Υπάρχουν υποθέσεις που δεν ανήκουν πια μόνο στα αστυνομικά δελτία. Δεν περιγράφονται απλώς ως «ένα ακόμη περιστατικό κακοποίησης ζώου». Δεν χωρούν σε ένα δελτίο των 20 δευτερολέπτων ούτε ξεπερνιούνται με μια σύντομη αγανάκτηση στα κοινωνικά δίκτυα.
Υπάρχουν ιστορίες που δεν χωρούν απλώς στις ειδήσεις της ημέρας. Ιστορίες που χαράζονται βαθύτερα, γιατί δεν αποκαλύπτουν μόνο τη βία ενός δράστη, αλλά και κάτι πολύ πιο δύσκολο να ειπωθεί: το μέγεθος της συλλογικής ανοχής απέναντι στη βία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η υπόθεση της Μπέμπας στη Σάμο είναι μία από αυτές.
Ένα ηλικιωμένο σκυλί 9 κιλών, με σπασμένα κόκαλα, κατεστραμμένο σώμα και βλέμμα που πρόλαβε να συναντήσει την ανθρώπινη αγριότητα στην πιο ακραία της μορφή. Ένα ζώο που πάλεψε να κρατηθεί στη ζωή, για να καταλήξει τελικά να πεθάνει από τα τραύματα που του προκάλεσε άνθρωπος, όπως περιγράφουν όσοι που το φρόντισαν.
Και κάπου εκεί, πέρα από την οργή και τον αποτροπιασμό, γεννιέται ένα πιο βαθύ ερώτημα:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τι λέει για εμάς μια κοινωνία όταν ένα τόσο ανυπεράσπιστο πλάσμα μπορεί να βασανιστεί μέχρι θανάτου;
Τι λέει για την ισχύ των νόμων, όταν το πιο αδύναμο δεν προλαβαίνει καν να προστατευτεί;
Και τι σημαίνει δικαιοσύνη, όταν έρχεται πάντα μετά τη φρίκη;
Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, το παρακάτω γράμμα δεν είναι πραγματικό. Είναι ένας φανταστικός αποχαιρετισμός. Μια προσπάθεια να δοθεί φωνή σε δύο σκυλιά που δεν μπόρεσαν να μιλήσουν: ένα που σώθηκε και ένα που χάθηκε.
Και μια υπενθύμιση πως, μερικές φορές, η πιο σκληρή αλήθεια λέγεται όχι από ανθρώπους, αλλά από εκείνους που δεν έχουν φωνή.
«Αγαπημένη μου Μπέμπα, έμαθα πως έφυγες.
Έμαθα πως το μικρό σου σώμα δεν άντεξε άλλο τα χτυπήματα, τους πόνους, τα σπασμένα κόκαλα, τον φόβο. Έμαθα πως άφησες την τελευταία σου πνοή στην αγκαλιά μιας νοσηλεύτριας, κάπου μακριά από τον δρόμο όπου κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν πως η ζωή σου δεν είχε αξία.
Και από τότε δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι.
Δεν σε γνώρισα ποτέ. Κι όμως νιώθω σαν να σε ήξερα πάντα.
Ίσως γιατί είμαστε ίδιοι, εσύ κι εγώ. Γεννηθήκαμε τετράποδοι, με την ίδια ανάγκη για χάδι, για παιχνίδι, για λίγη αγάπη. Μόνο που η ζωή μάς διάλεξε διαφορετικά μονοπάτια.
Εμένα με πήραν αγκαλιά. Εσένα σε χτύπησαν.
Εμένα με είπαν «τυχερό». Εσένα σε άφησαν να πεθάνεις.
Κάθε μέρα τρέχω σε κήπους, κοιμάμαι ασφαλής, έχω ανθρώπους που γελούν όταν με βλέπουν. Κι εσύ… εσύ πάλευες ημιλιπόθυμη να κρατηθείς στη ζωή με σπασμένο κρανίο.
Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο να καταλάβω;
Πως όλα αυτά συνέβησαν στην ίδια χώρα. Στην ίδια κοινωνία. Από τα ίδια ανθρώπινα χέρια που άλλοτε χαϊδεύουν κι άλλοτε σκοτώνουν.
Έμαθα πως όσοι προσπάθησαν να σε σώσουν δεν σε άφησαν ούτε στιγμή μόνη. Πως σε κράτησαν ζωντανή με παυσίπονα, ορούς και ελπίδα. Πως κάθε μικρή σου ανάσα γινόταν λόγος να συνεχίσουν. Πως ακόμα κι όταν πονούσες, πάλευες.
Εμείς οι σκύλοι είμαστε έτσι. Αγαπάμε μέχρι τέλους. Ακόμα κι όταν ο κόσμος δεν μας αξίζει.
