Συγκίνηση προκαλεί η απόφαση των γονιών 8 μηνών βρέφους να δωρίσουν τους κερατοειδείς του, μετά τον θάνατο του από ανακοπή καρδιάς. Σε μεταμόσχευση υποβλήθηκε μια 48χρονη γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, η οποία μιλάει στο newsit.gr.
Το άτυχο αγοράκι από την Εύβοια έφυγε από τη ζωή μετά από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο Παίδων στην Αθήνα στις (23.03.2025), βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια του. Το τραγικό παιχνίδι της μοίρας είναι ότι οι γονείς έχασαν πριν μερικά χρόνια ακόμα ένα παιδί από τα ίδια αίτια. Μετά τον θάνατο του μωρού τους, οι γονείς αποφάσισαν να προχωρήσουν σε δωρεά των κερατοειδών του και την περασμένη Τρίτη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η μεταμόσχευση σε μία 48χρονη γυναίκα από την Θεσσαλονίκη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η μεταμόσχευση πραγματοποιήθηκε στη Β´ Πανεπιστημιακή Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή οφθαλμολογίας Νικόλαου Ζιάκα. Μάλιστα πρόκειται για τη δεύτερη παγκοσμίως επιτυχή μεταμόσχευση κερατοειδούς από βρέφος δότη
Η 48χρονη λήπτρια του μοσχεύματος είχε δυστροφία ενδοθηλίου κερατοειδούς και ήταν σε λίστα αναμονής για 5 χρόνια, ενώ είχε υποβληθεί σε ανάλογη μεταμόσχευση και στο άλλο μάτι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η γυναίκα έλαβε σήμερα εξιτήριο από το νοσοκομείο και συγκινημένη μιλάει στο newsit.gr:
«Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη και ευτυχισμένη, περίμενα αυτήν την στιγμή πάρα πολύ καιρό. Ήταν ένας μακρύς αγώνα πέντε χρόνων μαζί με την ιατρική ομάδα του νοσοκομείου. Όλα ξεκίνησαν όταν μια ημέρα αντιλήφθηκα ότι δεν έβλεπα τα φώτα και έτσι απευθύνθηκα στους γιατρούς. Από εκεί ξεκινήσαμε να ψάχνουμε ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Μπήκα στην λίστα, έχω κάνει ήδη μια μεταμόσχευση στο δεξί μάτι και τώρα στο αριστερό. Είναι αρκετά δύσκολα χειρουργεία αλλά μπορώ να πω ότι είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένη καθώς θα βοηθήσει στην όρασή μου. Χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη στην οικογένειά του για αυτό που έκανε. Οι μεταμοσχεύσεις είναι Θείο δώρο και εύχομαι όλοι στην Ελλάδα να γίνουμε δωρητές. Εγώ είμαι ήδη δωρήτρια.
Δυσκολευόμουν πολύ αλλά στη ζωή πρέπει να παλεύουμε, να μην τα παρατάμε ποτέ. Πρέπει να είμαστε αγωνιστές και μαχητές. Θα ήθελα πάρα πολύ να τους πω ευχαριστώ και ότι θα το προσέχω το ματάκι του πάρα πολύ».
