Θλίψη προκάλεσε ο θάνατος του συγγραφέα, Αλέξη Σταμάτη σε ηλικία 67 ετών ύστερα από μάχη με σπάνια ασθένεια του αίματος, την οποία αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια.
Ο Αλέξης Σταμάτης ήταν συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 1960 και γιος του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη (1926 – 2020) και της σπουδαίας πρωταγωνίστριας του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, Μπέτυς Αρβανίτη. Η καταγωγή του είναι από τα Λαγκάδια Αρκαδίας από την πλευρά του πατέρα του.
Η ηθοποιός Εύα Σιμάτου ήταν η σύζυγός του, με την οποία απέκτησαν κι έναν γιο, τον Ερμή.
Ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης, υπήρξε μία από τις πιο πολυσχιδείς και παραγωγικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας: μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, με διεθνή παρουσία και μεταφράσεις σε πλήθος γλωσσών.
Ο Αλέξης Σταμάτης μιλώντας στην εκπομπή «Καλύτερα δεν γίνεται» αναφέρθηκε στον εθισμό του στο αλκοόλ λέγοντας πως «στο αλκοόλ με οδήγησε η κατάσταση μετά το Πολυτεχνείο, η απόλυτη ελευθερία. Άρχισα να μην μπορώ να ξυπνάω χωρίς αυτό, η κλασική κάθοδος του αλκοολικού στον Άδη. Δεν έχω μέτρο σαν άνθρωπος. Έπινα 2-3 μπουκάλια τη μέρα, πήρα την απόφαση να το σταματήσω 10/41996. Όλα αυτά ήταν μία εσωτερική υπερβολή, ένα είδος εσωτερικού ψώνιου τύπου “να δούμε πού θα πάει”».
Είχε σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και είχε συνεχίσει τις σπουδές του στο Λονδίνο, στην αρχιτεκτονική και τον κινηματογράφο.
Στη μυθιστορηματική του παραγωγή, που ξεκίνησε με το «Ο έβδομος ελέφαντας» (1998), ο Σταμάτης ανέπτυξε έναν ιδιαίτερο συνδυασμό υπαρξιακής αναζήτησης και αστικής περιπλάνησης.
Ακολούθησαν τα «Μπαρ Φλωμπέρ» (2000), «Σαν τον κλέφτη μες τη νύχτα» (2002), «Οδός Θησέως» (2003), «Ζωή» (2005), «Μητέρα στάχτη» (2005), «Αμερικάνικη φούγκα» (2006) που τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του National Endowment for the Arts στις Ηνωμένες Πολιτείες, «Βίλα Κομπρέ» (2008), «Σκότωσε ό,τι αγαπάς» (2009), «Κυριακή» (2011), «Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό;» (2012), «Χαμαιλέοντες» (2013), «Μελίσσια» (2014), «Το βιβλίο της βροχής» (2015). Πολλά από αυτά μεταφράστηκαν και κυκλοφόρησαν διεθνώς.
Παράλληλα, εξέδωσε σημαντικές ποιητικές συλλογές, όπως «Κόσμος γωνία» (1992), «Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων» (1993), «Απλή μέθοδος των τριών» (1995), «Πυκνό τώρα» (1999), «Όσο πλησιάζω, το μέλλον απομακρύνεται» (2002), «Ποτέ δεν είμαστε μόνοι» (2004), με την «Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων» να βραβεύεται από τον Δήμο Αθηναίων το 1994.
Στο θέατρο, έργα όπως «Τελευταία Μάρθα» (2003/2008), «Δακρυγόνα» (2010), «Σκότωσε ό,τι αγαπάς» (2012), «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο» (2013) ανέδειξαν τη δραματουργική του ευαισθησία και την ικανότητά του να μεταφέρει στο σκηνικό λόγο την εσωτερικότητα των ηρώων του.
Το τελευταίο το μυθιστόρημα έχει τίτλο «Το παιδί και ο Άγγελος» και εκδόθηκε το Μάρτιο του 2025 από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Δίδαξε δημιουργική γραφή σε συνεργασία με διάφορους φορείς (Κολέγιο Αθηνών-Ψυχικού, Σχολή Μωραίτη, Μουσείο Ηρακλειδών, εκδόσεις Ψυχογιός). Έγραψε κριτική λογοτεχνίας στην εφημερίδα «Τα Νέα» και αρθρογράφησε στην εφημερίδα «Το Βήμα».
Η συγκλονιστική ανάρτηση πριν πεθάνει: «Το αίμα γελάει σιωπηλά…»
Μόλις πέντε εικοσιτετράωρα πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, ο ίδιος είχε προχωρήσει σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram.
«Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που εμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”. Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου.
Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.
Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.
Πόσο αλλόκοτο. Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή.
Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
Ο Αλέξης Σταμάτης υπήρξε επίσης ενεργός αρθρογράφος, δάσκαλος δημιουργικής γραφής και σταθερός εκπρόσωπος της Ελλάδας σε διεθνή λογοτεχνικά προγράμματα.
