Δεκτό το αίτημα της Κωνσταντοπούλου για μαγνητοφώνηση της δίκης των Τεμπών – Εντάσεις και συγκίνηση κατά τη δεύτερη μέρα

«Σκότωσαν τα παιδιά, τα κάψανε και τα πέταξαν στα σκουπίδια. Θα έπρεπε να είναι και άλλοι εδώ και να τους βλέπουμε. Θέλω μια δίκαιη δίκη», είπε απευθυνόμενη στην έδρα η μητέρα της Αφροδίτης Τσιώμα.

«Ήρθαμε να ακούσουμε γιατί σκότωσαν την Αναστασία μας, λείπουν όμως πολιτικά πρόσωπα. Λείπουν οι εκπρόσωποι της κοινοπραξίας για την 717. Ήρθαμε να μάθουμε γιατί δεν υπάρχει το αίτιο της πυροσφαιρας, γιατί εξαφάνισαν ηχητικά και βίντεο, γιατί δεν έχουν γίνει εκταφές γιατί κρύβουν με τόση επιμέλεια οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι τι έχει γίνει στο έγκλημα των Τεμπών», δήλωσε ο Ηλίας Παπαγγελής.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης σημείωσε πως ο Πάνος Γεωργιάδης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με συμπτώματα αγχώδους διαταραχής έπειτα από λιποθυμικό επεισόδιο, ενώ αναμένονται τα αποτελέσματα των εξετάσεων για να πάρει εξιτήριο. 

Η εισαγγελέας πρότεινε την απόρριψη του αιτήματος που υπέβαλλε η Ζωή Κωνσταντοπούλου για την οπτικοακουστική κάλυψη της δίκης.

«Το δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει τη μετάδοση μερική ή ολική, αλλά αυτό προϋποθέτει τη συναίνεση του εισαγγελέα και των διαδίκων. Υπάρχουν παράγοντες που δεν συναινούν και σε κάθε περίπτωση η μετάδοση καλύπτεται από τους παρισταμένους δημοσιογράφους» είπε η εισαγγελέας.

«Σας ευχαριστώ που είστε εδώ, ακόμα και κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, έξω στο κρύο και τη βροχή. Μέσα στην αίθουσα μάς έχουν στριμώξει τους συγγενείς στο πίσω μέρος, μακριά από τα καθίσματα που βρισκόμασταν αρχικά.

Αυτό που θέλαμε όλοι - γονείς και συγγενείς - ήταν να ξεκινήσει επιτέλους η διαδικασία, και αυτό έγινε. Παρά τις κατηγορίες που ακούστηκαν ότι δήθεν είμαστε εγκληματική οργάνωση, ή το αυγό του φιδιού όπως είπε ο κ. Σεβαστίδης, αποδείξαμε ότι έχουμε αξιοπρέπεια και ότι στόχος μας είναι να προχωρήσει η δίκη.

Μπήκαμε στη διαδικασία, μέσω των δικηγόρων μας, για να στηρίξουμε την κατηγορία, όμως οι συνθήκες παραμένουν ακατάλληλες. Η αίθουσα είναι ασφυκτικά γεμάτη, πολλοί δημοσιογράφοι βρίσκονται έξω, ενώ υπάρχουν χώροι που θα μπορούσαν να ανοίξουν για να ανασάνει ο κόσμος, αλλά παραμένουν κλειστοί χωρίς να καταλαβαίνουμε τον λόγο.

Παράλληλα, η παρουσία της αστυνομίας είναι πρωτοφανής. Υπάρχουν δεκάδες αστυνομικοί μέσα στην αίθουσα, ακόμα και δίπλα στα έδρανα των δικηγόρων και μπροστά από την έδρα. Δεν μπορώ να καταλάβω τι φοβούνται. Δεν είμαστε εγκληματίες. Είμαστε άνθρωποι που χάσαμε τα παιδιά μας και ζητάμε δικαιοσύνη.

Έχουμε περιορισμένη επικοινωνία με τους δικηγόρους μας, μόνο στα διαλείμματα ή όταν καλούμαστε για τη διαδικασία. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι η δίκη μπορεί να συνεχιστεί, αρκεί να γίνουν ουσιαστικές βελτιώσεις στον χώρο και στις συνθήκες.

Το μόνο που ζητώ είναι να φτάσει η υπόθεση όσο πιο βαθιά γίνεται και να λογοδοτήσουν όλοι οι υπεύθυνοι - όχι μόνο οι κατηγορούμενοι που βρίσκονται σήμερα εδώ, αλλά και όσοι έχουν ευθύνη και δεν βρίσκονται στο εδώλιο».

«Σήμερα έζησα μια πολύ συγκινητική στιγμή. Άκουσα το όνομα του παιδιού μου και αυτός είναι ο λόγος που βρίσκομαι εδώ. Θα προσπαθήσω με όσες δυνάμεις έχω να το δικαιώσω - αν μπορεί κανείς να μιλήσει για δικαίωση σε κάτι τέτοιο.

Είδα ότι υπήρχε μια κάπως καλύτερη οργάνωση, υπήρχε ασφάλεια και ένα πρωτόκολλο, όμως ο χώρος δεν είναι κατάλληλος για εμάς τους συγγενείς. Δεν μπορώ να δω τον κατηγορούμενο, δεν μπορώ να παρακολουθήσω ποιος κάνει ανάκριση. Υπάρχουν σημεία μέσα στην αίθουσα που εμποδίζουν πλήρως την ορατότητα.

Παρόλα αυτά, το αποδέχτηκα σήμερα, όπως και οι υπόλοιποι συγγενείς, με καλή πρόθεση, για να προχωρήσει η διαδικασία. Δείξαμε ότι θέλουμε να γίνει η δίκη και ότι είμαστε έτοιμοι γι’ αυτήν. Όμως δεν είμαι ικανοποιημένος από τις συνθήκες και θεωρώ ότι πρέπει να γίνουν άμεσα βελτιώσεις.

