Motor Oil: Το «άλμα» της κερδοφορίας
Ξεκάθαρη τάση ισχυρής οικονομικής μεγέθυνσης φανερώνουν τα μεγέθη ‘α τριμήνου της Motor Oil. Ο κύκλο εργασιών του ομίλου διαμορφώθηκε στα 3,3 δισ. ευρώ, έναντι 2.7 δισ. της αντίστοιχης περσινής περιόδου. Την ίδια στιγμή, τα μικτά αποτελέσματα του ομίλου έκαναν ένα εντυπωσιακό «άλμα» στα 610 εκατ. ευρώ από 186,5 εκατ. το πρώτο τρίμηνο του 2025. Η τελική γραμμή των αποτελεσμάτων δικαιώνει τις προσδοκίες, καθώς τα καθαρά κέρδη μετά από φόρους για τον όμιλο εκτινάχθηκαν στα 332,7 εκατ. ευρώ, συγκρινόμενα με τα 85 εκατ. ευρώ του περσινού τριμήνου. Ο τομέας των καυσίμων παραμένει ατμομηχανή με πωλήσεις σε τρίτους άνω των 2 δισ. ευρώ, ενώ οι «υπηρεσίες λιανικής» ακολουθούν με 1,1 δισ. ευρώ. Η διοίκηση της εισηγμένης προτείνει τη διανομή μερίσματος 1,75 ευρώ ανά μετοχή εκ των οποίων 0,35 ευρώ έχει καταβληθεί, ήδη, ως προμέρισμα. Διαρθρωτικά, η εξωστρέφεια είναι το ισχυρό χαρτί της MotorOil, με την Ελλάδα να αντιπροσωπεύει μόλις το 44,6% (από 54,3%) των ομιλικών πωλήσεων. Αντίθετα, διεθνείς προορισμοί κερδίζουν έδαφος, με το Γιβραλτάρ στο 6,4% , την Ιταλία στο 5%, τον Λίβανο στο 4,4%, την Ισπανία και τις ΗΠΑ στο 4,2% έκαστην. Η διοίκηση του ομίλου επισημαίνει ότι, παρά τις πρόσφατες γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή, η εφοδιαστική αλυσίδα δεν διαταράχθηκε, διασφαλίζοντας την απρόσκοπτη λειτουργία του διυλιστηρίου μέσω της διαφοροποίησης των προμηθευτών και της ευελιξίας στο μίγμα των πρώτων υλών.
Αδυνατούν να βρουν προσωπικό τα ξενοδοχεία
Η στελέχωση των ξενοδοχείων παραμένει η μεγαλύτερη διαρθρωτική πληγή για τον ελληνικό τουρισμό, με το 55% των ξενοδόχων να δηλώνει υψηλή δυσκολία στην εύρεση προσωπικού, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων (ΠΟΞ) και της Deloitte Ελλάδος. Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στα τμήματα της καθαριότητας (73%) και της κουζίνας & του σέρβις (64%), με κύριες γενεσιουργές αιτίες τη γενικότερη έλλειψη διαθέσιμου προσωπικού (67%) και την εγγενή εποχικότητα του κλάδου (63%). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι δεξιότητες εξυπηρέτησης και τα soft skills αναδεικνύονται από το 77% των συμμετεχόντων ως τα πλέον κρίσιμα εφόδια για τα επόμενα έτη. Πάντως, η αδυναμία εύρεσης προσωπικού ενδέχεται να συνδέεται και με τις μισθολογικές συνθήκες που επικρατούν. Σύμφωνα με άλλη έρευνα του Πανεπιστημίου Πειραιώς σε συνεργασία με βρετανικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, η έννοια της «δίκαιης αμοιβής» παραμένει ένα από τα πιο ακανθώδη ζητήματα. Αν και το 69% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι αμείβεται πάνω από τον θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό, σχεδόν τρεις στους δέκα εργαζόμενους (28,9%) δηλώνει υποαμοιβή, η οποία περιλαμβάνει και τη μη καταβολή δεδουλευμένων για το σύνολο των ωρών εργασίας τους. Μόλις το 43,7% των απασχολούμενων θεωρεί δίκαιη την αμοιβή του, με τους αναλυτές να επισημαίνουν ότι η μισθολογική στασιμότητα έχει «κανονικοποιηθεί» σε τέτοιο βαθμό, ώστε η εργασία να υποτιμάται συστηματικά. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία εργαζομένου με 25ετή προϋπηρεσία στη φιλοξενία, ο οποίος αναζητά διέξοδο εκτός κλάδου, καθώς ο μισθός του παρέμεινε καθηλωμένος στα 1.000 ευρώ, όσο ακριβώς ήταν και το έτος 2000.
