Σήμερα, Πέμπτη (19.11.2026), ξεκινά στους κινηματογράφους μια εβδομάδα με λιγότερες νέες ταινίες από ό,τι συνήθως, αλλά με μεγάλη ποικιλία. Βγαίνουν το νέο κεφάλαιο των «Αγώνων Πείνας», το «I Play Rocky» για τα δύσκολα χρόνια του Σταλόνε, το ντοκιμαντέρ για την Ελίζαμπεθ Χολμς που έκανε θραύση στα ταμεία των ΗΠΑ και το τρυφερό γαλλοτυνησιακό δράμα «Μυστικά και Ψίθυροι». Υπάρχουν επίσης ένα παιδικό animation και ένα συλλεκτικό ντοκιμαντέρ για τον Αντρέι Ταρκόφσκι.
Δύο από τις ταινίες που φτάνουν στους κινηματογράφους («I Play Rocky», «Μπορείς να δεις τα πάντα») βασίζονται σε αληθινές ιστορίες και κοιτούν το «αμερικανικό όνειρο» από αντίθετες πλευρές. Στη μία, ένας άγνωστος ηθοποιός κερδίζει με πείσμα τη μεγάλη του ευκαιρία. Στην άλλη, μια νεαρή επιχειρηματίας χτίζει μια αυτοκρατορία πάνω σε ένα ψέμα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«I Play Rocky»
(«I Play Rocky») Δραματική βιογραφία, αμερικανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Πίτερ Φαρέλι, με τους Άντονι Ιπολίτο, Άννα Σοφία Ρομπ, Πι Τζέι Μπερν, Τόμπι Κέμπελ, Τζέι Ντουπλάς, Τρέισι Λετς, Ματ Ντίλον, Στίβεν Τζέιμς κ.ά.
Ο πρωταγωνιστής μοιάζει απίστευτα στον νεαρό Σιλβέστερ Σταλόνε. Κλείνεις τα μάτια, ακούς εκείνη την κοφτή, βραχνή, αμίμητη φωνή και σκέφτεσαι: ναι, αυτός είναι ο Σλάι. Μόνο γι’ αυτή την αίσθηση, και για τη συγκίνηση και το γέλιο που βγαίνουν αυθόρμητα, αξίζει να δει κανείς την ταινία του Φαρέλι. Ναι, του ίδιου σκηνοθέτη που για χρόνια γύριζε χοντροκομμένες κωμωδίες όπως το «Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος». Το 2018 όμως ξάφνιασε τους πάντες, όταν το «Πράσινο Βιβλίο» του πήρε, δίκαια, το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και το Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου, που το είχε γράψει ο ίδιος.
Η ιστορία γυρίζει στα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Ο νεαρός Σταλόνε ζει στο Χελς Κίτσεν της Νέας Υόρκης και δεν βρίσκει ρόλους. Δέχεται τις απορρίψεις με ψυχραιμία και κάνει ό,τι δουλειά βρει: παρκαδόρος, ταξιθέτης που κόβει εισιτήρια σε σινεμά, όπου γνωρίζει και τη γυναίκα της ζωής του. Την πίστη του όμως δεν τη χάνει. Ένα βράδυ βλέπει στην τηλεόραση τον αγώνα Μοχάμεντ Άλι – Τσακ Γουέπνερ, όπου το αουτσάιντερ κλέβει την παράσταση. Σε λίγες μέρες έχει γράψει το σενάριο του «Ρόκι». Ο ήρωας ήταν ένας νεαρός μποξέρ, αλλά στην ουσία η ιστορία ήταν η ζωή του ίδιου του Ιταλοαμερικανού και η νίκη των αουτσάιντερ. Ήταν και ένας ύμνος στο «αμερικανικό όνειρο», που πριν από τον Σταλόνε είχε κάνει αμέτρητα θύματα, και μάλλον ακόμη περισσότερα μετά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Οι παραγωγοί ενθουσιάζονται με το σενάριο. Μαζί με τον χρηματοδότη επιμένουν όμως ότι τον ρόλο πρέπει να τον παίξει ένας σταρ. Ο Σταλόνε επιμένει πιο πολύ από αυτούς και στο τέλος τους πείθει, ακόμη κι αν έτσι κινδυνεύει να μείνει στην ψάθα και στην αφάνεια.
