Η υπόθεση της «ξαφνικής» μαζικής εισόδου χιλιάδων μεταναστών από το Μαρόκο, στην ισπανική πόλη Θέουτα, την μία εκ των δύο ισπανικών περιοχών στα παράλια της Βόρειας Αφρικής, ακριβώς απέναντι από τον βράχο του Γιβραλτάρ, ασφαλώς δεν έχει ξεχαστεί, καθώς η κρίση που έχει προκαλέσει στο εσωτερικό της Ε.Ε. συνεχίζεται.
Άλλωστε όπως πρόσφατα δήλωσε ο δήμαρχος της Θέουτα, διαψεύδοντας τον πρωθυπουργό της Ισπανίας κ. Σάντσες, στην ισπανική πόλη παραμένουν περί τις δέκα χιλιάδες μετανάστες από τους πάνω από 60 χιλιάδες που αρχικά είχαν περάσει τους «φράχτες»…
Η πλευρά που αφορά το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ε.Ε. είναι αλήθεια ότι έχει δημιουργήσει ένα νέο μέτωπο στο εσωτερικό της Ε.Ε. εντείνοντας τον πολιτικό και οικονομικό κατακερματισμό της, με την Ιταλία, την Γαλλία και εμμέσως την Γερμανία να τα «βάζουν» ανοικτά πλέον με τον «σοσιαλιστή» Σάντσες.
Το πρόβλημα όμως που έχει αναδειχθεί για την Ευρώπη, τα τελευταία 24ωρα περισσότερο από ότι άλλο, στην υπόθεση αυτή, έχει να κάνει – χωρίς επίσημες επιβεβαιώσεις ακόμα – πολύ περισσότερο με το θέμα της ελεύθερης διόδου (μέχρι σήμερα) από τα Στενά μπροστά στον Βράχο του Γιβραλτάρ, παρά με το «μεταναστευτικό».
Κατ’ αρχήν για να γίνει κατανοητό το τι ακριβώς εννοούμε πρέπει να επισημάνουμε ότι αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη της περιοχής αυτής θα διακρίνει εύκολα ότι οι δύο ισπανικές πόλεις Θέουτα και Μελίγια που βρίσκονται στην αφρικανική ακτή απέναντι από τον Βράχο του Γιβραλτάρ, ουσιαστικά «ορίζουν» ένα υδάτινο δίαυλο υπό ισπανική εποπτεία με το ισπανικό περιβάλλον έδαφος στην ηπειρωτική ευρωπαϊκή πλευρά.
Παρ’ όλα αυτά ο Βράχος του Γιβραλτάρ σήμερα τελεί υπό ενα ειδικής αναφοράς βρετανικό καθεστώς κυριαρχίας. Συγκεκριμένα το Γιβραλτάρ είναι σήμερα Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος (British Overseas Territory) και παραμένει υπό βρετανική κυριαρχία, παρότι η Ισπανία διεκδικεί την περιοχή εδώ και αιώνες και δεν έχει αναγνωρίσει ποτέ τη βρετανική κατοχή του.
Το καθεστώς παραμένει έτσι από τη Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713), ενώ σε δημοψηφίσματα (1967 και 2002) οι κάτοικοι του Γιβραλτάρ ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της παραμονής τους υπό βρετανική διοίκηση, απορρίπτοντας σενάρια κοινής κυριαρχίας με την Ισπανία.
Μετά το Brexit υπήρξε μεγάλη αβεβαιότητα για το καθεστώς των συνόρων Γιβραλτάρ-Ισπανίας, αλλά τελικά επιτεύχθηκε συμφωνία (2023) που διατηρεί το Γιβραλτάρ εντός του χώρου Σένγκεν για τη διέλευση προσώπων, χωρίς όμως να αλλάζει το καθεστώς κυριαρχίας.
Με απλά λόγια, όσο η διέλευση των ενεργειακών και εμπορικών «πόρων» από τα Στενά του Ορμούζ και η είσοδος στην Ερυθρά Θάλασσα για να περάσουν αυτά μέσω Σουέζ στην Μεσόγειο, ήταν ελεύθερη, κανείς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για το «ρυθμισμένο» καθεστώς στο άλλο μεγάλο σημείο εισόδου στην Μεσόγειο, στα Στενά που ορίζει ο Βράχος του Γιβραλτάρ…
Σήμερα όμως και με την κυβέρνηση Σάντσες να παίρνει αποστάσεις από τις ΗΠΑ (στο μέτωπο με το Ιράν) και απέναντι στο Ισραήλ του Νετανιάχου, ξαφνικά υπό την διαπιστωμένη πλέον διευκόλυνση της αστυνομίας του Μαρόκου μερικές δεκάδες χιλιάδες μετανάστες «περνάνε» ξαφνικά τους φράχτες που ορίζουν τα σύνορα του Μαρόκου με την ισπανική Θέουτα.
Σημειωτέον για όσους δεν συμβαίνει να το γνωρίζουν το Μαρόκο έχει τις πλέον στενές σχέσεις από τις χώρες της περιοχής με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και έχει κάνει στρατιωτικά γυμνάσια με το Τελ Αβίβ, ενώ έχει στείλει στην Δυτική Όχθη στο πλαίσιο του εποικισμού της Παλαιστίνης αρκετές χιλιάδες μαροκινούς εβραϊκής καταγωγής…
Γεωγραφικά η θέση του Βράχου του Γιβραλτάρ είναι «κυριαρχική» για την υδάτινη διέλευση από τον Ατλαντικό στην Μεσόγειο και το αντίστροφο. Αλλά αμέσως πριν και μετά τον Βράχο του Γιβραλτάρ, η υδάτινη οδός ελέγχεται από το χώρο που ορίζεται από το ευρωπαϊκό ηπειρωτικό και το αφρικανικό έδαφος της Ισπανίας.
Με απλά λόγια «ελέγχεται» από την Ισπανία χάρη στην παρουσία των δύο ισπανικών πόλεων Θέουτα και Μελίγια στην αφρικανική ακτή.
Μία παρουσία με την οποία το Μαρόκο ποτέ δεν έχει «συμβιβαστεί» μέχρι σήμερα, το ίδιο όπως και η Ισπανία με την βρετανική κατοχή του Γιβραλτάρ.
Από αυτό τον υδάτινο πόρο σιωπηρά διέρχεται η μία από τις δύο σημαντικότερες «αρτηρίες» της οικονομικής ζωής της Ευρώπης. Μία «αρτηρία» η οποία μετά την έκρυθμη κατάσταση στο Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα (και την αποτυχία του Ισραήλ να ανοίξει μία νέα υδάτινη δίοδο παράλληλα με το Σουεζ), αποκτά καθοριστική σημασία για την οικονομική και γεωστρατηγική παρούσα και μελλοντική ζωή της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.
Και το ποιος την ελέγχει γίνεται ζήτημα στρατηγικής πλέον για την πολιτική, την οικονομία και την γεωπολιτική θέση της Ενωμένης Ευρώπης στην αμέσως επόμενη περίοδο.
Το σιωπηρό ερώτημα είναι πλέον αν η ξαφνική «είσοδος» των χιλιάδων μαροκινών στην Θέουτα ήταν απλά μία προειδοποιητική… απειλή για την Μαδρίτη προκειμένου να «πειθαρχήσει» στις «βουλές του Κυρίου», ή ήταν το δοκιμαστικό σημάδι μιας νέας επερχόμενης μετωπικής ρήξης στην άλλη πλευρά της Μεσογείου;
Με ανοικτή ακόμα την μετωπική ρήξη στο Ορμούζ. Και στην Ουκρανία…
