Ασφαλώς όταν… ξυπνάς μετά από ένα μήνα σχετικής ησυχίας στον πόλεμο του Κόλπου, υπό τους ήχους των πυραύλων και των ντρόουνς που χτυπούν πετρελαϊκούς και πολεμικούς στόχους, στο Ιράν και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή, ξεχνάς – τουλάχιστον προς το παρόν – τα όσα ερωτήματα γεννήθηκαν την Παρασκευή από την πολύ-αναμενόμενη ομιλία του προέδρου της Fed στο Jackson Hole.
Αλλά τα ερωτήματα είναι τόσο σημαντικά που ξαναπαίρνουν την θέση τους στην προσοχή μας.
Ο πρόεδρος της Fed στο μέρος της ομιλίας του που ασχολήθηκε με τον πληθωρισμό, πέραν πάσης αμφιβολίας επιβεβαίωσε το ήδη γνωστό.
Ότι δηλαδή ο πληθωρισμός παραμένει πάνω από τον στόχο εδώ και πέντε χρόνια. Και ότι κάτι πρέπει να γίνει… γι’ αυτό.
Με απλά λόγια επιβεβαίωσε αυτό που όλοι γνωρίζουν για τον πληθωρισμό χωρίς κάτι «νέο» και ότι ο ίδιος… σκέφτεται ότι όσο τα πράγματα παραμένουν έτσι κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό.
Για να το μεταφράσουμε στα απλά… ελληνικά, είπε κάτι που όλοι ήδη γνωρίζουν και που αν δεν το παραδεχόταν θα δημιουργούσε ισχυρή αμφιβολία για το τι κάνει εκεί που είναι… Τίποτα περισσότερο.
Όσο για το τι θα κάνει γι’ αυτό, δεν είπε τίποτα απολύτως.
Το σημαντικότερο όμως και πλέον ενδεικτικό της πραγματικής «αμηχανίας» του προέδρου της Fed, είναι ότι δεν αναφέρθηκε ούτε κατ’ ελάχιστο στις «αιτίες» που κρατούν τον πληθωρισμό πάνω από τον στόχο εδώ και πέντε χρόνια. Γιατί αν έλεγε έστω και περιγραφικά κάτι σχετικό, θα δημιουργούσε πραγματικές υποθέσεις στις αγορές για το τι σκέφτεται να κάνει γι’ αυτό, καθώς οι «αιτίες» που θα προσδιόριζε συνδέονται με συγκεκριμένα εν δυνάμει αντιπληθωριστικά «εργαλεία».
Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά συνέβησαν σε ένα οικονομικό περιβάλλον στο οποίο ο άλλος πόλος οικονομικής πολιτικής που επηρεάζει το κόστος του χρήματος ο αμερικανός ΥΠΟΙΚ κ. Μπέσσεντ, έχει ρίξει στις αγορές «εργαλεία» καθαρής νομισματικής παρέμβασης τεράστιας κλίμακας όπως η στήριξη του γιέν με το FIMA, έχει αρχίσει μεγάλες παρεμβάσεις στήριξης των αμερικανικών ομολόγων με αγορές μακροπρόθεσμων και πωλήσεις βραχυπρόθεσμων και κάνει τέλος πάντων ότι μπορεί να κρατήσει – χωρίς απόλυτη επιτυχία – τις αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων υπό σχετικό έλεγχο.
Γιατί; Γιατί πλέον η ετήσια εξυπηρέτηση του κολοσσιαίου αμερικανικού χρέους των 40 και πλέον τρις δολαρίων κοστίζει σχεδόν όλο το «ταμείο» των φορολογικών εσόδων της προεδρίας Τραμπ… Και αυτό σημαίνει ότι ανα-πάσα στιγμή μπορούν να συμβούν πολύ σοβαρότερα πράγματα – διεθνώς – από όσα συνέβησαν τον Σεπτέμβρη του 2008. Και όσες βόμβες και πύραυλοι αν πέφτουν στο Ιράν αυτό δεν… αλλάζει. Απλά γίνεται χειρότερο.