Η ταινία παίρνει αρκετές ελευθερίες από την πραγματική ιστορία και έχει εμφανείς αδυναμίες. Συχνά μένει στην επιφάνεια και ρίχνει βάρος στο μελόδραμα για να συγκινήσει και να ξεσηκώσει το κοινό. Ο Φαρέλι δεν θέλει να κάνει κάτι βαθυστόχαστο ούτε να δείξει τις αδιανόητες δυσκολίες που πέρασε ο Σταλόνε πριν πετύχει. Μένει στη νίκη του αουτσάιντερ, στον έρωτα με την πρώτη του γυναίκα, τη Σάσα, και στις κωμικές νότες, που συχνά πετυχαίνουν. Αυτές βγαίνουν από τα απρόοπτα που συμβαίνουν στον ήρωα: τις συζητήσεις με τους παραγωγούς, έναν χρηματοδότη που μοιάζει σχεδόν με κανίβαλο, τα χρήματα που δίνει για να πάρει πίσω τον αγαπημένο του σκύλο και τη διαπίστωση ότι στον καπιταλισμό όλα έχουν μια τιμή. Καλή ιδέα ήταν να γυριστούν πολλές σκηνές σαν κωμωδία. Σε αυτές ο Ιπολίτο θυμίζει τις ερμηνείες-καρικατούρα που έπαιζε ο Σταλόνε στις μετέπειτα ταινίες του.
Το φιλμ δένει με μέτρο το συναίσθημα με το χιούμορ και κρατά τον ρυθμό του, με μικρά σκαμπανεβάσματα. Ξέρει πού να σταθεί και τελικά δίνει ό,τι υπόσχεται: ένα ψυχαγωγικό δίωρο που, αν μη τι άλλο, δεν παριστάνει το σοβαρό.
Ο Άντονι Ιπολίτο δεν εμβαθύνει σε έναν χαρακτήρα που, κακά τα ψέματα, σημάδεψε το αμερικανικό θέαμα για μισό αιώνα. Είναι όμως πειστικός ως το «βουβαλόπαιδο» που δεν ξέρει τι θα πει φόβος, με το πείσμα ενός Ιταλοαμερικανού μετανάστη δεύτερης γενιάς, και είναι φτυστός ο Σταλόνε. Ο Ματ Ντίλον, ως πατέρας του Σταλόνε, μάλλον δεν προσθέτει κάτι. Εξαιρετικοί είναι οι καρατερίστες Πι Τζέι Μπερν και Τόμπι Κέμπελ ως οι δύο παραγωγοί, όπως και η Άννα Σοφία Ρομπ ως η πιστή σύζυγος του Σλάι.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας άγνωστος ηθοποιός, μετά από αμέτρητα «όχι», γράφει μόνος του το σενάριο που θα του αλλάξει τη ζωή. Και ρισκάρει τα πάντα για να παίξει ο ίδιος τον Ρόκι.
«The Hunger Games: Η Ανατολή του Θερισμού»
(«The Hunger Games: Sunrise on the Reaping») Περιπέτεια φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Φράνσις Λόρενς, με τους Ελ Φάνινγκ, Τζόζεφ Ζάντα, Γκλεν Κλόουζ, Τζέσι Πλέμονς, Κίραν Κάλκιν, Μάγια Χοκ, Ρέιφ Φάινς, Λίλι Τέιλορ, Μπεν Γουόνγκ κ.ά.
Ένα από τα πιο επιτυχημένα φραντσάιζ του 21ου αιώνα επιστρέφει τρία χρόνια μετά το «The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes». Θα χαρούν οι αμέτρητοι θαυμαστές του σε όλο τον κόσμο, και φυσικά στην Ελλάδα.
Πίσω από την κάμερα είναι ξανά ο Φράνσις Λόρενς. Η ταινία βασίζεται στο τελευταίο βιβλίο της Σούζαν Κόλινς και είναι ακόμη μία ενδιαφέρουσα προσθήκη στη σειρά. Κρατά τη γνωστή αλληγορία της για την αυταρχική εξουσία, την κοινωνική ανισότητα και τη χειραγώγηση των μαζών. Αυτή τη φορά όμως υπάρχει κάτι καινούργιο: η δυστοπική Πάνεμ μοιάζει όλο και περισσότερο με τη σημερινή Αμερική.
