Ένα σκαθάρι πολύ σκληρό για να πεθάνει. Πιο γερό και από τον Μπρους Γουίλις στις ομώνυμες ταινίες δράσης. Γι’ αυτό και αποκαλείται “διαβολικό τεθωρακισμένο”.
Το συγκεκριμένο σκαθάρι αποκωδικοποιείται μόλις τώρα από τους επιστήμονες και τους μηχανικούς, που ευελπιστούν να το αξιοποιήσουν ανάλογα για τη δημιουργία νέων υπερ – ανθεκτικών υλικών και μηχανών στον κατασκευαστικό τομέα, τον αεροδιαστημικό κ.ά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Καλιφόρνια και Πέρντιου των ΗΠΑ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, βρήκαν ότι η σούπερ – ανθεκτικότητα του εν λόγω εντόμου (Phloeodes diabolicus), μήκους δύο εκατοστών, βασίζεται σε δύο έλυτρα – εξωτερικά σκληρά περιβλήματα – σαν πανοπλία. Αυτά ενώνονται με μία “ραφή” κατά μήκος της κοιλιάς του, δημιουργώντας έναν εξωσκελετό μεγάλης αντοχής, από τους πιο ανθεκτικούς στον πλανήτη, παρόλο που περιέχει μόνο οργανικά υλικά, πλούσια σε πρωτεΐνες.
Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι το σκαθάρι, το οποίο ζει κυρίως στις ΗΠΑ και το Μεξικό κάτω από πέτρες και κορμούς δέντρων, έχοντας χάσει την ικανότητα να πετάει, μπορεί να αντέξει πάνω του την εφαρμογή δύναμης περίπου 150 νιούτον – ένα φορτίο τουλάχιστον 39.000 φορές μεγαλύτερο από το βάρος του – έως ότου ο εξωσκελετός αρχίσει να σπάει.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αυτό είναι άκρως εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς ότι μία ρόδα αυτοκινήτου που θα πατήσει το σκαθάρι θα ασκήσει πάνω του δύναμη περίπου 100 νιούτον, άρα ανεκτή από αυτό. Είναι ισοδύναμο με το να αντέχει πάνω του ένας άνθρωπος βάρους 90 κιλών το βάρος περίπου 280 διώροφων λεωφορείων. Καθόλου τυχαία, το “διαβολικό” σκαθάρι ζει επτά έως οκτώ χρόνια, όταν τα περισσότερα σκαθάρια δεν ξεπερνούν τις μερικές εβδομάδες.
Ήδη, οι Αμερικανοί μηχανικοί δοκιμάζουν να φτιάξουν μέταλλα και άλλα συνθετικά νέα υλικά με βάση τη μελέτη της δομής του εξωσκελετού του σκαθαριού. Η έρευνά τους, μεταξύ άλλων, χρηματοδοτείται από το Γραφείο Επιστημονικών Ερευνών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.
πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
