μετράνε τις κατανομές πόρων σε δεκάδες δις ευρώ, σε επιδοτήσεις και δάνεια, ενώ η περιβόητη «ρήτρα διαφυγής» της Κομισιόν για την Ελλάδα, αναφέρεται σε κάτι λιγότερο από 780 εκατ. ευρώ ετησίως σε επιτρεπόμενους «εθνικούς πόρους».
Και δεν σταματάει εκεί το κακό. Αυτά τα «λίγα» δεν επιτρέπεται να ξοδευτούν για στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων, παρά μόνο για … επενδύσεις που θα ενισχύουν την ενεργειακή μετάβαση σε μη ορυκτά καύσιμα!
Για μία οικονομία σαν την ελληνική η οποία με το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης αντιμετωπίζει άμεσα πλέον τον κίνδυνο του «επενδυτικού γκρεμού» από το 2027 (όπως γνωρίζει από ανεπίσημη προειδοποίηση του ΔΝΤ από το 2025 η κυβέρνηση), η «χειρότερη ενεργειακή κρίση» θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με … 780 εκατ. Ευρώ ετησίως σε επενδύσεις.
Πιο συγκεκριμένα για την Ελλάδα η «απόφαση» αυτή αφορά σε μία κατάσταση όπου οι αυξήσεις στις ενεργειακές τιμές τον Μάιο ξεπέρασαν το 20,2% δηλαδή ήταν σε διπλάσιο ύψος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (11,1%). Και με τις αυξήσεις στα νωπά τρόφιμα στο 7,9% ήτοι σχεδόν σε διπλάσιο ύψος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (4,2%).
Αν κάποιος ψάχνει να βρεί κάπου … κρυμμένη κάποια «λογική», θα απογοητευθεί.
Η ανακοίνωση της εντολής της Κομισιόν απλώς κρύβει πίσω της για άλλη μία φορά την απόδειξη ότι κανένας – και κυρίως οι ισχυροί της Ευρωζώνης – δεν ενδιαφέρεται για ένα «κοινό» σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης.
Αυτό που κυριαρχεί πίσω από την κυνική απόφαση της Κομισιόν είναι η «λογική» του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω…».
Και τίποτα άλλο.
Δεν είναι πλέον ο «παραλογισμός» ή η «ανικανότητα» της Κομισιόν, που γνωρίσαμε στην προηγούμενη κρίση στην Ελλάδα με τα τρία μνημόνια.
Είναι οι φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ε.Ε. που φαίνεται να κυριαρχούν πλέον σε ένα κέντρο αποφάσεων, που οι κεντρομόλες δυνάμεις χάνουν ολοένα και περισσότερο τον έλεγχο, καθώς οι Βρυξέλλες στροβιλίζονται ανεξέλεγκτα μπροστά στο εύρος της κρίσης. Και στις μεγάλες απαντήσεις που αυτή απαιτεί.