Δεν βρίσκομαι εκεί για να παρακολουθήσω ένα θέατρο. Θέλω να συμμετέχω στη δίκη, να στηρίξω τον δικηγόρο μου και να δω με τα μάτια μου τους κατηγορούμενους. Πιστεύω ότι και εκείνοι πρέπει να αντικρίσουν εμάς, να δουν τις οικογένειες, να νιώσουν την οργή και τον πόνο μας.

Όταν άκουσα το όνομα του παιδιού μου και ότι είναι απών, δεν είχα τη δύναμη να αντιδράσω. Είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Η συγκίνηση ήταν τεράστια.

Ελπίζω το Υπουργείο Δικαιοσύνης να λάβει σοβαρά υπόψη του όλα αυτά τα ζητήματα και, βήμα-βήμα, να βελτιωθούν οι συνθήκες, ώστε να μπορέσουμε να συμμετάσχουμε ουσιαστικά στη δίκη και να δοθεί πραγματικά μια δίκαιη μάχη» είπε ο πατέρας της Αναστασίας Πλακιάς, που σκοτώθηκε μαζί με τις δίδυμες ξαδέρφες της, Θώμη και Χρύσα, στο δυστύχημα των Τεμπών. 

«Ήταν μία συγκινητική ημέρα, γιατί όπως όλες οι οικογένειες, ακούσαμε κατά τη δήλωση παράστασης υποστήριξης κατηγορίας τα ονόματα των παιδιών μας. Από τους δικηγόρους μας. Από κει και πέρα, η διαδικασία κινήθηκε ομαλά θα έλεγα. Έγιναν κάποιες διορθωτικές κινήσεις. Βέβαια, η αίθουσα δεν είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι κατά τη διάρκεια της εξέτασης μαρτύρων και των συγγενών. Η οπτική επαφή, η προσωπική με το δικηγόρο μου, δεν υπήρχε.

Οπότε πρέπει να υπάρχει οπτική επαφή των συγγενών με τους δικηγόρους μας. Ας ελπίζουμε ότι θα διευθετηθεί κι αυτό το θέμα και να μπορέσουμε, από τα πίσω καθίσματα που είμαστε, να μπορέσουμε να μετακινηθούμε τρεις σειρές καθισμάτων πιο μπροστά, οπότε θα λυθεί κι αυτό το θέμα. Βέβαια σήμερα ήταν μία ημέρα η οποία ακούγονταν τα ονόματα, θα συνεχιστεί και την επόμενη, γιατί νομίζω δεν θα τελειώσει σήμερα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας νομίζω ότι πρέπει να έχουμε επαφή με τους δικηγόρους».

Ο Πάνος Ρούτσι μιλώντας στην τηλεόραση του Open σημείωσε πως όταν θέλησε να δει την γυναίκα του που καθόταν στην άλλη ακρη της αίθουσας μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου 6 - 7 αστυνομικοί τον έσπρωξαν βίαια με αποτέλεσμα να καταλήξει στο νοσοκομείο. Όπως είπε αισθάνεται ακόμα πόνους στον αυχένα του. 

«Νιώθω ότι μας έχουν ξεφτιλίσει και μας έχουν διαλύσει. Αυτό που βιώνω δεν περιγράφεται» είπε ο Πάνος Ρούτσι. 

«Μέσα στο δικαστήριο κρατούσα τα ρούχα του παιδιού μου, και δεν μου επέτρεψαν να τα φέρω μέσα. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο. Αυτό για μένα είναι αδιανόητο και βαθιά προσβλητικό.

Μιλάω ως γονιός που έχει χάσει το παιδί του και νιώθω ότι δεν υπάρχει ο στοιχειώδης σεβασμός ούτε σε εμάς ούτε στη μνήμη των παιδιών μας. Βρίσκομαι  στο νοσοκομείο. Δεν υπήρξε κάποια βιαιοπραγία εις βάρος μου. Απλώς, από χθες ένιωσα μια αδιαθεσία και ανησύχησα, γιατί αισθάνθηκα αρρυθμία στην καρδιά μου.
Προφανώς όλη αυτή η κατάσταση και η ένταση που βιώνω έχουν επηρεάσει την υγεία μου» είπε επίσης.

Κατά τη δήλωση παράστασης υποστήριξης κατηγορίας για την οικογένεια Παπαγγγελή, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επανέλαβε το αίτημά της για οπτικοακουστική κάλυψη της δίκης. 

Στις 12 το μεσημέρι περίπου και ενώ η διαδικασία βρίσκεται πλέον σε πλήρη εξέλιξη η Ζωή Κωνσταντοπούλου προχώρησε στην ανάρτηση ενός νέου βίντεο όπου δείχνει τους αστυνομικούς που κάθονται στις θέσεις των δικηγόρων και ακούγεται να λέει: «Σήμερα οι θέσεις του ακροατηρίου έχουν οργανωμένα καταληφθεί από αστυνομικούς, ενώ σε άλλες έχει μπει η ένδειξη "δικηγόροι". Οι δικηγόροι δεν κάθονται στο ακροατήριο πίσω από τους κατηγορούμενους και οι Δικηγορικοί Σύλλογοι έχουν τεράστια ευθύνη για το ότι δεν έχουν αντιδράσει».

Ο κος Ρούτσι μεταφέρθηκε και παρακολουθείται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας μετά από λιποθυμικό επεισόδιο. Δεν φέρει τραύματα, παρακολουθείται στη βραχείας νοσηλείας από τους καρδιολόγους γιατρούς του νοσοκομείου, σημείωσε ο Μιχάλης Γιαννακός της ΠΟΕΔΗΝ.

Ο δικηγόρος του Παύλου Ασλανίδη, Γιάννης Μαντζουράνης σημείωσε πως: «Επιθυμία του πελάτη μου είναι η εξασφάλιση μιας δίκαιης δίκης, να συνεχιστει η διαδικασία όσο πιο ομαλά γίνεται γιατί έχουμε και ενστάσεις και άλλα ζητήματα».

Ο πατέρας της Μάρθης και πρώην σύζυγος της Μαρίας Καρυστιανού σημείωσε πως: «Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η δίκη είναι μια οδυνηρή και εφιαλτική δοκιμασία που δεν πρέπει να ζήσει κανείς. Πρέπει να εξισορροπήσω τον ρόλο του πατέρα και τη λογική του δικηγόρου.

