Ταμίλα Κουλίεβα: Βεβαίως και ένας ηθοποιός μπορεί να ζήσει μόνο μέσα από την υποκριτική αν είναι καλός

Για τον βιοπορισμό του ηθοποιού σήμερα αλλά και για την φλόγα που αυτός οφείλει να ‘χει για την τέχνη μίλησε, μεταξύ άλλων, η Ταμίλα Κουλίεβα στη νέα εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε, αυτή την εβδομάδα, στο ένθετο Τύπος Tv και τη δημοσιογράφο Μαρία Ανδρέου.

Μπορεί σήμερα ένας ηθοποιός να βιοποριστεί μόνο μέσα από το επάγγελμα του;

Βεβαίως, αν είναι καλός και βελτιώνεται χρόνο με τον χρόνο, ναι, μπορεί να ζήσει μόνο μέσα από την υποκριτική. Αν αγαπάει, βέβαια, την υποκριτική. Επειδή ήμουν για χρόνια δασκάλα σε δραματικές σχολές, έχω δει εξαιρετικούς μαθητές μου να ασχολούνται με το επάγγελμα και να ζουν καλά, αξιοπρεπώς. Θα μου πείτε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές δραματικές σχολές και αποφοιτούν πολλοί ηθοποιοί. Υπάρχουν όντως πολλές δραματικές σχολές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τα πράγματα έχουν δυσκολέψει.

Εγώ, ως δασκάλα, ακόμα και έτσι, με αυτή την πληθώρα των σχολών, λέω στους μαθητές μου να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν, να εργαστούν σκληρά και να κοιτάνε μπροστά, οι ευκαιρίες θα βρεθούν. Οι θιασάρχες θα ενδιαφερθούν και θα το κάνουν για τα άλογα που τρέχουν μπροστά, όχι για το κοπάδι, γι’ αυτό ας κοιτάξουν να τρέξουν μπροστά. Οπότε, τρέξτε. Ο ηθοποιός χρειάζεται συνεχή καλλιέργεια, αγάπη για τον πολιτισμό και λίγο τύχη. Αλλά η τύχη δεν χρειάζεται μόνο στο δικό μας επάγγελμα, χρειάζεται γενικότερα σε όλα τα επαγγέλματα.

“Οι ηθοποιοί για μένα είναι άνθρωποι που καίγονται από τη φλόγα της τέχνης, πρωτίστως θέλουν να δημιουργήσουν, να προτείνουν ιδέες και προβληματισμούς στο κοινό, να τις μοιραστούν, να πάνε τον κόσμο ένα βήμα παραπάνω, να ανέβουν ένα σκαλί. Αυτός είναι ένας διαρκής αγώνας”.

“Βλέπουν τα πράγματα αλλιώς, κάνουν πάντα μια δεύτερη ανάγνωση στα γεγονότα, έχουν μια διαφορετική αντίληψη για το νόημα της ζωής και αυτό τονίζει και ο Τσέχοφ στον “Γλάρο”. Οι ηθοποιοί που ξεχωρίζουν πάνω στη σκηνή, στο σανίδι, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση είναι αυτοί που κάνουν πάντα άλματα μπροστά, που σκάβουν μέσα τους, που καταπιάνονται με την ουσία της ζωής ή, καλύτερα, με τη χαμένη ουσία της ζωής” προσθέτει, ακόμα, η Ταμίλα Κουλίεβα.