Πέθανε ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης σε ηλικία 67 ετών – Ήταν γιος της Μπέτυς Αρβανίτη

Θλίψη σκόρπισε η είδηση ότι ο σπουδαίος συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 67 ετών, ύστερα από μάχη με σπάνια ασθένεια του αίματος, την οποία αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια. Η είδηση της απώλειάς του έγινε γνωστή την Τρίτη (21.7.26), σκορπίζοντας συγκίνηση σε συγγενείς και φίλους και σε όσους τον γνώρισαν μέσα από τα βιβλία του.

Ο Αλέξης Σταμάτης υπήρξε μία από τις πλέον παραγωγικές και πολυσχιδείς παρουσίες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες συγγραφείς, ο οποίος είχε εκδώσει συνολικά 34 βιβλία, ανάμεσά τους 20 μυθιστορήματα. Το πρώτο του έργο, «Ο έβδομος ελέφαντας», κυκλοφόρησε το 1998 στη Μεγάλη Βρετανία.

Ο συγγραφέας γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και της ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη. Είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές αρχιτεκτονικής και κινηματογράφου στο Λονδίνο. Από το 1988 εργάστηκε σαν αρχιτέκτονας σε διάφορα έργα στην Ελλάδα και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Δέκα χρόνια αργότερα εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Ο έβδομος ελέφαντας». Ξεχωριστή θέση στο συγγραφικό έργο του κατέχει το «Μπαρ Φλωμπέρ», το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και γνώρισε διεθνή απήχηση.

Το μυθιστόρημα του Αμερικάνικη Φούγκα εκδόθηκε το 2008 στις ΗΠΑ, έχοντας κερδίσει το International Literature Award από το «National Endowment for the Arts». Το μυθιστόρημά του Βίλα Κομπρέ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ το 2007. Για την δεύτερη συλλογή του, Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων του απονεμήθηκε το 1994 από τον Δήμο Αθηναίων το Βραβείο Ποίησης στη μνήμη Νικηφόρου Βρεττάκου. Το παιδικό του μυθιστόρημα «Ο Άλκης και ο Λαβύρινθος» κέρδισε το Πρώτο Βραβείο του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου.

Ο μονόλογός του «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο» ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 2013 σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη. Το έργο του Μελίσσια έχει παρουσιαστεί στα πλαίσια του προγράμματος «Αναγνώσεις» στο Εθνικό Θέατρο και ανέβηκε τον Μάιο του 2019 στο Εθνικό θέατρο με πρωταγωνίστρια την Μπέτυ Αρβανίτη. Το έργο του Innerview παίχτηκε το χειμώνα του 2014 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.

Πέρα από την πεζογραφία, δημοσίευσε ποιητικές συλλογές, έγραψε θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν σε σημαντικές σκηνές της Αθήνας και υπέγραψε το σενάριο της κινηματογραφικής ταινίας «Καταιγίδα». 

Το τελευταίο το μυθιστόρημα έχει τίτλο «Το παιδί και ο Άγγελος» και εκδόθηκε το Μάρτιο του 2025 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Είχε επανέλθει στην ποίηση εκδίδοντας το 2025 την ποιητική συλλογή Η ασθένεια των απλών Πραγμάτων (Κάπα εκδοτική) Δίδαξε δημιουργική γραφή σε συνεργασία με διάφορους φορείς (Κολέγιο Αθηνών-Ψυχικού, Σχολή Μωραΐτη, Μουσείο Ηρακλειδών, εκδόσεις Ψυχογιός). Έγραφε κριτική λογοτεχνίας στην εφημερίδα «Τα Νέα» και αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Το Βήμα.

Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Εύα Σιμάτου, με την οποία απέκτησε το 2019 έναν γιο, τον Ερμή.

Τον τελευταίο καιρό ο Αλέξης Σταμάτης αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας το οποίο αντιμετώπιζε με τη βοήθεια της οικογένειάς του. Μάλιστα, λίγες μέρες πριν είχε κάνει μια συγκλονιστική ανάρτηση περιμένοντας για μια μετάγγιση αίματος, όπως μπορεί να κατανοήσει κανείς από τα γραφόμενά του. 

Η ανάρτηση με τη μάχη του για τη ζωή

«Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή είχε κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση.

Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά Ψυμυθίωνουμε τη λέξη «χαρακτήρας». Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου.

Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.

Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.

Πόσο αλλόκοτο. Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. Μόνο ανταλλαγή.
Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».