Για μένα αυτή η δίκη είναι ο αγώνας της ζωής μου και θα πράξω ό,τι απαιτείται για τη δικαίωση της κόρης μου και των άλλων των θυμάτων της τραγωδίας και την ανεύρεση της αλήθειας για αυτή την εθνική τραγωδία. Είμαι βέβαιος πως το ίδιο θα πράξουν και οι συνήγοροι υπεράσπισης και το σεβαστό δικαστήριο συμπληρώνοντας της έλλειψης της ανάκρισης.

Περιμένω στο τέλος να απαντηθούν τα ερωτήματα που παρέμειναν από την ανάκριση για να αποδοθεί ορθή δικαιοσύνη. Παροτρύνω τους συναδέλφους της υπεράσπισης να ασκήσουν το ρόλο τους με σεβασμό προς τους συγγενείς και τα θύματα».

O ίδιος δήλωσε παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας τόσο για τον γιο του όσο και για τη Μαρία Καρυστιανού, αλλά και για άλλα θύματα των Τεμπών.

«Αποφάσισε ο πατέρας του μοναδικού επιζώντα να μιλήσει σήμερα με την έναρξη ουσιαστικά της δίκης. Είναι μια δίκη, όπως είπα και προηγούμενα, η οποία δυστυχώς δεν διασφαλίζει τις εγγυήσεις του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πιστεύω ότι μετά τις νομιμοποιήσεις θα πάμε σε αναβολή, πιστεύω λέω, μετά το Πάσχα. Και εκεί θα κριθούνε αφού πάρει απόφαση και η Ολομέλεια του δικηγορικού σώματος το Σάββατο.

Γιατί όταν υπάρχει απόφαση της Ολομέλειας θα σταματήσει ο καθένας να έχει την άποψή του, σεβόμενοι τη συλλογικότητα του οργάνου τους, όπως γίνεται αντίστοιχα στον χώρο των δικαστών. Τώρα, θα ακούσετε τον πατέρα, δίπλα του είναι η αδερφή του.

Θεωρώ ότι είναι, όπως σας είπα, η πρώτη φορά που δημόσια μιλάει, διότι αισθάνεται μία απέραντη χαρά... απέραντη χαρά ότι ξεκίνησε επιτέλους η δίκη για να πέσει φως παντού και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Για να μπορέσουν να αναπαυθούν των παιδιών οι ψυχές που χάθηκαν, αλλά και ο γιος του, ο οποίος είναι μία ζωντανή μαρτυρία, πληγή που μάχεται για τη ζωή του».

Ο σύζυγος της Αθηνάς Κατσαρά που σκοτώθηκε στα Τέμπη είπε: «Μπορώ να έρθω μπροστά; Θέλω να δω τα πρόσωπα που άφησαν ορφανό το παιδί μου»

Ο Νίκος Πλακιάς είπε: «Ησυχία άπαντες όταν ανακοινωθούν τα ονόματα των παιδιών μου, ασέβεια όποιος μιλήσει», ενώ η μητέρα της Αναστασίας Πλακιά ξέσπασε σε κλάμματα. 

«Αυτό που βιώνω μέσα στη δικαστική αίθουσα είναι αδιανόητο. Όταν έφτασα, μου υπέδειξαν μια θέση στη γωνία, πίσω, μπροστά σε έναν τοίχο, σαν να είχα έρθει από απλό κοινωνικό ενδιαφέρον και όχι για να παρακολουθήσω μια τόσο σημαντική δίκη. Δεν μπορούσα να κάθομαι και να κοιτάζω έναν τοίχο, γι’ αυτό προχώρησα μπροστά, σήκωσα τις κορδέλες που χώριζαν τον χώρο - και αναρωτιέμαι αν είναι καν νόμιμο αυτό σε μια υποτίθεται δημοκρατική χώρα - για να μπορώ να βλέπω και να ακούω.

Η πρόεδρος αντέδρασε ζητώντας είτε να επιστρέψω στη θέση μου και να μην μιλάω είτε να αποχωρήσω από την αίθουσα. Την ίδια στιγμή άκουγα δικηγόρους να επισημαίνουν ότι η διαδικασία δεν είναι νόμιμη, ότι δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες ταυτοποιήσεις σύμφωνα με τον νόμο. Παρ’ όλα αυτά, η πρόεδρος συνέχιζε κανονικά, χωρίς να λαμβάνει υπόψη της όσα λέγονταν. Το βιώνω ως πλήρη απαξίωση και έλλειψη σεβασμού.

Προσωπικά δεν μπορώ να αναγνωρίσω κάτι ως νόμιμο μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Βλέπω μια έδρα αποφασισμένη να προχωρήσει τη δίκη όπως και να έχει, χωρίς να φαίνεται να ενδιαφέρει αν θα αποκαλυφθεί η αλήθεια. Φοβάμαι ότι οδηγούμαστε σε μια διαδικασία με περιορισμένες ευθύνες και ήπιες συνέπειες, κάτι που δεν μπορώ να αποδεχτώ.

Έρχομαι εδώ με δυσκολία, γιατί αυτή είναι η δίκη της ζωής μου. Σέβομαι τους θεσμούς και τους νόμους, αλλά απαιτώ να τους βλέπω να εφαρμόζονται. Δεν ζητώ καμία εύνοια — ζητώ μόνο να τηρείται το γράμμα του νόμου και να υπάρχει σεβασμός προς όλους τους πολίτες.

Δεν πρόκειται να αποδεχτώ μια τέτοια διαδικασία. Για μένα δεν έχει σημασία απλώς να τελειώσει η δίκη· έχει σημασία να είναι δίκαιη. Και αυτό που βλέπω μέχρι τώρα δεν είναι δίκαιο. Οι συγγενείς τοποθετούνται τελευταίοι, όπου χωράνε, ενώ άλλοι μένουν εκτός. Αυτή η εικόνα είναι απαράδεκτη και με απογοητεύει βαθιά».

