Ο Πέτρος Λαγούτης άφησε για λίγο τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και μίλησε στο Down Town της Κύπρου και sτον Γιάννη Πουλόπουλου, για τον έρωτα, τα παιδιά του, τα θεατρικά του σχέδια… Ο ηθοποιός θυμάται ακόμα, ένα μεθύσι που έκανε πριν πολλά χρόνια στην Πράσινη Γραμμή!
Στο «Hangover 4», την παράσταση που παιζόταν ολόκληρο το καλοκαίρι στο «θέατρο Αθηνά», οι τέσσερις ήρωες ξυπνούν, ύστερα από ένα άγριο μεθύσι και δεν θυμούνται τι έκαναν το προηγούμενο βράδυ. Σου έχει συμβεί κάτι ανάλογο;
Έχω αρκετά μεθύσια που θυμάμαι. Το πρώτο ήταν, όταν ήμουν 17 χρόνων και είχα πάει τις πρώτες διακοπές, χωρίς τους γονείς, στην Σαντορίνη. Με θυμάμαι, λοιπόν, να ξυπνάω κάποια στιγμή το πρωί, καθισμένος σε ένα πεζούλι, ακούγοντας μία Γαλλίδα με τον άντρα της, που περνούσαν από μπροστά μου, να σχολιάζουν «C’ est la vie». (σ.σ. έτσι είναι η ζωή). Δύο χρόνια αργότερα, είχαμε πάει με τους συμφοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών, εκδρομή στη Μύκονο. Το τελευταίο βράδυ γινόταν ένα πάρτι στο ξενοδοχείο, με χορηγό γνωστή βότκα. Μέσα στο πρώτο μισάωρο λοιπόν βρίσκομαι να έχω πιει, μαζί με δύο φίλους μου, δεκαεννιά σφηνάκια. Αυτό, όπως καταλαβαίνεις, είχε ως αποτέλεσμα το πάρτι για εμάς να σταματήσει εκεί! Για καλή μας τύχη, δεν επικράτησε η άποψη κάποιων που ήθελαν να μας πετάξουν στην πισίνα και βρίσκομαι, χωρίς να ξέρω πώς, στο δωμάτιο. Εκεί, υποτίθεται μας πήγαν για να κοιμηθούμε. Αλλά αντ’ αυτού, μας ξυπνούσαν κάθε πέντε λεπτά, ρωτώντας μας «πώς είσαι;», για να καταγράφουν τις αντιδράσεις μας με την κάμερα. (Γελάει). Το πιο τρομερό μεθύσι που θυμάμαι, όπου είχα κανονικά κενά μνήμης, ήταν πριν από κάμποσα χρόνια στην Κύπρο. Φαντάσου με να κυκλοφορώ στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, με ένα μπουκάλι ουίσκι, το οποίο είχα κατεβάσει όλο στη διαδρομή, εξαιτίας μίας ερωτικής ιστορίας που δεν είχε την κατάληξη που θα ήθελα, και να βρίσκομαι ξαφνικά στην Πράσινη Γραμμή. Μη καταλαβαίνοντας τι κάνω, πήγα στους φαντάρους που ήταν στο φυλάκιο και τους έπιασα κουβέντα. Έρχεται αμέσως κάποιος και μου εξηγεί ότι δεν επιτρέπεται να μιλάω στο σκοπό και αν το επαναλάμβανα θα ήταν αναγκασμένος να με πάει στη φυλακή! Εγώ, τύφλα από το μεθύσι, του απαντάω «ενοχλώ; Ποιον ενοχλώ;» και πηγαίνω στο επόμενο φυλάκιο. Επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία, με εμένα να επιμένω να πω τον πόνο μου στους φαντάρους και το επόμενο που θυμάμαι είναι να ξυπνάω στο δρόμο, καθισμένος, από κάτι τουρίστες που με ρωτούσαν αν χρειάζομαι βοήθεια! Μη με ρωτάς πώς έφτασα στο ξενοδοχείο! Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι κάποια στιγμή πήρα ταξί, αλλά το τι έγινε στη ρεσεψιόν και ποιος με ανέβασε στο δωμάτιό μου, δεν τα θυμάμαι! Το επόμενο πρωί, με βρήκε να κοιμάμαι με τα ρούχα, έχοντας αγκαλιά το μπουκάλι! (Γελάει).
Διάβασε περισσότερα στο TLIFE
