Συγκλονίζει η Μαρία Μενούνος: «Η ζωή με σταμάτησε, ένας όγκος στον εγκέφαλο, καρκίνος στο πάγκρεας, διαβήτης, υπογονιμότητα και τόσα ακόμη»

«Η θεραπεία δεν σημαίνει να γίνεις κάποιος άλλος. Σημαίνει να θυμηθείς την εκδοχή του εαυτού σου που υπήρχε πριν ο κόσμος σου πει ποιος πρέπει να είσαι» γράφει σε μια μακροσκελή και συγκινητική ανάρτησή της η Μαρία Μενούνος.

Με μια προσωπική εξομολόγηση στα social media, η Μαρία Μενούνος μοιράστηκε σκέψεις και συναισθήματα από τη δύσκολη περίοδο που πέρασε, συγκινώντας τους διαδικτυακούς της φίλους. Η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στις προκλήσεις που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια, αλλά και στις σημαντικές μάχες που χρειάστηκε να δώσει με την υγεία της. Μέσα από το μήνυμά της θέλησε να μιλήσει για τη δύναμη, την αντοχή και τη διαδικασία επανασύνδεσης με τον πραγματικό της εαυτό.

Όπως αποκάλυψε η ίδια, ένα σημαντικό βήμα για να ξαναβρεί την ισορροπία της ήταν να επιστρέψει στις ρίζες της και να θυμηθεί την προσωπικότητα και τις αξίες που είχε πριν γίνει ευρέως γνωστή μέσα από την τηλεόραση και τη δημόσια ζωή.

Η Μαρία Μενούνος τόνισε, μέσα από την ανάρτησή της, τη σημασία του να ακούει κανείς τον εαυτό του και να αναγνωρίζει τη δύναμη που κρύβει μέσα του, ειδικά στις πιο απαιτητικές στιγμές.

«Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κυνηγούσα πάντα την επόμενη εκδοχή του εαυτού μου. Τον επόμενο στόχο, την επόμενη δουλειά, το επόμενο ορόσημο. Πίστευα πως έτσι έμοιαζε η ενηλικίωση.

Ώσπου η ζωή με σταμάτησε. Ένας όγκος στον εγκέφαλο, καρκίνος στο πάγκρεας, διαβήτης, υπογονιμότητα και τόσα ακόμη. Ξαφνικά δεν με απασχολούσε πια ποια ήθελα να γίνω. Προσπαθούσα απλώς να θεραπευτώ. Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή της ίασης, σταμάτησα να ψάχνω τις απαντήσεις στο μέλλον. Άρχισα να κοιτάζω πίσω. Πίσω από τα κόκκινα χαλιά. Πριν από την τηλεόραση. Πριν ο κόσμος μάθει το όνομά μου. Τότε που τα όνειρά μου ήταν πιο απλά… κι εγώ επίσης.

Ύστερα γύρισα ακόμη πιο πίσω. Στο μικρό κορίτσι που πίστευε ότι μπορούσε να καταφέρει τα πάντα. Που αγαπούσε να ζωγραφίζει, να τραγουδά και να χορεύει. Πώς ξέχασα ότι αγαπούσα όλα αυτά;

Κοιτάζοντας αυτές τις φωτογραφίες, συνειδητοποίησα κάτι. Δεν χάθηκα ποτέ. Απλώς η ζωή έγινε πολύ θορυβώδης.

Ίσως αυτό να συμβαίνει σε όλους μας. Περνάμε χρόνια προσπαθώντας να γίνουμε κάτι περισσότερο, ενώ σιγά σιγά απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο που ήμασταν πάντα. Η θεραπεία δεν σημαίνει να γίνεις κάποιος άλλος. Σημαίνει να θυμηθείς την εκδοχή του εαυτού σου που υπήρχε πριν ο κόσμος σου πει ποιος πρέπει να είσαι.

Γιατί αυτή η εκδοχή εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα σου», έγραψε στην ανάρτησή της η Μαρία Μανούνος.