«Θέλω να επισημάνω ξεκάθαρα ότι αυτό που διεξάγεται δεν είναι μια κανονική διαδικασία, είναι μια άκυρη διαδικασία. Διαπιστώνω ότι γίνονται δεκτές παραστάσεις απόντων κατηγορουμένων, χωρίς να ελέγχονται εξουσιοδοτήσεις, χωρίς να διαβάζονται και χωρίς να τηρείται η προβλεπόμενη δικονομική διαδικασία με πρόταση εισαγγελέα.

Ως συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας, βιώνω αποκλεισμό από την άσκηση των καθηκόντων μου. Υπάρχει ένας κλοιός αστυνομικών που με εμποδίζει να έχω επαφή με τους εντολείς μου. Έχω δεχτεί άσκηση βίας μέσα στο ακροατήριο, όπως και άλλοι, μεταξύ αυτών και συγγενείς θυμάτων.

Καταγγέλλω ότι αυτό που βλέπω δεν συνάδει με μια ευνομούμενη πολιτεία. Αντί για κανονική δίκη, βλέπω μια διαδικασία που θυμίζει στρατοδικείο. Παρ’ όλα αυτά, δηλώνω ότι δίκαιη δίκη θα γίνει, ό,τι και να συμβεί.

Η έδρα δεν μας δίνει απαντήσεις και μας αγνοεί. Όταν η πρόεδρος επικαλέστηκε ότι δέχτηκε απειλές, τη ρώτησα ευθέως από ποιον, αλλά δεν έλαβα σαφή απάντηση. Αυτό ενισχύει την αίσθησή μου ότι χρησιμοποιούνται προσχηματικοί λόγοι για να δικαιολογηθούν ενέργειες και αποφάσεις.

Έχω δει να εμποδίζονται μητέρες θυμάτων και να απειλούνται με αποβολή από την αίθουσα, επειδή διαμαρτύρονται. Θεωρώ αδιανόητο να αντιμετωπίζονται έτσι άνθρωποι που έχουν χάσει τα παιδιά τους.

Ως δικηγόρος, δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτές τις παραβιάσεις της δημοκρατικής νομιμότητας και του κράτους δικαίου. Η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να σιωπήσω απέναντι σε όσα συμβαίνουν». 

Συνέχισε λέγοντας πως «ασκήθηκε βία στον Πάνο Ρούτσι από έξι αστυνομικούς», ο οποίος - όπως υποστηριξε η ίδια - οδηγήθηκε στο οσοκομείο.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δημοσίευσε βίντεο μέσα από την αίθουσα όπου φωνάζει στους αστυνομικούς ρωτώντας τους ποιος έδωσε την εντολή να βρίσκονται εκεί και για ποιο λόγο οι γονείς μετακινήθηκαν στο βάθος της αίθουσας.

Νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί η νομιμοποίηση δικηγόρων εν μέσω εντάσεων.

«Δεν είναι αυτό που περιμέναμε, δεν υπάρχει καμία δικονομική τάξη και με τρόπο εντελώς αντιδικονομικό, για να μην τηρήσω και διαχειριστώ χειρότερες λέξεις που δεν μου το επιτρέπει αυτή τη στιγμή η δικηγορική μου ιδιότητα.

Η πρόεδρος, χωρίς να έχει εκφωνηθεί από την εισαγγελέα η πρόταση, το κατηγορητήριο, οι κατηγορίες, έχει προχωρήσει στη νομιμοποίηση των δικηγόρων της υπεράσπισης των κατηγορουμένων, με μια διαδικασία άρπα-κόλλα.

Γιατί; Γιατί ούτε τις εξουσιοδοτήσεις μπορούμε να δούμε, ούτε τους κατηγορουμένους, ούτε τους δικηγόρους, ποιοι τους εκπροσωπούνε. Αυτό προέκυψε με μία απόλυτη καταδήλωση της απόφασης της προέδρου, η οποία είπε «Αυτό θα κάνω, αυτό αποφάσισα». Δεν είναι αυτό δικονομική τάξη.

Και όλο αυτό προέκυψε από τις αντιδράσεις των συγγενών, αλλά και των δικηγόρων, όπου οι συνάδελφοί μου κάθονται στα καρεκλάκια του νηπιαγωγείου με τη δικογραφία στα πόδια, ανάμεικτοι οι δικηγόροι της υπεράσπισης της κατηγορίας με τους δικηγόρους των κατηγορουμένων. Πού το έχετε ξαναδεί αυτό; Και πίσω από τους κατηγορουμένους.

Είναι ντροπή, είναι ντροπιαστικό για το δικό μου το λειτούργημα, που το ασκώ 35 χρόνια, και για τους συναδέλφους που κάθονται εκεί στα καρεκλάκια. Και για τους υπόλοιπους διαδίκους, δηλαδή αυτούς τους ανθρώπους που χάσανε τα παιδιά τους, τις μανάδες τους, τις οικογένειές τους, που τους έχουνε στοιβάξει σε έναν χώρο με δόσεις. Είναι απαράδεκτο, είναι απαράδεκτο. Δεν ήρθε η πολεοδομία, κάναμε καταγγελία στην πολεοδομία να γίνει επιτόπια αυτοψία, για να νιώθω ασφαλής σε μία αίθουσα όπου πρέπει να δικάσω.

Χωρίς εξαερισμό, χωρίς σχέδιο διαφυγής, χωρίς μέτρα πυροπροστασίας, χωρίς ασανσέρ ή ένα αναβατόριο για να μπορεί να έρθει ο επιζών που εγώ εκπροσωπώ και που ο άνθρωπος έχει κινητικά προβλήματα. Είναι ντροπή αυτό το πράγμα. Σε ποια χώρα ζούμε; Ούτε αφρικανικές χώρες δεν βιώνουν αυτό που βιώνουμε εμείς. Και εμείς θέλουμε να γίνει η δίκη, επαναλαμβάνω, σε αντίθεση όλων των συνδικαλιστών, που θα πρέπει αυτοί οι συνδικαλιστές —και πραγματικά ονοματίζω τον κύριο Σεβαστίδη - να δουν τα δικά τους προβλήματα, όχι τα δικά μας. Δεν θα μιλάει στο όνομα των δικηγόρων. Δεν είμαστε αόρατοι, δεν είμαστε άφαντοι. Αυτό που ζητάμε τώρα από τους παρόντες προέδρους και τον παρόντα πρόεδρο της Ολομέλειας, είναι να απέχουμε μέχρι να τακτοποιηθεί όλο αυτό το μείζον πρόβλημα που δημιουργήθηκε με αποκλειστική ευθύνη του κυρίου Φλωρίδη.