Η ιστορία είναι πρίκουελ και διαδραματίζεται 24 χρόνια πριν από την πρώτη ταινία, στους επετειακούς 50ούς Αγώνες, που έχουν περισσότερη ενέργεια και εκπλήξεις. Στη Δεύτερη Επετειακή Διοργάνωση, κάθε περιοχή στέλνει διπλάσιους φόρους-μαχητές, και έτσι οι Αγώνες γίνονται οι πιο άγριοι και οι μεγαλύτεροι μέχρι τότε. Μέσα στην Αρένα, ο Χέιμιτς από την Περιοχή 12 κάνει μια απρόσμενη συμμαχία με τη Μέισιλι, φόρο από την ίδια περιοχή. Ενώνεται επίσης με μια ομάδα που θέλει να τα βάλει με την Κάπιτολ και τον πρόεδρο Σνόου. Όσο η μάχη για επιβίωση κορυφώνεται και όλα δείχνουν στημένα εναντίον του, ο Χέιμιτς ρισκάρει τα πάντα για να υπονομεύσει τους Αγώνες από μέσα. Ανάβει έτσι τη σπίθα μιας επανάστασης που θα αλλάξει για πάντα την Πάνεμ.
Ο έμπειρος Λόρενς δεν χάνει χρόνο. Δείχνει τον μετα-αποκαλυπτικό κόσμο της Πάνεμ με οικειότητα και στήνει μια ζωντανή, συναρπαστική περιπέτεια, όπου βοηθούν και οι νέοι και οι παλιοί χαρακτήρες. Δεν λείπει τίποτα από τα γνώριμα: το ρομάντζο, η αντιεξουσιαστική διάθεση, το σασπένς, η κάμερα που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα κυνηγητά, οι μάχες επιβίωσης μπλεγμένες με το ριάλιτι σόου και τα διλήμματα των ηρώων.
Ο Λόρενς ακολουθεί πιστά τη συνταγή που έχει ήδη πετύχει. Κάποιες φορές μοιάζει εγκλωβισμένος σε αυτή και δεν τολμά να πάει πιο πέρα. Το αποτέλεσμα όμως είναι ένα χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ καλά δομημένο και αξιόπιστο στην αφήγηση. Δυόμισι ώρες περιπέτειας και αγωνίας, που θα ευχαριστηθούν οι φανατικοί της σειράς. Θα ικανοποιήσουν ακόμη και τους αμύητους ή όσους ήθελαν κάτι παραπάνω, αρκεί να τους φτάνουν τα βασικά.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο νεαρός Χέιμιτς Αμπερνάθι κληρώνεται για το αιματηρό Δεύτερο Quarter Quell. Μακριά από την οικογένεια και την πρώτη του αγάπη, μπαίνει σε έναν αγώνα που μοιάζει στημένος εναντίον του.
«Μπορείς να Δεις τα Πάντα»
(«You Can See Everything») Ντοκιμαντέρ, αμερικανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Νέιθαν Φίλντερ και Λανς Οπενχάιμ, με τους Ελίζαμπεθ Χολμς, Νέιθαν Φίλντερ, Μπίλι Έβανς, Αμάντα Σέιφριντ, Κρίστοφερ Άμποτ κ.ά.
Ένα πολύ ενδιαφέρον και παράξενο ντοκιμαντέρ. Ο Νέιθαν Φίλντερ είναι διάσημος στην Αμερική ως κωμικός και δημιουργός τηλεοπτικών ριάλιτι ντοκιμαντέρ. Μαζί με τον Λανς Οπενχάιμ, του πρόσφατου «Primetime», δοκιμάζει τα όρια του είδους. Ο Φίλντερ και το επταμελές συνεργείο του ζουν 34 μέρες στο σπίτι της Ελίζαμπεθ Χολμς και του συζύγου της Μπίλι Έβανς. Είναι οι τελευταίες μέρες του ζευγαριού στο σπίτι πριν φύγει για να εκτίσει τη δωδεκαετή ποινή του. Την ποινή την πήραν για μια απάτη μυθικών διαστάσεων σε βάρος επενδυτών, που έβαλαν δισεκατομμύρια στην «καινοτόμα» εταιρεία της Χολμς.
Η Χολμς ίδρυσε στα 19 της την εταιρεία Real-Time Cures, με στόχο να «εκδημοκρατίσει» την περίθαλψη. Υποσχόταν μια ανάλυση βιολογικού υλικού πιο φθηνή, πιο γρήγορη και προσιτή σε όλους τους ασθενείς: αρκούσαν μία σταγόνα αίμα και λίγα λεπτά. Οι καθηγητές της στο Στάνφορντ είχαν αμφιβολίες. Εκείνη δεν έκανε πίσω. Μετονόμασε την εταιρεία σε «Theranos», μάζεψε εκατομμύρια και γρήγορα βρέθηκε στην κορυφή της βιοτεχνολογίας. Το 2015 μπήκε στη λίστα του Time με τους 100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους, ως η ιδιοφυΐα που παράτησε το πανεπιστήμιο για να κάνει την περίθαλψη ανθρώπινο δικαίωμα. Τα ψέματα όμως έχουν κοντά ποδάρια. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, ένας δημοσιογράφος της Wall Street Journal αποκάλυψε ότι τα μηχανήματα τα έφτιαχναν άλλες εταιρείες και ότι έβγαζαν λάθος αποτελέσματα. Η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ τα επιβεβαίωσε και επέβαλε κυρώσεις. Η «Theranos» κατέρρευσε και το δικαστήριο καταδίκασε τη Χολμς και τον σύζυγό της για απάτη.
