Σαν σήμερα γεννήθηκε μια γυναίκα η οποία όπως της άρεσε να λέει, «γεννήθηκε Ελληνίδα» και αρκούσε να πεις το μικρό της όνομα για να καταλάβει κάποιος για ποια μιλάς. Τη βάφτισαν Αμαλία – Μαρία, αλλά κανείς δεν τη φώναξε ποτέ έτσι. Για όλους ήταν η Μελίνα. Ένα όνομα που δεν χρειάστηκε συχνά το επώνυμο «Μερκούρη» για να γίνει αναγνωρίσιμο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πληθωρική, παθιασμένη, επίμονη και ασυμβίβαστη, η Μελίνα Μερκούρη ήταν μια γυναίκα που δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητη.
Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920, εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του πολιτικού Σταμάτη Μερκούρη. Από μικρή έδειξε τον ανήσυχο χαρακτήρα της και την ανάγκη της να βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης. Στα 10 της χρόνια, σε ένα καφενείο στις Σπέτσες, η Μελίνα Μερκούρη έδωσε την πρώτη της αυτοσχέδια παράσταση, κερδίζοντας το χειροκρότημα των θαμώνων – αλλά και το αυστηρό «μάθημα» της μητέρας της, που έσπευσε να τη συνετίσει με ένα ηχηρό χαστούκι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μαθήτρια δεν υπήρξε ποτέ υπόδειγμα. Το μυαλό της ταξίδευε μακριά από τα σχολικά βιβλία, προς έναν κόσμο που έμοιαζε να την περιμένει στη σκηνή. Έφηβη ακόμη, παντρεύτηκε κρυφά τον Πάνο Χαροκόπο και το ζευγάρι ενημέρωσε τις οικογένειές του με ένα λιτό τηλεγράφημα: «Γάμος ετελέσθη». Ο γάμος τους έληξε χρόνια αργότερα, αλλά η Μελίνα είχε ήδη αρχίσει να χαράζει τη δική της, απρόβλεπτη διαδρομή.
Η υποκριτική έγινε ο πρώτος μεγάλος σταθμός της. Έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απαγγέλλοντας ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, και έγινε δεκτή. Αποφοίτησε το 1944 και σύντομα ανέβηκε στη σκηνή, ξεχωρίζοντας για την ένταση και τη μοναδική της παρουσία. Η πρώτη μεγάλη θεατρική της επιτυχία ήρθε με τον ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, σε παράσταση του Θεάτρου Τέχνης και υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Καρόλου Κουν.
Το 1955 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Πέντε χρόνια αργότερα, η Ίλια στο «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν την έκανε διεθνώς γνωστή. Η ερμηνεία της τής χάρισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1960, ενώ η ταινία απέσπασε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι κέρδισε το Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού, ταξιδεύοντας την ελληνική μουσική σε ολόκληρο τον κόσμο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε σε ταινίες με σημαντικούς δημιουργούς και συνεργάστηκε στενά με τον Ζυλ Ντασέν, τον Αμερικανό σκηνοθέτη που έγινε σύντροφός της στη ζωή και στην τέχνη – τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).
Παντρεύτηκαν το 1966 και έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατό της. Η Μελίνα, ωστόσο, δεν περιορίστηκε ποτέ στη λάμψη του κινηματογράφου. Η ζωή της θα αποκτούσε σύντομα μια διαφορετική, βαθιά πολιτική διάσταση.