Πέταξε έναν τοίχο, γκρέμισε έναν τοίχο, τρανσφόρμαρε μια αίθουσα και μας είπε ότι τώρα μπορείτε να στοιβαχτείτε καλύτερα; Είναι ντροπή αυτό το πράγμα, είναι ντροπή. Και έχουμε και εμείς συνδικαλιστικά όργανα, και το καταγγέλλω και δημόσια, ότι πρέπει οι δικοί μας εκπρόσωποι - κι όχι μεμονωμένες φωνές δικηγόρων, οι μισοί και παραπάνω, εκατό και παραπάνω δικηγόροι φωνάζαμε και διαμαρτυρόμασταν εκεί μέσα - πρέπει λοιπόν η Ολομέλειά μας άμεσα να πάρει απόφαση. Χθες, σήμερα! Όχι να κάνει συναντήσεις με τον κύριο Φλωρίδη για να τα βρίσκουνε πίσω από τις κλειστές πόρτες, χωρίς να ξέρουμε εμείς τι συμβαίνει. Δεν μπορούν να αποφασίζουν άλλοι για μένα. Δεν μπορώ να δικάσω εγώ σε αυτές τις συνθήκες, και θα με συγχωρήσετε όλοι για αυτή την οργή μου, αλλά είναι απάνθρωπα αυτά που ζούμε σήμερα.

Μικρή ένταση μεταξύ αστυνομικών και το κύριου Ρούτσι, ο οποίος εν τέλει απομακρύνθηκε

«Μιλάω για μια κατάσταση που αποτελεί απόλυτη ντροπή. Μου ζήτησαν ακόμα και από το παιδί μου ταυτότητα για να μπει μέσα στην αίθουσα. Δεν τον άφηναν να περάσει. Το θεωρώ απαράδεκτο.

Βρισκόμαστε μέσα συγγενείς όλων των γενεών και φωνάζουμε ότι δεν βλέπουμε καν την έδρα. Μας έχουν βάλει στην άκρη, ενώ μπροστά έχουν τοποθετήσει επιπλέον καθίσματα στα οποία κάθονται αστυνομικοί. Υπάρχουν περίπου εκατό αστυνομικοί μέσα στην αίθουσα. Δεν είμαστε εγκληματίες.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι φοβούνται. Εμείς καθόμαστε όρθιοι, οι περισσότεροι δεν έχουμε θέση, ενώ την ίδια στιγμή η άλλη αίθουσα είναι σχεδόν άδεια. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι.

Η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει χωρίς να λαμβάνεται υπόψη τι συμβαίνει μέσα στην αίθουσα. Η πρόεδρος συνεχίζει κανονικά, καλώντας ονόματα, ενώ εμείς δεν μπορούμε ούτε να παρακολουθήσουμε σωστά.

Δεν μπορώ να δεχτώ μια τέτοια δίκη υπό αυτές τις συνθήκες. Αν συνεχιστεί έτσι, δεν θα την επιτρέψουμε. Είναι απαράδεκτο να αντιμετωπιζόμαστε με αυτόν τον τρόπο».

Στο βίντεο η ίδια ακούγεται να λέει πως θέλει να μπει στην αίθουσα μαζί με την πελάτισσά της, Μιρέλα Ρούτσι, ωστόσο η αστυνομικός την ενημερώνειο πως με απόφαση της προέδρου θα πρέπει να χωριστούν. 

Η Κωνσταντοπούλου θέλει να περάσει μπροστά από το εδώλιο: «Θέλω να πάω στην εντολέα μου, την κα Ρούτσι (κάθεται στην απέναντι πλευρά μαζί με την Μαρία Καρυστιανού). Ωστόσο, οι αστυνομικοί την εμποδίζουν: «Μη με σπρώχνεις». Διαμαρτύρονται οι υπόλοιποι δικηγόροι, ενώ η κ. Ρούτσι φώναξε σε αστυνομικό «μην με ακουμπάς».

«Εμένα θα με πα΄ρουν σηκωτή από εδώ μέσα» φώναξε η Μαρία Καρυστιανού.

Δικηγόροι και συγγενείς συνεχίζουν να διαμαρτύρονται παρά τις αλλαγές.

Η οικογένεια Ρούτσι διαμαρτύρεται πως δεν βλέπει τίποτα, ενώ σε έξαλλη κατάσταση η Μαρία Καρυστιανού άρχισε να φωνάζει πως: «Τη δίκη του παιδιού μου δεν θα τη δω από το ντουβάρι. Θα έρθω μπροστά κι ας παρανομώ».

«Δεν ξέρω πόσες... πολλές αλλαγές μπορεί να χωρέσουν σε μία συγκεκριμένη αίθουσα, χωρητικότητας τετρακοσίων ατόμων. Γνωρίζω μόνο ότι το κόστος πάλι ανέβηκε, θα δούμε τελικά πού θα καταλήξει αυτό. Το σημαντικό για εμάς είναι να μπορούμε να χωράμε όλοι στην αίθουσα, μαζί με τους δικηγόρους μας, και να μπορέσει να διεξαχθεί κανονικά η διαδικασία. Αυτό είναι το σημαντικό.

Πιστεύω ότι αυτό γίνεται σκόπιμα. Αναρωτιέμαι: απαγορεύεται η φωτογράφιση; Σε μια δημοκρατική χώρα, σε ένα κράτος δικαίου όπως υποτίθεται ότι είναι το δικό μας, δεν μπορώ να δεχτώ τέτοιους περιορισμούς.

