Με θεωρούσαν οι γιατροί «τελειωμένη υπόθεση» λέει σε μια σπάνια, συγκλονιστική συνέντευξη το Ραφαέλλος Γεωργίου, αδερφός του Ανδρέα Γεωργίου και διευθυντής φωτογραφίας στη σειρά Famagusta. Ο 32χρονος φωτογράφος γεννήθηκε με τον ιό HIV και μιλά για τα δύσκολα χρόνια.
Ο Ραφαέλλος Γεωργίου μίλησε στο Down Town Κύπρου για το σημαντικό ρόλο που έπαιξε η γιαγιά του στη ζωή του και όπως λέει αν δεν ήταν εκείνη, ίσως σήμερα να μη ζούσε. Γιατί χάρη σε εκείνη έπαιρνε πάντα τα χάπια του για τον HIV.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια, τότε που μεγάλωνες μαζί με την οικογένειά σου, στην Αγία Νάπα και στο Παραλίμνι;
Ήταν δύσκολα. Για ψυχολογικούς λόγους, για λόγους απόρριψης, για πολλά.
Απόρριψης, γιατί;
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Λόγω της ασθένειάς μου, ως φορέας του ιού HIV που ήμουν, από τον οποίο, τελικά, πέθανε η μητέρα μου και, αρκετά χρόνια μετά, και ο πατέρας μου. Ο κόσμος φοβόταν. Μιλάμε για μία άλλη εποχή βέβαια, για ελλιπή -ή και λανθασμένη- ενημέρωση για τον ιό, για φήμες που δυσκόλευαν τη ζωή των ασθενών – δεν αδικώ κανένα. Όμως, εγώ ήμουν ένα παιδί! Που γεννήθηκα με αυτό. Και ένιωθα ότι ο κόσμος δεν με ήθελε. Κάποιοι φοβόντουσαν ακόμη και να με πλησιάσουν. Αλλά βρήκα τη δύναμη και προχώρησα. Και είμαι εδώ.
Από παιδί σου χορηγούνταν φάρμακα;
Ναι. Και αυτός ήταν πάντα ο μεγάλος «τσακωμός» με την γιαγιά μου, η οποία με μεγάλωνε. Γιατί ήταν δυνατά φάρμακα και είχαν απαίσια γεύση. Όμως, η γιαγιά μου ήταν πάντα εκεί: Να με πιέζει, μαζί με το φαγητό μου, να παίρνω και τα φάρμακά μου, με το ρολόι στο χέρι, για να μην χαθεί ούτε ένα λεπτό από την ώρα που θα έπρεπε να πάρω τα φάρμακά μου. Αν δεν ήταν η γιαγιά μου να το κάνει αυτό, είναι βέβαιο ότι δεν θα ζούσα!
Υπήρχε ο κίνδυνος, όταν γεννήθηκες, να μην επιζήσεις;
Όταν γεννήθηκα είχα περάσει και από βρογχοπνευμονία. Και σε συνδυασμό με τον ιό, με τον οποίο γεννήθηκα, με θεωρούσαν οι γιατροί «τελειωμένη υπόθεση», αλλά -με κάποιο μαγικό τρόπο, που η γιαγιά μου το απέδιδε σε θαύμα-, ξεπέρασα τον κίνδυνο. Οι γιατροί έλεγαν, στην αρχή, στη γιαγιά μου πως «ως τα τέσσερά του θα ζήσει», μετά έγινε «ως τα πέντε του», ύστερα «ως τα επτά του», αλλά στο μεταξύ η επιστήμη προχωρούσε και έκανε άλματα σε ό,τι αφορούσε στον HIV – έφτασα πια σήμερα να είμαι 32 ετών, να έχω κάνει τα παιδιά μου που είναι υγιέστατα, και ο ιός πλέον να είναι μη ανιχνεύσιμος στον οργανισμό μου, άρα μη μεταδοτικός.