Για να το πούμε διαφορετικά. Η Fed υποχρεώθηκε να παραδεχθεί την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν έχει καταφέρει να αναχαιτίσει τον πληθωρισμό εδώ και πέντε χρόνια. Πράγμα που σημαίνει ότι θα «έπρεπε» να αυξήσει τα επιτόκια.
Aλλά ο κ. Γουαρς στο Jackson Hole, δεν λέει τίποτα γι’ αυτό (ανεξάρτητα αν οι αγορές το υποθέτουν πλέον περισσότερο ότι πριν) γιατί αν το κάνει θα ανατινάξει σαν με βαλλιστικό πύραυλο την προσπάθεια του Μπέσσεντ να τα βγάλει πέρα με το έλλειμμα και την εξυπηρέτηση του χρέους των ΗΠΑ.
Υπάρχει μία φράση που αποδίδεται στο πρώην πρόεδρο της Fed τον Αλαν Γκρίνσπαν, που λέει ότι όταν η κατάσταση είναι πολύ … άσχημη τότε ο πρόεδρος της Fed οφείλει να πεί ότι ψέμα χρειάζεται για να σώσει το σύστημα…
Ο κ. Γουάρς φαίνεται να ακολουθεί μια λίγο διαφορετική κατεύθυνση. Αντί να πει ψέματα, λέει την μισή αλήθεια (για τον πληθωρισμό) αλλά σιωπά για το τι πρόκειται να κάνει… και αφήνει τις αγορές να μαντέψουν και να πληρώσουν κατά συνέπεια το τίμημα αν κάνουν λάθος στην «μαντεψιά» τους για τα επιτόκια.
Ένα τρίτο στοιχεί όμως αυτής της ιστορίας έχει να κάνει με «το δικό μας» το Ευρώ.
Στο πλαίσιο της παρέμβασής του ο αμερικανός ΥΠΟΙΚ για να συγκρατήσει το γιέν και να μη ανατιμηθεί το δολάριο δεν αγόρασε γιέν με δολάρια. Αγόρασε γιέν πουλώντας… Ευρώ. Και ότι άλλο είχε διαθέσιμο. Που σημαίνει ότι το αμερικανικό ΥΠΟΙΚ δεν διστάζει να «πουλήσει» το Ευρώ αν αυτό εξυπηρετεί το δολάριο (στην ισοτιμία του με το γιέν) για να κρατήσει το δολάριο υπό έλεγχο, αλλά όχι πολύ χαμηλά.
Σ’ αυτό το περιβάλλον λοιπόν η Fed δεν μπορεί παρά να έρθει… αρωγός στον κ. Μπέσσεντ όσο και αν στα λόγια εμφανίζεται να έχει «προθέσεις» αντίθετες με αυτόν… Μη ξεχνάμε ότι και τον κ. Γουάρς και τον κ. Μπέσσεντ, ο Τραμπ τους διόρισε για να κάνουν την δουλειά, να βρουν δηλαδή τρόπο να «δουλέψουν» χωρίς ανατροπές με το ανεξέλεγκτο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος.
Και αυτή την «δουλειά» κάποιος πρέπει να την πληρώσει. Προς το παρόν φαίνεται ότι ο υποψήφιος για τον «μουτζούρη» είναι το Ευρώ.
Θα δούμε μέσα στον Σεπτέμβρη μέσα από τι μονοπάτια θα ξεσπάσει αυτή νέα θύελλα.
Είτε σκάνε βόμβες στο Στενό του Ορμούζ, είτε όχι.
Και να μη ξεχνάμε ότι στο τραπέζι κάθεται πλέον και ένας άλλος ανεξάρτητος «παίχτης» η Κίνα, η οποία εξασφάλισε πρόσφατα να «αγοράσει» μονοπωλιακά τις υπηρεσίες της Deutsche Bank σαν εκκαθαριστή των συναλλαγών με γουάν για την Ευρώπη και την κόσμο. Και αυτό χωρίς να αντιδράσει κανείς !
Κατά πως φαίνεται έχουμε πολλά να μάθουμε αυτό το φθινόπωρο, πέρα από τα όσα συζήτησαν οι αρχηγοί της CIA και της Μόσχας στην τελευταία τους συνάντηση στην πρωτεύουσα της Ρωσίας.