Το πιο περίεργο; Την ιδέα για την ταινία δεν την είχαν οι σκηνοθέτες, αλλά το ίδιο το ζευγάρι. Ήταν εκείνοι που πήγαν στην Α24 και ζήτησαν να καταγραφεί η καθημερινότητά τους. Το υβριδικό φιλμ έχει και ένα πολύ ασυνήθιστο δραματοποιημένο κομμάτι με την Αμάντα Σέιφριντ. Ξεκινά σαν κανονικό ντοκιμαντέρ και σιγά σιγά γίνεται ένα παιχνίδι αναπαράστασης, που αμφισβητεί την ίδια την πραγματικότητα που δείχνει η κάμερα.
Κρατά τρεις ώρες, αλλά δεν κουράζει. Είναι μια αναμέτρηση για την αλήθεια ανάμεσα στους δημιουργούς και στο καταδικασμένο ζευγάρι, κυρίως στη Χολμς. Χαρισματική, χαμογελαστή και με αθώο ύφος ακόμη και στις πιο δύσκολες ερωτήσεις του Φίλντερ, η Χολμς δείχνει ότι και οι απατεώνες μπορούν να φορούν φωτοστέφανο.
Το ζωντανό γύρισμα, το τετράγωνο κάδρο, το μοντάζ και το έξυπνο, σχεδόν «πονηρό» σενάριο κρατούν τον θεατή σε εγρήγορση. Από πίσω φαίνεται βέβαια το χέρι της «αμερικανιάς», που την έχει συνηθίσει πια ακόμη και ένας σινεφίλ. Το αποτέλεσμα είναι μια ασυνήθιστη εμπειρία που θα συζητηθεί πολύ. Η συζήτηση θα πάει στις περίφημες καινοτόμες νεοφυείς εταιρείες, στους «αθώους» επενδυτές και, φυσικά, στους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που έδωσαν το αίμα τους, έστω και μία σταγόνα. Αυτοί άκουσαν παραμύθια και έμειναν στο περιθώριο, σαν μια ευτυχώς όχι τόσο οδυνηρή «παράπλευρη απώλεια».
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Λίγο πριν μπουν στη φυλακή, η Ελίζαμπεθ Χολμς και ο σύζυγός της ανοίγουν το σπίτι τους στην κάμερα. Τι ακριβώς όμως βλέπουμε;
«Μυστικά και Ψίθυροι»
(«A Voix Basse») Δραματική ταινία, γαλλικής και τυνησιακής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Λέιλα Μπουζίντ, με τις Έγια Μπουτερά, Χιάμ Αμπάς, Μαριόν Μπαρμπό, Σαλμά Μπακάρ, Φεριέλ Σαρμαρί κ.ά.
Ένα χαμηλόφωνο, εσωτερικό δράμα που προχωρά αργά, με έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς. Το μυστήριο της ιστορίας γίνεται αφορμή για να δούμε την κλειστή τυνησιακή κοινωνία, την καρτερία των γυναικών και έναν νόμο της χώρας που θεωρεί την ομοφυλοφιλία έγκλημα.
Η Λέιλα Μπουζίντ μεγάλωσε στη Γαλλία και είναι κόρη του σημαντικού Τυνήσιου σκηνοθέτη Νουρί Μπουζίντ. Στην τρίτη της ταινία γυρίζει στα παιδικά της χρόνια, στην παραθαλάσσια Σούσα. Με γυναικεία ματιά δείχνει τα σκοτεινά μυστικά μιας οικογένειας που κλειδώνονται για πάντα στην ντουλάπα. Δείχνει και τις θολές πλευρές όλων των χαρακτήρων: τις παρεξηγήσεις, τα εμπόδια και τον φόβο που φέρνουν οι αποφάσεις τους.
