«Άκαιρη και ανεδαφική είναι η σεναριολογία περί εκλογών, όταν βρισκόμαστε στο παρά πέντε της αξιολόγησης», αναφέρει Όλγα Γεροβασίλη σε συνέντευξη της στην εφημερίδα Επένδυση και σημειώνει πως τα σενάρια αυτά συντηρούνται από την αντιπολίτευση «τη στιγμή, μάλιστα που το συμφέρον της χώρας επιβάλλει πολιτική σταθερότητα».
Σε αυτή την φάση η κυβέρνηση διαπραγματεύεται σκληρά για σημεία της περσινής συμφωνίας που «προασπίζουν τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών», επισημαίνει η κυβερνητική εκπρόσωπος. Όπως λέει έχει επιτευχθεί σύγκλιση σχεδόν σε όλα τα σημεία με τους Ευρωπαίους εταίρους και πως μετά τις πρόσφατες τοποθετήσεις των προέδρων του Ευρωκοινοβουλίου και της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων και παρακολούθησης του ελληνικού προγράμματος Μ. Σουλτς και Ρ. Γκουαλτιέρι, «κοινή επιθυμία όλων μας είναι η επίσπευση της αξιολόγησης». Εκφράζει ακόμη την πίστη ότι θα επιβεβαιωθεί στην πράξη και η δήλωση της προέδρου του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ότι «το τελευταίο που χρειάζεται είναι καθυστέρηση της αξιολόγησης».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Απαντώντας σε ερώτηση για τον ρόλο του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, η κυβερνητική εκπρόσωπος επαναλαμβάνει την άποψη ότι η Ευρώπη θα έπρεπε να λύνει μόνη της τα προβλήματα της. Χαρακτηρίζει αναπόφευκτη την ύπαρξή του στο ζήτημα αυτό σε ρόλο τεχνικού συμβούλου, αλλά αποδεδειγμένα «εγκληματική» τη συμμετοχή του στα προγράμματα αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας.
Σχετικά με τις υπουργικές διενέξεις για τις αποκρατικοποιήσεις η κ. Γεροβασίλη τονίζει ότι αποτελούν μέρος της συμφωνίας του καλοκαιριού και ότι ο κ. Πιτσιόρλας ακολουθεί το πρόγραμμα. Βεβαίως σημειώνει δεν γίνονται με χαρά «ειδικά όταν πρόκειται για νευραλγικές υποδομές τις οποίες ενέταξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στο ΤΑΙΠΕΔ, παρ’ όλη την βελτίωση των όρων που πετύχαμε με την επαναδιαπραγμάτευση».
Τέλος για τις μηνύσεις που υπέβαλαν σε βάρος της ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Κουμουτσάκος, η κα Γεροβασίλη σχολιάζει: «Απορία ψάλτου βιξ. Αντί απάντησης στην ενοχλητική ερώτηση επιλέγουν την ποινικοποίηση του πολιτικού ερωτήματος… εμφανίζοντας ένα πρόσωπο ολοκληρωτισμού».