Που κοστίζουν περισσότερο τα τροχαία
Η γεωγραφική κατανομή του μέσου κόστους ζημιάς για την κάλυψη της Αστικής Ευθύνης Οχημάτων το 2025 αναδεικνύει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επενδυτική και αναλογιστική πρόκληση για την εγχώρια ασφαλιστική αγορά. Η παραδοσιακή παραδοχή ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα συναντάται και το υψηλότερο οικονομικό βάρος ανά ατύχημα καταρρίπτεται πλήρως από τα προσωρινά στοιχεία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος. Κι αυτό διότι η περιφέρεια κρατά τα σκήπτρα των πιο ακριβών αποζημιώσεων. Στην κορυφή της σχετικής λίστας βρίσκεται ο Νομός Καβάλας, όπου το μέσο κόστος ανά ατύχημα εκτιμάται στα 2.009 ευρώ. Σε απόσταση αναπνοής ακολουθεί η Χαλκιδική με μέσο κόστος ζημιάς στα 2.005 ευρώ, επιβεβαιώνοντας ότι η συγκεκριμένη ζώνη της Βόρειας Ελλάδας εμφανίζει ιδιαίτερα αυξημένη σφοδρότητα συμβάντων. Το άτυπο «κλαμπ» των περιοχών που ξεπερνούν ή προσεγγίζουν τα υψηλά επίπεδα κόστους συμπληρώνουν η Φωκίδα με 1.891 ευρώ, τα Γρεβενά με 1.875 ευρώ, καθώς και η Λευκάδα με 1.742 ευρώ ανά ατύχημα. Σημαντικές πληθωριστικές πιέσεις στις αποζημιώσεις καταγράφονται επίσης στη Βοιωτία με 1.703 ευρώ, στην Κορινθία με 1.685 ευρώ, στην Αργολίδα με 1.680 ευρώ και στην Πιερία με 1.673 ευρώ. Στον αντίποδα, στην Αττική, η μέση ζημιά τοποθετείται στα 1.486 ευρώ. Η Θεσσαλονίκη, από την πλευρά της, ευθυγραμμίζεται σχεδόν απόλυτα με τον εθνικό μέσο όρο, με μέσο κόστος ζημιάς 1.509 ευρώ.
Αμυντική βιομηχανία made in Greece;
Μια αναφορά που αναδεικνύει τις προτεραιότητες της Ελλάδας έκανε ο Κυριάκος Πιερρακάκης σε ομιλία του, σχολιάζοντας την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθεί το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Σε συζήτηση για την αμυντική βιομηχανία, ο υπουργός επεσήμανε ότι πλέον το κρίσιμο μέγεθος δεν είναι μόνο το ύψος των αμυντικών δαπανών, αλλά και το ποσοστό αυτών των πόρων που θα επιστρέψει στην ελληνική οικονομία. Η θέση ότι «δεν αρκεί να αγοράζουμε εξοπλισμούς» ανοίγει ένα «παράθυρο» ευκαιρίας για τη συμμετοχή των εγχώριων επιχειρήσεων, την ανάπτυξη της παραγωγής, την απόκτηση σχετικής τεχνογνωσίας και τη διασύνδεση με νέους επιστήμονες. Ο υπουργός υπογράμμισε το αυτονόητο: σε μια περίοδο κατά την οποία οι αμυντικές δαπάνες εκτοξεύονται σε όλη την Ευρώπη και η Ελλάδα παραμένει μεγάλος αγοραστής, η χώρα δεν μπορεί να περιορίζεται στον ρόλο του πελάτη μεγάλων διεθνών προμηθευτών, αλλά οφείλει να συγκρατήσει μεγαλύτερο μέρος αυτής της παραγόμενης αξίας στο εσωτερικό της.