Εγώ προσωπικά δηλώνω ότι θα τραβήξω φωτογραφίες και βίντεο, για να δει όλη η Ελλάδα τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στην αίθουσα. Αν φτάσουμε στο σημείο να μας αναγκάζουν να παρανομήσουμε, επειδή κάποιοι νόμοι στην πράξη προστατεύουν αυτούς και εμποδίζουν την αποκάλυψη της αλήθειας, τότε θα μας βρουν απέναντί τους.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι φτάσαμε σε αυτή την ηλικία να νιώθουμε ότι πρέπει να παρανομήσουμε για να υπερασπιστούμε το αυτονόητο: την αλήθεια και τη διαφάνεια». 

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έστρεψε τα πυρά της κατά του Κουτσόλαμπρου, Προέδρου ΔΣΑ, λέγοντάς του πως κάνει δημόσιες σχέσεις με τον Φλωρίδη στις πλάτες των θυμάτων: «Τους βλέπεις τους γονείς που είναι; Εσύ ήσουν με τον Φλωρίδη».

Στη συνέχεια επιτέθηκε στον Θ. Μαντα, εκπρόσωπο της Ολομέλειας Δικηγόρων: «Ούτε ανακοίνωση δεν βγάλατε ούτε για Σεβαστιδη ούτε για τη διάταξη της προέδρου του δικαστηρίου». 

«Δεν έχουν θέση οι αστυνομικοί ανάμεσα σε δικηγόρους και έδρα. Τις δίκες δεν τις κάνουν τα υπουργεία, τις κάνουν τα δικαστήρια» τόνισε.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να τα τραβάει εικόνες με το κινητό της.

«Αυτό που ακούω και από τις δηλώσεις, αλλά και από όσα έγιναν, μου δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα. Βλέπω ότι γίνεται πάλι ένα «μπάζωμα», αυτή τη φορά σε σχέση με τη διαδικασία της δίκης. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο κάποιοι θέλουν να επιλέγουν ποιοι δημοσιογράφοι θα μπουν και ποιοι όχι. Για μένα είναι ξεκάθαρο: πρέπει να μπουν όλοι.

Εμείς, ως συγγενείς, θέλουμε να είμαστε όλοι μαζί στην αίθουσα. Δεν πρόκειται να διαχωριστούμε. Έχουμε έρθει ενωμένοι, όπως ενωμένος είναι και ο κόσμος που βρίσκεται έξω και μας στηρίζει.

Ζητάω το αυτονόητο: να αφεθεί η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Δεν γίνεται να παρακαλάμε συνεχώς για δικαιοσύνη. Χρειάζεται σεβασμός - έστω και λίγος - προς εμάς, που μετακινούμαστε κάθε φορά από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, με μεγάλο κόστος και κόπο.

Θέλω να ξεκινήσει η δίκη, αλλά να ξεκινήσει σωστά. Όχι με παρεμβάσεις ή με δικαστές που παίρνουν διαταγές. Ελπίζω πραγματικά ότι μέσα στην αίθουσα θα υπάρξει έστω ένας δικαστής που θα κάνει σωστά τη δουλειά του και θα αποδοθεί δικαιοσύνη».

«Σήμερα θα έπρεπε αυτοί που σκότωσαν τα παιδιά, αυτοί που σκότωσαν τους ανθρώπους, αυτοί που η αδιαφορία τους οδήγησε στον θάνατο 57 συνανθρώπους μας, αυτοί που η αδιαφορία τους οδήγησε σε βαρύτατους τραυματισμούς και ανεπούλωτα τραύματα, να βρίσκονται με σκυμμένο το κεφάλι.

Και θα 'πρεπε βέβαια, τους γονείς, τους συγγενείς, τα αδέλφια, τις οικογένειες, να τους περιμένουν με ένα λουλούδι. Αντί γι' αυτό, βλέπουμε εχθροπάθεια, φόβο, στοχοποίηση. Βλέπουμε λοιδορίες, ειρωνείες, και σπίλωση για τους συγγενείς και τους τραυματίες και τους συνηγόρους τους. Βλέπουμε δηλαδή την απόλυτη κατάπτωση, την απόλυτη ύβρη, τον απόλυτο ξεπεσμό στην ιστορία αυτής της χώρας. Στις χιλιάδες χρόνια ιστορίας αυτής της χώρας δεν έχει υπάρξει τέτοια ύβρις, να μεταχειρίζονται γονείς και συγγενείς και οικογένειες σαν εχθρούς, σαν κακοποιούς, και να τους συμπεριφέρονται σαν να δικάζονται τα παιδιά τους που σκοτώθηκαν και όχι εκείνοι που τα σκότωσαν. Η δική μας αγωνία και ο δικός μας αγώνας είναι για δικαιοσύνη.

Και βέβαια, η δικαιοσύνη δεν απονέμεται ούτε σε συνθήκες περιστολής ελευθεριών και δικαιωμάτων, ούτε σε συνθήκες φίμωσης του Τύπου και των μέσων ενημέρωσης, ούτε σε συνθήκες εκφοβισμού των οικογενειών και πολλαπλού καθεστωτικού τραμπουκισμού εναντίον των συνηγόρων, των οικογενειών. Είναι προφανές ότι συγκρούονται, το έχω ξαναπεί, δύο κόσμοι: ο κόσμος των τεράτων και ο κόσμος των ανθρώπων. Θα νικήσουν οι άνθρωποι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα νικήσει η δικαιοσύνη.

Δεν θα επικρατήσουν αυτοί που θέλουν την παραγραφή, και ξέρετε ποιοι είναι. Είναι αυτοί που χαρακτήρισαν πλημμελήματα τις ανθρωποκτονίες, τους θανάτους, που είναι κακουργήματα, και τώρα λένε ότι θα παραγραφούν. Είναι αυτοί που κράτησαν έξω από το κατηγορητήριο τα πολιτικά πρόσωπα. Είναι αυτοί που, μονοί διπλοί, έχουν πέσει να μας πείσουν ότι εδώ δικάζονται κυρίως πλημμελήματα, ήσσονος απαξίας, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι δεν έχουν διατυπωθεί κατηγορίες για τα περισσότερα κακουργήματα. Αυτοί θέλουν την παραγραφή. Το έχουν ξανακάνει. Το κάνανε στη Siemens, το κάνανε στη λίστα Λαγκάρντ, το κάνανε στο Μάτι... το έχουν ξανακάνει. Ξανά και ξανά. Εμείς είμαστε εδώ για να ακυρώσουμε τα σχέδιά τους. Για να φέρουμε δικαιοσύνη».

