«Δεν έσπασα εγώ το βάζο, ήρθε ένα κακό πνεύμα και φύσηξε και έπεσε! Αλήθεια σου λέω!» ή «Μαμά, κάθε βράδυ έρχεται μια νεράιδα και μου λέει παραμύθια!» ίσως είναι πράγματα που οι γονείς έχουν ακούσει από 3χρονα ή 4χρονα παιδιά, που συχνά προσπαθούν με αθώο τρόπο να αποφύγουν την τιμωρία για μια ζημιά και επιμένουν ότι οι ιστορίες τους είναι αληθινές. Το στερεότυπο θέλει τα ψέματα να είναι κακό πράγμα. Δείτε για παράδειγμα πόσα βάσανα πέρασε ο Πινόκιο που έλεγε συνέχεια ψέματα (ένα πολύ καλό παραμύθι για τα παιδιά)! Όμως όταν τα παιδιά λένε ψέματα οι γονείς αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: να επιμείνουν στην ειλικρίνεια γιατί φοβούνται ότι το παιδί τους θα γίνει παθολογικός ψεύτης ή να το αφήσουν να περάσει από φόβο μήπως δεσμεύσουν την δημιουργικότητα του παιδιού τους; Οι γονείς συχνά καταλήγουν στο δεύτερο και μάλιστα κάποιοι είναι περήφανοι που το παιδί τους έχει φαντασία.
