Οι τελευταίες ανακοινώσεις του ΔΝΤ όσο αφορά στις εκτιμήσεις του για την Ελλάδα έχουν κάθε φορά την δέουσα δημοσιότητα, ανεξάρτητα από το ποιοι και πόσοι πλέον δίνουν προσοχή σε όσα «λέει».
Αυτή την φορά δίνει και πάλι διακριτικά, αλλά σαφή εύσημα στην ελληνική οικονομία.
Πως όχι άλλωστε, αφού έχει πρόωρα αποπληρωθεί το πανάκριβο δάνειό του μαζί και τις εγκληματικά δαπανηρές μνημονιακές υπηρεσίες των εκπροσώπων του στην Ελλάδα.
Παρ’ όλα αυτά επισημαίνει στις εκτιμήσεις του την επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης που συνοδεύεται από μία προειδοποίηση για την διεύρυνση των πληθωριστικών πιέσεων.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον λοιπόν «συνιστά» προσοχή στα μέτρα στήριξης των εισοδημάτων, να είναι «απολύτως και αυστηρά στοχευμένα» λέει και να συνοδεύονται από την διασφάλιση πρωτογενών πλεονασμάτων 2,5%, ήτοι τουλάχιστον μία μονάδα πάνω από τον προβλεπόμενο ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ.
Με απλά λόγια λέει ότι η επέκταση της οικονομίας θα επιβραδυνθεί, ο πληθωρισμός θα αυξηθεί, δηλαδή το διαθέσιμο εισόδημα θα μειωθεί, αλλά παρ’ όλα αυτά το πρωτογενές πλεόνασμα που θα πρέπει να «βγεί» από αυτό το πραγματικά μειωμένο εισόδημα θα πρέπει να παραμείνει σε ψηλό επίπεδο. Σε επίπεδο που δεν υπάρχει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Όλα αυτά θα πρέπει να συμβούν σε μία χρονική συγκυρία που η εγχώρια οικονομία θα στερηθεί του βασικού επενδυτικού βραχίονα του Ταμείου Ανάκαμψης που ολοκληρώνεται τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους.
Αν κανείς θέσει το απλοϊκό ερώτημα που οδηγεί αυτός ο συνδυασμός «μέτρων», στις επικείμενες εξετάσεις εξαμήνου των πρωτοετών της ΑΣΟΕΕ θα πάρει την εύκολη απάντηση, «σε ύφεση»…
Παρ’ όλα αυτά οι ακριβοπληρωμένοι αναλυτές του ΔΝΤ επιμένουν να αγνοούν την γνωστή παροιμία του Χότζα με τον γάιδαρό του, στον οποίο επέμενε να τον μάθει να μη… τρώει. Στο τέλος όπως είναι γνωστό τα κατάφερε, αλλά ο κακομοίρης ο γάιδαρος ενώ εκπαιδεύτηκε σ’ αυτό, τελικά «ψόφησε».
Κάπως έτσι τώρα και το ΔΝΤ, μετά από τρία ολόκληρα μνημόνια – που κάποια από τα στελέχη του είχαν την … καλοσύνη σε πρόσφατες τοποθετήσεις τους στους Δελφούς να αναγνωρίσουν ως «μάλλον… υπερβολικά» – εξακολουθεί να συνιστά στην Ελλάδα την μέθοδο του Χότζα. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι μνημονιακές συστάσεις του οδήγησαν σε καταστροφή του 25% του ΑΕΠ, «κόστος» που ξεπερνά εκείνο χωρών που έχουν βρεθεί σε πόλεμο,.
Ακόμα και έτσι όμως το ΔΝΤ είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Γιατί; Γιατί ήδη η εγχώρια οικονομία έχει εισέλθει σε ένα νέο οικονομικό περιβάλλον για δύο συγκεκριμένους και καθοριστικής σημασίας λόγους, οι οποίοι «απουσιάζουν» από τις αναλυτικές εκτιμήσεις του ΔΝΤ. Οι δύο λόγοι είναι ότι αφ’ ενός αλλάζει το κόστος τόσο του χρήματος και αφετέρου το κόστος προϊόντων και υπηρεσιών με ποσοτικά μετρήσιμες μεγάλες διαφορές.
Για να το πούμε με απλά λόγια, η οικονομία για την οποία εκφέρει «άποψη» το ΔΝΤ από το Β εξάμηνο του έτους θα υποστεί σημαντικές αλλαγές στις βασικές μεταβλητές με τις οποίες λειτουργεί.
Η πρώτη αφορά στο κόστος του χρήματος καθώς η ΕΚΤ έχει ήδη προειδοποιήσει με πολλούς τρόπους (δηλώσεις στελεχών της) ότι επίκειται αύξηση των βασικών επιτοκίων της κατά 0,25% τον Ιούνιο και άλλο τόσο ή και περισσότερο πριν κλείσει ο χρόνος.
Η δεύτερη αφορά στο κόστος των προϊόντων και υπηρεσιών σε τρείς τουλάχιστον βασικούς τομείς της οικονομίας, την ενέργεια, τα τρόφιμα και την τεχνολογία.
Οι πραγματικές συνέπειες από τον αποκλεισμό του Ορμούζ δεν έχουν παρα μόνο εν μέρη εμφανιστεί μέχρι σήμερα στην πλήρη τους έκταση λόγω εκτεταμένης χρήσης των σχετικών αποθεμάτων.
Αυτή όμως η φάση εξαντλείται ήδη και μπαίνουμε όπως προειδοποιούν οι διεθνείς αρμόδιοι οργανισμοί στην φάση της ανεπαρκούς τροφοδοσίας ακόμα και αν αύριο άνοιγαν τα στενά του Σουέζ, αφού πέραν του αποκλεισμού των πλοίων μέσα στον Κόλπο έχουν καταστραφεί ή έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας βασικές μονάδες παραγωγής επεξεργασίας τελικών ενεργειακών προϊόντων, λιπασμάτων, κ.λ.π.
Στο Β εξάμηνο του 2026, είτε ανοίξουν τα Στενά, είτε παραμείνουν κλειστά, δεν θα υπάρξει ομαλή τροφοδοσία με άμεση συνέπεια την εντατικοποίηση των πληθωριστικών πιέσεων από την πλευρά της προσφοράς. Αυτή δηλαδή την οποία οι Κεντρικές Τράπεζες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν παρά μόνο μέσα από την παρέμβαση στην «ζήτηση», προκαλώντας δηλαδή ύφεση στην οικονομία.
Μέσα στο περιβάλλον αυτό θα πρέπει να «μετρήσει» κανείς τις πραγματικές αντοχές και της εγχώριας οικονομίας, από την οποία το ΔΝΤ εντελώς αλαζονικά και κυνικά αδιάφορα «συνιστά» πρωτογενή πλεονάσματα 2,5% του ΑΕΠ!