«Μέσα να δούμε πώς είναι η διαρρύθμιση του χώρου. Ελπίζω σήμερα με λίγο κατανόηση από όλες τις πλευρές, να μπορέσουμε επιτέλους να ξεκινήσει τουλάχιστον η νομιμοποίηση της δίκης. Δηλαδή, σήμερα είναι μια μέρα, αν και απ' ό,τι ακούγεται θα υπάρξει μια αναβολή λόγω του ότι κάποιοι ένορκοι δεν μπορούν ή δεν έχουν ειδοποιηθεί, δεν υπάρχουν ένορκοι.

Οπότε θα χρειαστεί πάλι μια διαδικασία να κληρωθούν άλλοι ένορκοι, οπότε θα υπάρξει πάλι μια αναβολή πάνω σε αυτό το θέμα. Αν προλάβουμε σήμερα μαζί με τους συνηγόρους μας να κάνουμε τη νομιμοποίηση, θα είναι ένα καλό ξεκίνημα. Πιστεύω να μην είναι, παιδιά, όπως ήταν την προηγούμενη εβδομάδα.

Θα το δούμε, θα το δούμε. Βγαίνοντας θα μπορέσω να σας πω περισσότερα πράγματα. Αν δεν δω τον χώρο, δεν μπορώ να σας πω, αλλά το σωστό είναι ότι η συζήτηση πρέπει να γίνει. Ας κάνουμε λίγο υπομονή, είναι η πρώτη μέρα. Ξέρω ότι το ενδιαφέρον, και το δικό σας και του κόσμου, είναι πάρα πολύ μεγάλο. Ας κάνουμε λίγο υπομονή.

Οι συγγενείς πρέπει να είναι μέσα στην αίθουσα, γιατί πρέπει να υπάρχει μια συνεννόηση με τους δικηγόρους μας. Αργότερα που θα ξεκινήσουν οι καταθέσεις, θα υπάρξουν μάρτυρες... οπότε πρέπει να υπάρχει κάποια συνεννόηση μεταξύ εμάς και με τους δικηγόρους μας».

«Είμαι η Ανδρεάδου Κανελα, μητέρα της Αφροδίτης. Με αγωνία, βρισκόμαστε πάλι εδώ στα δικαστήρια. Και με την ελπίδα να κυλήσουν όλα ομαλά. Ε, δεν υπάρχει περίπτωση να διαπραγματευτούμε να βρεθούμε στην ίδια αίθουσα. Ε, και ελπίζουμε όλα να κυλήσουνε έτσι όπως πρέπει. Έτσι όπως πρέπει, για να τιμήσουμε τα παιδιά μας».

Σε όλες τις θέσεις υπάρχουν ιδιότητες, κατηγορούμενοι, δημοσιογράφοι, συγγενείς θυμάτων κτλ.

«Σήμερα θα ζητήσουμε με υπομονή και επιμονή από τις εισαγγελείς, να κάνουν το καθήκον και να τιμάνε τον όρκο που έχουν δώσει στη σχολή τους. Θέλουμε ότι η αίθουσα που θα μπούμε σήμερα να έχει χωρητικότητα για τους γονείς και να έχει τάξη. Οι αρμόδιοι πρέπει να συμβάλουν σε μία ομαλή διαδικασία για να μη σταματήσει η δίκη, να μην γίνει διακοπή δίκης. Εμείς οι γονείς δεν θα σωπάσουμε ποτέ μέχρι αυτά τα παιδιά να δικαιωθούν.

Οφείλουμε όλοι να γίνει μία σήμερα ομαλή δίκη. Τι ζητάμε; Ζητάμε μία δίκαιη δίκη. Ζητάμε ότι αυτές οι ψυχές, ακόμα δεν έχει χαλαρώσει η ψυχή τους. Θέλουμε από την εισαγγελέα και από τον πρόεδρο να κατανοήσει και μας τους γονείς. Να μας βάλει επάνω, μέσα στην αίθουσα, για να δούμε μπροστά στα μάτια όλων, τους... όλους τους μπροστά μας, και να μας πουν τι μας έχουν κάνει αυτά τα τρία χρόνια.

Ευχαριστούμε όλους και θα θέλουμε όλοι μας. Εγώ θέλω συνεννόηση με όλους τους γονείς. Θα απαιτώ αυτό: Ένας από τους γονείς να είναι μέσα στους 100, τουλάχιστον ένας γονιός από τα θύματα. Ευχαριστούμε πολύ».

«Για δεύτερη ημέρα, για να επιτέλους να αρχίσει αυτή η πολύκροτη δίκη της δολοφονίας των 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Και ευελπιστώ να έχουνε γίνει οι απαραίτητες διορθώσεις, ούτως ώστε αυτή η αίθουσα, η οποία είναι και η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, καταλαβαίνετε πώς το λέω, ε, ειρωνικά και δεικτικά, ε, ούτως ώστε να μπούνε τα πράγματα στη σειρά και να αποδοθούν οι ευθύνες στους ενόχους. Έλα μου ντε που οι κατηγορούμενοι σνομπάρουν τη δικαιοσύνη και δεν έρχονται.

Έλα μου ντε που στην προηγούμενη φορά, από τους 36 κατηγορούμενους ήρθανε μόνο τρεις. Οι υπόλοιποι 33, είχαν το δικαίωμα βέβαια να το κάνουνε, αλλά σνομπάρισαν τη δικαιοσύνη και την έγραψαν στα παλαιότερα των παπουτσιών τους. Ήθελα να ήξερα, εάν κάποιος δικαστεί για να μπει στη φυλακή, ο δικηγόρος θα μπει ή ο κατηγορούμενος; Ή θα τα βρουν μεταξύ τους τότε; Καταλαβαίνετε με ποια έννοια το λέω.