Η 32χρονη Λίλια είναι επιτυχημένη μηχανικός και ζει στη Γαλλία με τη σύντροφό της, την Άλις. Όταν ο θείος της, ο Ντάλι, πεθαίνει ξαφνικά και ύποπτα, επιστρέφει στη Σούσα. Ψάχνει τι έγινε και μαθαίνει ότι ήταν ομοφυλόφιλος, κάτι που η οικογένεια έκρυβε. Η ίδια αναγκάζεται κι αυτή να κρύψει ποια είναι και τη σχέση της από τη μητέρα, τη θεία και τη γιαγιά της.
Κάτω από τον λαμπερό ήλιο της πόλης, η Μπουζίντ παίζει με το φως και τη σκιά. Δείχνει έτσι όσα φαίνονται και όσα μένουν θαμμένα στις ψυχές των ηρωίδων της, αλλά και τη σύγκρουση της Δύσης με τις βαθιά ριζωμένες παραδόσεις της Βόρειας Αφρικής. Γιατί για εκείνη το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ο ποινικός κώδικας της Τυνησίας. Είναι τα ήθη της: οι κώδικες σιωπής, οι αναχρονιστικές αντιλήψεις για τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, η δομή της οικογένειας και η πίεση στις γυναίκες να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά.
Η σκηνοθέτιδα στηρίζεται στους ηθοποιούς, κυρίως στους μεγαλύτερους. Δείχνει την απόσταση ανάμεσα σε τρεις γενιές γυναικών και τη θλίψη με την οποία έζησαν τον γάμο τους. Το κάνει με βλέμματα, σιωπές και μικρές ψυχικές ταραχές, όχι με λόγια ή μελοδραματικές σκηνές. Η ταινία διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Αν απέφευγε το φανερό κήρυγμα, ίσως κέρδιζε και τον τελευταίο θεατή, ακόμη κι εκείνον που διαφωνεί σε πολλά μαζί της.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Λίλια γυρίζει μετά από χρόνια στην Τυνησία για την κηδεία του θείου της. Οι συγγενείς της δεν ξέρουν τίποτα για τη ζωή της στο Παρίσι, και τα οικογενειακά μυστικά αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια.
«Αντρέι Ταρκόφσκι: Η Ιδιοφυΐα, ο Άνθρωπος, ο Θρύλος»
(«Directed by Andrei Tarkovsky») Ντοκιμαντέρ του 1988, σε σκηνοθεσία Μίκαλ Λετσιλόφσκι
Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τον μεγάλο Ρώσο σκηνοθέτη προβάλλεται για πρώτη φορά στο Studio. Είναι ένα σπάνιο ντοκουμέντο, που μπορεί να ιδωθεί και σαν ακούσιο μάθημα σκηνοθεσίας και σαν βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση του Ταρκόφσκι.
Ο Λετσιλόφσκι ήταν ο μοντέρ της «Θυσίας», του κύκνειου άσματος του Ταρκόφσκι. Παρακολουθεί βήμα βήμα πώς δουλεύει και πώς σκέφτεται ο σκηνοθέτης στα γυρίσματα. Χρησιμοποιεί το πολύτιμο υλικό του κινηματογραφιστή Άρνε Κάρλσον, μαζί με συνεντεύξεις και αποσπάσματα από το βιβλίο του Ταρκόφσκι «Σμιλεύοντας τον Χρόνο». Η κάμερα δείχνει την εμμονική του ακρίβεια σε κάθε λεπτομέρεια, αλλά τον δείχνει και ως απλό άνθρωπο. Εμφανίζονται επίσης η σύζυγός του Λαρίσα Ταρκόφσκαγια, ο μεγάλος διευθυντής φωτογραφίας Σβεν Νίκβιστ και ο ηθοποιός Έρλαντ Γιόζεφσον. Για τον Ταρκόφσκι, το σινεμά δεν ήταν απλώς επάγγελμα, αλλά πνευματική ανάγκη και πράξη πίστης. Είναι ένα φιλμ μεγάλης συλλεκτικής αξίας, που θα το λατρέψουν οι σινεφίλ και θα το ανακαλύψουν όσοι δεν τον ξέρουν.
«Ο Πλανήτης των Κρυστάλλων»
(«The Crystal Planet») Κροατική παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, σε σκηνοθεσία Άρσεν Όστογιτς
Βασίζεται σε μια ιδέα του οσκαρικού Ντούσαν Βούκοτιτς. Η 11χρονη Ρέα γίνεται φίλη με ένα μικρό πλάσμα που μοιάζει με δεινόσαυρο και έχει χάσει τη μητέρα του. Μαζί τα βάζουν με έναν αδίστακτο κυβερνήτη. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.