Υπέρ της κύρωσης του νέου Κώδικα Χωροταξίας-Πολεοδομίας «Νικόλαος Ταγαράς» τάχθηκε -κατά πλειοψηφία- η ολομέλεια της Βουλής.
Ο νέος Κώδικας Χωροταξίας-Πολεοδομίας εισάχθηκε σήμερα Πέμπτη (4.6.2026) στη Βουλή, από το υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασαύρου. Πρόκειται για ένα εκτεταμένο νομοθετικό εγχείρημα 447 άρθρων για την επικαιροποίηση της νομοθεσίας σε ένα ενιαίο κείμενο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μάλιστα με εντολή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο Σταύρος Παπασταύρου, κατέθεσε -κατά την έναρξη της συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής- νομοτεχνική βελτίωση, με την οποία ο τίτλος του νομοσχεδίου μετονομάζεται τιμής ένεκεν σε Κύρωση Κώδικα Χωροταξίας-Πολεοδομίας «Νικόλαος Ταγαράς».
Επί της αρχής του σχετικού νομοσχεδίου του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, τάχθηκε η κυβερνητική πλειοψηφία. «Παρών» δήλωσε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης καταψήφισαν.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, δήλωσε: «Η κωδικοποίηση είναι βαθιά πολιτική επιλογή. Είναι κίνηση με θεσμική αξία. Είναι πράξη σεβασμού προς τον πολίτη, το μηχανικό, το δικηγόρο, τον επενδυτή, τη διοίκηση και τη δικαιοσύνη. Γιατί ο πολίτης δεν αρκεί να έχει δικαιώματα στα χαρτιά, πρέπει να μπορεί να τα γνωρίζει, να τα κατανοεί και να μπορεί να τα ασκεί. Ο επενδυτής δεν αρκεί να ακούει ότι μια χώρα είναι φιλική στις επενδύσεις. Πρέπει να ξέρει ή να μπορεί να ξέρει ποιος κανόνας ισχύει, ποια διαδικασία ακολουθείται, ποια προθεσμία τηρείται. [. . .] Για τη Νέα Δημοκρατία η πολυνομία είναι ένας αόρατος φόρος στην ιδιοκτησία, στις επενδύσεις και στην παραγωγικότητα. Αυτός ο φόρος δεν εισπράττεται από το κράτος, αλλά πληρώνεται καθημερινά από την κοινωνία. Αυτός ο “αόρατος φόρος” πληρώνεται σε καθυστερήσεις, σε αβεβαιότητα, σε γραφειοκρατία, σε δικαστικές εκκρεμότητες, σε χαμένες ευκαιρίες. Η κυβέρνηση μας έχει αποδείξει ότι μειώνει τους φόρους. Και με τη κωδικοποίηση αυτή μειώνουμε ένα ακόμη φόρο. Το φόρο της πολυνομίας. Ένα φόρο που δεν φαίνεται στον προϋπολογισμό, αλλά βαραίνει καθημερινά τον πολίτη, την ιδιοκτησία, την επένδυση και την παραγωγική Ελλάδα. Αυτό έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία στην πολεοδομική νομοθεσία γιατί αγγίζει την ιδιοκτησία του πολίτη. Αγγίζει την οικοδομή. Αγγίζει την προστασία του περιβάλλοντος. Αγγίζει την ανάπτυξη των πόλεων και των οικισμών μας. Αγγίζει την ίδια καθημερινότητα. Γι’ αυτό ο Κώδικας δεν είναι μια συγκέντρωση κειμένων, όπως κάποιοι απλοποιημένα λένε. Είναι μετάβαση από τη σύγχυση στην καθαρότητα. Από την αβεβαιότητα στην ασφάλεια Δικαίου. Από την αποσπασματική ρύθμιση στον ενιαίο κανόνα. Αυτό είναι το πολιτικό περιεχόμενο αυτής της μεταρρύθμισης. Θέλουμε ένα κράτος που δεν αιφνιδιάζει τον πολίτη. Ένα κράτος που δεν κρύβει τον νόμο μέσα σε δυσνόητες διατάξεις».
