Συγκλονιστική ήταν η μαρτυρία της Κατερίνας Αντωνοπούλου στη δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η γυναίκα, που ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι του μοιραίου Intercity, περιέγραψε όσα έζησε τη νύχτα της σύγκρουσης, από τη στιγμή που το τρένο άρχισε να τραντάζεται μέχρι την προσπάθειά της να ξεφύγει από τις φλόγες.
Η Κατερίνα Αντωνοπούλου ήταν η πρώτη από τους επιβάτες που κατέθεσαν ως αυτόπτες μάρτυρες στη δίκη για τα Τέμπη. Με τα λόγια της μετέφερε στο δικαστήριο τον πανικό μέσα στο βαγόνι, τις προσπάθειες των επιζώντων να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον και τις τελευταίες στιγμές πριν από την τραγωδία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η επιζήσασα θυμήθηκε τη στιγμή της σύγκρουσης, όταν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το ταξίδι μετατράπηκε σε εφιάλτη.
«Το τρένο άρχισε να ταρακουνιέται και κοιταχτήκαμε τρομαγμένοι. Έσβησαν τα φώτα, έπεσα με φόρα στο έδαφος. Επικρατούσε το απόλυτο χάος», κατέθεσε.
Μέσα στο σκοτάδι και στον πανικό, οι επιβάτες προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί και πώς θα μπορούσαν να σωθούν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Για την ίδια, όμως, υπήρχε και ένας ακόμη λόγος να μην εγκαταλείψει αμέσως το βαγόνι.
Λίγες ώρες πριν από τη σύγκρουση, ο γάτος της ήταν ανήσυχος. Για να τον ηρεμήσει, η Κατερίνα Αντωνοπούλου σηκωνόταν από τη θέση της και περπατούσε ανάμεσα στο πρώτο βαγόνι, το κυλικείο και το βαγόνι στο οποίο ταξίδευε. Σε αυτές τις διαδρομές γνώρισε ανθρώπους που λίγη ώρα αργότερα θα έχαναν τη ζωή τους.
Ανάμεσά τους ήταν οι αδερφές Πλακιά, η Εριέττα Μόλχο, η Φραντσέσκα Μπέζα και η Μάρθη Ψαροπούλου.
Ήταν απλές συναντήσεις κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.
Η αναφορά της στα πρόσωπα αυτά έδωσε μια ακόμη πιο ανθρώπινη διάσταση στην κατάθεσή της, καθώς μίλησε για ανθρώπους που είχε γνωρίσει λίγο πριν από το δυστύχημα και δεν επέζησαν.
Μετά τη σύγκρουση, η Κατερίνα Αντωνοπούλου δεν βγήκε αμέσως από το τρένο. Όπως κατέθεσε, παρέμεινε μέσα στο βαγόνι, προσπαθώντας να βρει τον γάτο της και να βοηθήσει άλλους επιβάτες.
Όμως η φωτιά δυνάμωνε και πλησίαζε στο σημείο όπου βρισκόταν. Όταν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να μείνει άλλο εκεί, αποφάσισε να βγει από ένα σπασμένο παράθυρο.
Πήδηξε έξω για να σωθεί, αλλά πέφτοντας στο έδαφος έσπασε τον αγκώνα της. Η δοκιμασία της, ωστόσο, δεν είχε τελειώσει.
Βγαίνοντας από το τρένο, η εικόνα που αντίκρισε ήταν ακόμη πιο δύσκολη. «Το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο έξω από το βαγόνι», είπε στο δικαστήριο.
Παρά τον τραυματισμό της, προσπάθησε να βοηθήσει ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Όπως περιέγραψε, μαζί με δύο άλλους επιβάτες, οι οποίοι ήταν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, κατάφεραν να απομακρύνουν τον Ρομπέρτο Ντρίστι από τη φωτιά.
Στη συνέχεια βοήθησαν και την Ντίνα Μαγδαλιανίδη, δένοντας το τραυματισμένο πόδι της.
Η μάρτυρας στάθηκε και στην καθυστέρηση που, όπως είπε, υπήρξε μέχρι να φτάσουν ασθενοφόρα στο σημείο όπου βρίσκονταν οι τραυματίες, από την πλευρά των αγρών.
Στη διάρκεια της κατάθεσής της, η πρόεδρος του δικαστηρίου τη ρώτησε αν η επιβατική αμαξοστοιχία είχε κάνει κάποια στάση μετά την αναχώρησή της από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας.
«Όχι, δεν θυμάμαι στάση», απάντησε η Κατερίνα Αντωνοπούλου.
Ολοκληρώνοντας τη μαρτυρία της, η επιζήσασα προχώρησε σε μια φράση με την οποία εξέφρασε τη δική της εκτίμηση για την τραγωδία: «Αυτό το έγκλημα ήταν αναμενόμενο».
Η κατάθεσή της ήταν η πρώτη από εκείνες των επιβατών που έζησαν τη σύγκρουση και κλήθηκαν να περιγράψουν στο δικαστήριο όσα είδαν και όσα πέρασαν.
Η διαδικασία συνεχίζεται με τις μαρτυρίες και άλλων επιζώντων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη.