Δεν υπάρχει συναγερμός, ούτε κάποιο έκτακτο δελτίο που να το ανακοινώνει. Κι όμως, σε αρκετά καταφύγια ζώων σε όλη τη χώρα, μια πίεση που δεν φαίνεται εύκολα έχει αρχίσει εδώ και καιρό να μεγαλώνει. Σταθερά, το πρόβλημα οξύνεται. Διογκώνεται.
Και το βαρέλι της αγανάκτησης φαίνεται να μην έχει… πάτο. Τα ζώα αυξάνονται. Τα χέρια που τα φροντίζουν λιγοστεύουν. Και η αντοχή όσων έχουν απομείνει δοκιμάζεται συνεχώς.
Τα κλουβιά γεμίζουν πιο γρήγορα απ’ ό,τι αδειάζουν. Νέα περιστατικά, εγκαταλείψεις, αδέσποτα που χρειάζονται φροντίδα, τραυματισμένα ζώα που φτάνουν το ένα μετά το άλλο.
Στην άλλη πλευρά, οι άνθρωποι που κρατούν αυτό το σύστημα όρθιο (εθελοντές, φιλοζωικές ομάδες κ.α.) λιγοστεύουν ή πιο σωστά, εξαντλούνται.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για έλλειψη πόρων. Μιλάμε για εξάντληση.
Η καθημερινότητα στα καταφύγια δεν έχει ωράριο. Έχει ταΐσματα, καθαρισμούς, ιατρικές ανάγκες, μεταφορές, επείγοντα περιστατικά. Και μετά έχει και το απρόβλεπτο. Αυτό που δεν μπαίνει σε πρόγραμμα και δεν χωράει σε λίστα υποχρεώσεων.
Πολλοί εθελοντές περιγράφουν μια σταθερή κατάσταση ψυχικής και σωματικής κόπωσης. Όχι από μια μεγάλη κρίση, αλλά από τη συσσώρευση μικρών, συνεχόμενων απαιτήσεων.
«Δεν σταματάει ποτέ», λένε. Και αυτή ακριβώς η αίσθηση είναι που φθείρει περισσότερο.
Ταυτόχρονα, η ανάγκη μεγαλώνει. Η εγκατάλειψη ζώων δεν μειώθηκε. Οι πόροι παραμένουν περιορισμένοι. Οι δωρεές δεν καλύπτουν πάντα τα βασικά. Και η υποστήριξη από το κράτος ή τους θεσμούς συχνά δεν επαρκεί για να αλλάξει την καθημερινή εικόνα.
Έτσι δημιουργείται μια παράδοξη συνθήκη. Όσο αυξάνεται η ανάγκη, τόσο μειώνεται η αντοχή αυτών που προσπαθούν να την καλύψουν.
Πίσω από τις γραμμές αυτής της πραγματικότητας υπάρχουν άνθρωποι που δεν φαίνονται εύκολα. Άνθρωποι που δουλεύουν, επιστρέφουν σπίτι και μετά συνεχίζουν σε ένα καταφύγιο. Που οργανώνουν υιοθεσίες, μεταφέρουν ζώα σε κτηνιάτρους, καλύπτουν έξοδα από την τσέπη τους. Που παλεύουν να κρατήσουν μια ισορροπία, η οποία συνεχώς χάνει το κέντρο της και γέρνει προς τη μία πλευρά.
Και υπάρχουν και οι στιγμές που αυτή η ισορροπία σπάει. Όταν η κούραση δεν είναι απλώς κούραση αλλά όριο. Όταν η εθελοντική προσφορά αρχίζει να συγκρούεται με την προσωπική ζωή, την εργασία, την ψυχική αντοχή.
Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα η αποχώρηση. Λιγότερες ώρες, λιγότερες δυνατότητες, λιγότερη ενέργεια. Σε βάρος ενός project που απαιτεί συνεχή παρουσία, σταθερότητα και αντοχές που δύσκολα εξαντλούνται.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την πίεση, το έργο συνεχίζεται. Όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή τα ζώα που βρίσκονται εκεί δεν μπορούν να περιμένουν μια καλύτερη στιγμή.
Η κρίση στα καταφύγια δεν βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου όπως άλλες. Συνήθως δεν συνοδεύεται από έντονες εικόνες ούτε από θέματα που κυριαρχούν στα δελτία ειδήσεων. Είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται σταθερά, μέσα σε καθημερινές πράξεις φροντίδας που γίνονται όλο και πιο δύσκολες να διατηρηθούν.
Ειδικά σε μια κοινωνία που θέλει να λέει ότι στέκεται με ευαισθησία απέναντι στα ζώα και δεν γυρίζει το βλέμμα στην εγκατάλειψη και την ανάγκη.