Και ξέρεις κάτι, Μπέμπα; Δεν πέθανες μόνο από το ξύλο. Πέθανες κι από κάτι πιο βαθύ. Από τη σιωπή. Από την αδιαφορία που επιτρέπει σε ανθρώπους να γίνονται τέρατα πίσω από κλειστές πόρτες. Από εκείνη τη συνήθεια που κάνει μια κοινωνία να διαβάζει μια φρίκη, να σοκάρεται για λίγο και ύστερα να συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα.
Αλλά εσύ δεν πρέπει να γίνεις «τίποτα». Δεν πρέπει να γίνεις άλλη μία φωτογραφία που θα χαθεί στο διαδίκτυο. Άλλο ένα όνομα σε μια ατελείωτη λίστα κακοποιημένων ζώων. Άλλο ένα «λυπηρό περιστατικό».
Γιατί αυτό που σου έκαναν δεν ήταν… περιστατικό. Ήταν βία. Καθαρή, ωμή, ανθρώπινη βία.
Και η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν αυτή τη λέξη κατάματα.
Άκουσα πως στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον αυστηροί νόμοι. Πως όποιος βασανίζει ζώο μπορεί να τιμωρηθεί με βαριές ποινές. Πως το κράτος λέει ότι προστατεύει ζωές σαν τη δική σου.
Μα τώρα που εσύ δεν υπάρχεις πια, μένει μόνο ένα ερώτημα: Θα υπάρξει δικαιοσύνη ή θα μείνουν μόνο τα λόγια;
Ξέρεις όμως κάτι ακόμα; Θέλω να σου δώσω μια υπόσχεση.
Ο άνθρωπος που με φροντίζει, εκείνος που με πήρε από τον δρόμο και μου έδωσε σπίτι, ακούει τώρα την ιστορία σου όπως την άκουσε όλη η Ελλάδα. Κι εγώ θέλω να πιστεύω πως δεν θα σε αφήσει να ξεχαστείς.
Πως θα κάνει ακόμα περισσότερα. Πως οι νόμοι δεν θα μείνουν μόνο γραμμένοι σε χαρτιά. Πως όσοι βασανίζουν ζώα θα φοβούνται πραγματικά τη δικαιοσύνη. Πως οι ένοχοι θα τιμωρούνται. Πως η αστυνομία, τα δικαστήρια, το κράτος θα επεμβαίνουν πιο γρήγορα, πιο αυστηρά, πιο αποφασιστικά.
Για να μη βρεθεί ποτέ ξανά άλλο σκυλί σαν εσένα αιμόφυρτο σε έναν δρόμο. Για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά ένα ζώο να πεθάνει από τα χτυπήματα ανθρώπων. Για να μη συνηθίσουμε τη φρίκη σαν κάτι κανονικό.
Γιατί αν η δική σου ιστορία χαθεί μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας, τότε θα χαθεί μαζί της και ένα κομμάτι της ανθρωπιάς όλων μας.
Ξέρεις, πολλές φορές οι άνθρωποι λένε πως εμείς οι σκύλοι δεν μιλάμε. Κάνουν λάθος.
Μιλάμε με τα μάτια μας. Με τον φόβο μας. Με την εμπιστοσύνη που συνεχίζουμε να δείχνουμε ακόμη κι όταν μας προδίδουν.
Κι εσύ πριν φύγεις είπες πολλά. Είπες όσα μια ολόκληρη κοινωνία προσπαθεί χρόνια να μην ακούει.
Πως η βία δεν αρχίζει ξαφνικά. Μεγαλώνει μέσα στην ανοχή. Τρέφεται από τη σιωπή. Δυναμώνει κάθε φορά που κανείς δεν τιμωρείται.
Και τώρα που έφυγες, Μπέμπα, αφήνεις πίσω κάτι βαρύτερο από θλίψη. Αφήνεις ευθύνη.
Ευθύνη για όλους εκείνους που κυβερνούν. Για όλους εκείνους που εφαρμόζουν τους νόμους. Για όλους εκείνους που βλέπουν και σωπαίνουν. Δεν ξέρω πού πάνε οι σκύλοι όταν φεύγουν.
Θέλω όμως να πιστεύω πως εκεί που είσαι τώρα δεν φοβάσαι πια. Πως κανείς δεν σηκώνει χέρι πάνω σου. Πως τρέχεις ελεύθερη. Πως δεν πονάς.
Και θέλω να πιστεύω πως ο θάνατός σου δεν θα ξεχαστεί. Γιατί καμιά φορά ένα μικρό, βασανισμένο σκυλί μπορεί να γίνει ο λόγος να αλλάξει μια ολόκληρη κοινωνία.
Καλό ταξίδι, Μπέμπα. Εις το επανειδείν,
Πίνατ»
