Έξαλλοι είναι στο ΠΑΣΟΚ με την παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης – ΕΛΑΣ». Και αυτό όχι γιατί δεν αναγνωρίζουν την «άρτια και καλά επιμελημένη» παρουσίαση μίας «παράστασης» ή έστω ενός «προϊόντος θεάματος», πάντως, και όχι μίας πολιτικής εκδήλωσης, αλλά γιατί επιλέγουν να σταθούν στις λέξεις και τις κινήσεις που επιστρατεύθηκαν. Ιδίως οι παλιότεροι εξ αυτών.
Σχολιάζοντας το όνομα του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, παρατηρούσαν ότι οι δύο πρώτες λέξεις από το «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη – ΕΛΑΣ» είναι «κοπιαρισμένες» από την Ελληνική Αριστερά – ΕΑΡ του 1987. Όσο για την τρίτη λέξη, τη Συμπαράταξη, θύμιζαν με νόημα ότι έχει χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον τρεις φορές από το ΠΑΣΟΚ, οι δυο εξ αυτών, επισήμως, στον δρόμο προς εκλογές ή με λογότυπο και σχετική κατάθεση στον Άρειο Πάγο.
Για του λόγου το αληθές, σημείωναν με έμφαση ότι «Επιτροπές Συμπαράταξης» έφτιαξε το ΠΑΣΟΚ το 1985, ενώ για πρώτη φορά ο όρος αξιοποιήθηκε επισήμως στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989.
Υπενθυμίζεται ότι μέσω της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, τότε, εντάχθηκαν στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 1989 πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Ιωάννης Μπούτος, ο Μανώλης Γλέζος, ο Μάρκος Βαφειάδης και ο Αντώνης Μπριλλάκης. Στην πολύ πιο πρόσφατη Ιστορία του κόμματος, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, υπήρξε ο εκλογικός συνασπισμός της Κεντροαριστεράς στη χώρα, ενεργός από το 2015 ως το 2018, με επικεφαλής την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά.
Με πολλούς αναλυτές να επιμένουν ότι το ειδικά διαμορφωμένο «Α» στο όνομα «ΕΛΑΣ» του νεότευκτου κόμματος, δεν είναι παρά η …υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα, ήτοι το Α.Τ. των αρχικών του ονόματός του, στο ΠΑΣΟΚ μιλούν και εδώ για …κόπια του Ανδρέα Παπανδρέου, παραπέμποντας σε μία άλλη ιστορική αφίσα του κόμματος, με την πλήρη τότε υπογραφή του ιδρυτή του, κάτω από το ιδιόχειρο σημείωμά του «Μαζί – Για μια Ελλάδα που αγαπάμε σε μία Ευρώπη, που θέλουμε – Μαζί στη Νίκη και τη Νέα Πορεία».
Εκεί δε, που …δίνουν ρέστα, είναι στην …έμπνευση του Αλέξη Τσίπρα να τον συνοδεύσει στην σκηνή στα τελευταία μέτρα της παρουσίασης του νέου κόμματος, η μικρή Ήρα, ντυμένη στα λευκά. Ποιος δε θυμάται τη διάσημη πια «μικρή Αννούλα» που σήκωσε στα χέρια σε μία από τις πλέον θεαματικές πολιτικές συγκεντρώσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, στην πλατεία Συντάγματος, λίγο πριν από τις εκλογές του 1985, ο Ανδρέας Παπανδρέου; Ένα μικρό κορίτσι, ντυμένο στα λευκά σε έναν συμβολισμό έμπλεο αθωότητας και ελπίδας…
Ακολούθησε δε, σειρά αφισών με το ίδιο πρόσωπο του μικρού κοριτσιού που ενσάρκωνε μαζί το νέο, την ελπίδα, το όραμα και τη νίκη, ακόμα και μετά από τις εκλογές του ίδιου έτους, που έφεραν και πάλι στην κυβέρνηση τον Ανδρέα Παπανδρέου, με αξεπέραστο ποσοστό στην Μεταπολίτευση, πολλώ δε μάλλον για έναν ήδη πρωθυπουργό που εκλεγόταν για δεύτερη φορά.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν είναι λίγοι όσοι σχολίαζαν στο ΠΑΣΟΚ μία παραδοξότητα. «Μετά από τόσα λεφτά και τόση διαφήμιση», όπως χαρακτηριστικά έλεγαν, «δε βρέθηκε ένας άνθρωπος να τους προτείνει μία νέα λέξη…».
Στο ίδιο μήκος κύματος και το σχόλιο περί …τεράστιου «πουσαρίσματος» της ίδιας της εκδήλωσης, στην οποία πάντως εκτιμούσαν ότι οι παρευρισκόμενοι δεν ξεπέρασαν τους 4000. Εκεί απέδιδαν και την επιλογή του χαμηλού φωτισμού, αφού, διοργανωτές κορυφαίων πολιτικών συγκεντρώσεων οι ίδιοι στο παρελθόν, ξέρουν από τέτοιου είδους τεχνάσματα και πότε επιστρατεύονται.
Και η κριτική δεν σταμάτησε εκεί. Κορυφαία στελέχη του κόμματος σημείωναν ότι ένα από τα ονόματα που εξετάστηκαν σοβαρά από τον πρώην πρωθυπουργό, ήταν η «Πυξίδα», όρος που χρησιμοποιεί συχνά ο ίδιος στις ομιλίες του τους πολλούς τελευταίους μήνες. Οι ίδιοι μάλιστα, αφού πρώτα σημειώνουν ότι αποτέλεσε τίτλο βιβλίου του Κώστα Λαλιώτη, όπως άλλωστε η «Κυβερνώσα Αριστερά» του Κώστα Σκανδαλίδη, αποδίδουν την απόρριψή του, στην «ανακάλυψη» -μετά από σχετική παρατήρηση στελέχους του ΠΑΣΟΚ- ότι πρόκειται για το έμβλημα που έχει στο κόμμα του ο Κυριάκος Βελόπουλος (!).
Δεν έλειψαν πάντως και κάποια θετικά σχόλια. Οι ίδιοι άνθρωποι, σημείωναν με νόημα ότι πέραν από καλά μελετημένη και φροντισμένη στις λεπτομέρειές της εκδήλωση, υπήρξαν σκηνοθετικά ευρήματα που παρέπεμπαν σε υψηλής αισθητικής παράσταση, με το επικοινωνιακό χάρισμα του πρώην πρωθυπουργού να ευνοείται. Από την άλλη, παρατηρούσαν ότι ο τελευταίος ήταν πιο αμήχανος σε σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις του, ότι κοιτούσε συχνά το autocue του, που ήταν μάλλον σε λάθος θέση, ώστε να φαίνεται ότι ξεκλέβει τις φράσεις του από κάπου πιο χαμηλά από το ύψος των ματιών του. Ακόμα και τα διθυραμβικά σχόλια για την επιλογή του σημείου, δε, σχολιάστηκαν ως …ευτύχημα που «προχώρησε κάποτε το ΠΑΣΟΚ στην ανάπλαση του ιστορικού κέντρου και βρήκε χώρο με υψηλούς συμβολισμούς για να κάνει τα εγκαίνια του κόμματός του»…