Πέρα από αυτό, η δίκη αυτή, η αίθουσα, πρέπει να είναι ανάλογη της σημασίας και της σπουδαιότητας του γεγονότος. Για μία δίκη του αιώνα, επειδή κάποιος συνάδελφός σας είπε τα δικά του, όχι μόνο το ΑΚΑ δεν θα έφτανε, αλλά ούτε το Γουέμπλεϊ. Αυτά είχα να σας πω.

Φρονώ ότι οι αστυνομικοί δεν χρειάζονται, αλλά δεν μπορούν και οι αστυνομικοί να παίξουν το ρόλο της ταξιθέτριας. Το θεωρώ υποτιμητικό κάτι τέτοιο. Αλλά... φρονώ ότι όλοι οι συγγενείς των 57 πρέπει να είναι στην ίδια αίθουσα και live να ακούνε. Μου είναι αδιανόητο να κοιτάζω τη δίκη που αφορά το παιδί μου και να την κοιτάζω μέσα από το μόνιτορ ή να μου έχουνε ντροπιαστικούς περιοριστικούς όρους».

«Σήμερα με συνθήκες που ελπίζουμε να είναι καλύτερες, ελπίζουμε να ξεκινήσει η δίκη. Η επιθυμία όλων των εντολέων μας, των ανθρώπων που έχουν χάσει τους δικούς τους, είναι να ξεκινήσει η δίκη και να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Όμως εμείς, οι δικηγόροι και οι δικαστές, θα πρέπει να εξασφαλίσουμε όλες τις συνθήκες της δίκαιης δίκης. Δηλαδή, οι συνεδριάσεις είναι δημόσιες. Στις συνεδριάσεις αυτές θα μπορούν και θα πρέπει να προσέρχεται όχι μόνο ο διάδικος, ο δικηγόρος, ο κατηγορούμενος και ο υπερασπιστής του κατηγορουμένου, αλλά να μπορεί να προσέρχεται - εκτός από εσάς, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης - και ο απλός κόσμος.

Το ακροατήριο το οποίο προβλέπεται σε όλες τις περιπτώσεις. Δυστυχώς, από την πρώτη μέρα με τα ευτράπελα και τα απαράδεκτα τα οποία συναντήσαμε, είδαμε μία αίθουσα που είναι πρωτοφανής για τα παγκόσμια δικαστηριακά δεδομένα, δηλαδή μία αίθουσα-μεζονέτα. Στην ουσία, ως αίθουσα μας χαρακτήρισαν όλο το κτίριο που υπάρχει πίσω μας και το οποίο κτίριο είναι η είσοδος ενός αιθρίου και ένας πρώτος όροφος. Ένας χώρος λοιπόν ο οποίος δεν ξέρουμε αν είναι χώρος κύριας χρήσης. Και για τον λόγο αυτόν αιτηθήκαμε χθες στην Πολεοδομία της Λάρισας να κάνει επιτόπια αυτοψία.

Αυτό το κοινοποιήσαμε και στους αρμόδιους δικαστικούς λειτουργούς, και στον κύριο Φλωρίδη, και στον Εισαγγελέα της έδρας, και στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Γιατί; Γιατί θέλουμε η δίκη να ξεκινήσει χωρίς προβλήματα. Αλλά πρέπει κάποιος, υπεύθυνα, να μας εξασφαλίσει ότι ο χώρος είναι κατάλληλος για δικαστική αίθουσα κύριας χρήσης. Όχι χώρος αιθρίου, κυλικείου ή εισόδου. Το ζήσατε, το ζούμε κι εμείς. Δεν μπορεί να υπάρχει ένας χώρος όπου από τα βίντεο θα είναι οι διάδικοι και θα παρακολουθούν τη δίκη χωρίς να μπορούν να συμμετέχουν, και από δίπλα θα υπάρχουν σκάλες, θα υπάρχει είσοδος για τις τουαλέτες και λοιπά. Δεν είναι αυτή δικαστική αίθουσα, επαναλαμβάνω, είναι αίθουσα-μεζονέτα.

Τώρα, αυτό που ζητούμε εμείς είναι η αίθουσα αυτή να εξασφαλίσει όλες τις συνθήκες για να παρευρίσκονται άπαντες. Θα το ζητήσουμε, θα το δούμε, και ελπίζω δηλώσεις του τύπου ότι υπάρχουν δήθεν «αγανακτισμένοι, εξοργισμένοι άνθρωποι» που ακούστηκαν από τον Άρειο Πάγο, και αντίστοιχες από τον κύριο Σεβαστίδη – που ήταν απόντες τρία χρόνια σε όλα τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι συγγενείς και ξαφνικά εμφανίστηκε και τοποθετήθηκε θεωρώντας άφαντους όλους εμάς τους δικηγόρους και στοχοποιώντας μία δικηγόρο, πρόεδρο του συγκεκριμένου κόμματος που ξέρετε, την κυρία Κωνσταντοπούλου.

Είμαστε 600 δικηγόροι με 60 και πάνω δικηγορικούς συλλόγους, με την Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων, και ζητούμε τις απαραίτητες συνθήκες για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε. Είδατε ότι τοποθετήθηκαν καρεκλάκια τα οποία έχουν επάνω ένα τραπεζάκι τύπου αεροπλάνου. Είναι ποτέ δυνατόν - αναρωτιέμαι - να μπορέσω εγώ (και κάλεσα τον κύριο Σεβαστίδη γι' αυτό, που είναι συνδικαλιστής) να ακουμπήσω και να απλώσω σε αυτό το τραπεζάκι την ογκωδέστατη δικογραφία; Ούτε το βούλευμα των 1.200 σελίδων δεν μπορώ να αφήσω επάνω και να αντέξει το βάρος του. Καταλαβαίνετε ότι όλοι οι δικηγόροι θέλουμε να γίνει η δίκη, και επιχειρήματα του τύπου καθυστερήσεις κ.λπ. είναι ψευδεπίγραφα για να δικαιολογήσουν δεν ξέρω ποιους, πάντως όχι εμάς. Δεν είμαστε άφαντοι, υπάρχουν όλοι, όλοι οι συνήγοροι».

Αποστολή στην Λάρισα: Θανάσης Γερασιμίδης, Κώστας Χάλκος