Το Βόρεια Μακεδονία είναι το νεώτερο από μια σειρά πολλών ονομάτων χωρών που άλλαξαν στην πορεία του χρόνου. Τα ονόματα της Ζιμπάμπουε και της Μιανμάρ ή ακόμη και του Ιράν είναι επίσης νέα στην ιστορία των χωρών, ενώ άλλα, όπως αυτό της Εσουατίνι είναι τόσο… φρέσκα που δεν τα γνωρίζει σχεδόν κανείς.
[read4more]
Μια έρευνα του περιοδικού Economist για την αλλαγή ονόματος σε έξι χώρες με βάση γραπτά κείμενα τα οποία έχουν αναρτηθεί στο Google δείχνει ότι δεν είναι εύκολη η υπόθεση αλλαγής του ονόματος και πως απαιτείται αρκετός χρόνος, ακόμη και περισσότερα από 100 χρόνια.
Στα γραπτά που… μένουν μπορεί όλοι να γνωρίζουν ότι μετά το “βελούδινο διαζύγιο” της Τσεχοσλοβακίας προέκυψαν η Σλοβακία και η Τσεχική Δημοκρατία, λίγοι όμως χρησιμοποιούν τον όρο Τσεχική Δημοκρατία και έτσι περίπου 23 χρόνια μετά το όνομα απλουστεύτηκε και έμεινε σκέτο Τσεχία.
Η Κεϊλάνη έγινε το 1972 Σρι Λάνκα, όμως χρειάστηκαν 10 ολόκληρα χρόνια για να ξεπεράσουν τα γραπτά κείμενα με το όνομα Σρι Λάνκα, εκείνα με τον όρο Κεϊλάνη. Η Ροδεσία πάλι ήταν πιο εύκολη περίπτωση καθώς μάλλον κανείς δεν θυμάται πλέον ότι έτσι λεγόταν παλιά η Ζιμπάμπουε, ενώ στην περίπτωση της Βιρμανίας που συνδέεται και με πολλά ιστορικά γεγονότα ειδικά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι ιστορικές αναφορές θα πάρουν χρόνια να αλλάξουν και να αποκτήσουν το νέο όνομα, το Μιανμάρ.
Η περίπτωση του Ιράν είναι πιο σύνθετη. Για ιστορικούς λόγους οι αναφορές σε Περσία, όπως ήταν το όνομα της χώρας πριν σχεδόν δυο αιώνες είναι χιλιάδες και έτσι υπάρχουν ακόμη και σήμερα αναφορές. Στον αντίποδα, είναι η Ταϊλάνδη που ενώ υπάρχουν αρκετές αναφορές στο Σιάμ, όπως ήταν η παλιά ονομασία της χώρας αυτές είναι λίγες και το όνομα Ταϊλάνδη επικράτησε σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα.
Μένει να δούμε τι θα συμβεί με την περίπτωση της Σουαζιλάνδης που το νέο όνομά της είναι Εσουατίνι και είναι ό,τι πιο… φρέσκο μετά τη Βόρεια Μακεδονία. Σίγουρα δεν λέει πολλά και σε πολλούς το Εσουατίνι, σίγουρα το Βόρεια Μακεδονία έχει συζητηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό, όμως το… σκέτο Μακεδονία δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να γράφεται για ιστορικούς λόγους, όπως και στην περίπτωση της Περσίας και κάπου εδώ ξεκινούν τα προβλήματα.
Με πληροφορίες από The Economist και εφημερίδα “Τα Νέα”.