Δύσκολο τεστ για τις ΜμΕ η τεχνητή νοημοσύνη
Σχετικά με το παραγωγικό μοντέλο και ιδίως τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν επικεντρώνεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όπως φάνηκε και από τις επισημάνσεις του υπουργού. Για τις μεγάλες εταιρείες, η τεχνολογία αποτελεί ήδη αναπόσπαστο μέρος της επενδυτικής τους στρατηγικής. Για τις μικρότερες, όμως, το διακύβευμα είναι σαφώς πιο σύνθετο. Ποιος θα καλύψει το κόστος, ποιος θα μεταφέρει την τεχνογνωσία και πώς θα περάσει η τεχνητή νοημοσύνη από τη θεωρία στην καθημερινή λειτουργία μιας επιχείρησης με περιορισμένο προσωπικό, υποδομές και διαθέσιμα κεφάλαια; Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν η παραγωγική ανασυγκρότηση σε σύγχρονες τεχνολογικές βάσεις στηριχθεί αποκλειστικά στις μεγάλες επενδύσεις, ένα σημαντικό τμήμα της αγοράς θα εγκλωβιστεί στο παρελθόν. Στην Ελλάδα, άλλωστε, οι ΜμΕ συνιστούν τη συντριπτική πλειονότητα του επιχειρηματικού ιστού. Ως εκ τούτου, η σύνδεση της τεχνητής νοημοσύνης με την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα της οικονομίας είναι ορθή σε θεωρητικό επίπεδο, αν όμως δεν δοθούν πρακτικές λύσεις για τις χιλιάδες επιχειρήσεις που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν, τα αποτελέσματα ενδέχεται να είναι αντίθετα από τα προσδοκώμενα.
Έχασαν την ευκαιρία οι βιομηχανίες στο ενεργειακό κόστος
Με νοοτροπία περασμένων εποχών προσέγγισαν οι ελληνικές βιομηχανίες το ζήτημα του ενεργειακού κόστους, αφήνοντας ανεκμετάλλευτα εργαλεία που θα τους προσέφεραν ασφάλεια έναντι των αλλεπάλληλων γεωπολιτικών κρίσεων. Αυτό ήταν το μήνυμα του γενικού διευθυντή εταιρικών χρηματοδοτήσεων της Εθνικής Τράπεζας, Βασίλη Καραμούζη, σε χθεσινό συνέδριο: «Όταν οι τιμές του ηλεκτρισμού ήταν στα 60 ευρώ, τις συμβουλεύαμε να προχωρήσουν σε αντιστάθμιση κινδύνου (hedging) για 2-3 χρόνια, αλλά προτίμησαν να μην το πράξουν. Εν τέλει, οι τιμές ανήλθαν στα 100 ευρώ και οι βιομηχανίες περίμεναν και πάλι τη μείωσή τους. Αυτή δεν είναι ορθολογική αντιμετώπιση. Η ενέργεια αποτελεί ένα τεράστιο ρίσκο», σημείωσε ο ίδιος.
Πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την καθυστέρηση της αποθήκευσης
Αιχμές άφησαν τις τελευταίες ημέρες σημαίνοντα στελέχη του εγχώριου ενεργειακού τομέα για το γεγονός ότι η χώρα μας παρουσιάζει σημαντική υστέρηση στην ανάπτυξη υποδομών αποθήκευσης ενέργειας. Η πρώτη αιχμή διατυπώθηκε από τον καθηγητή του ΕΜΠ, Παντελή Κάπρο, ο οποίος έχει δημιουργήσει το μοντέλο ανάλυσης το οποίο χρησιμοποιεί η ΕΕ στους ενεργειακούς υπολογισμούς της. Όπως τόνισε, η καθυστέρηση στην αποθήκευση αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή στην Ελλάδα και δεν προέκυψε τυχαία. Αντίστοιχη άποψη υιοθετεί και ο αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ, Ιωάννης Μάργαρης, ο οποίος δήλωσε ότι δεν πρόκειται για τεχνικό θέμα αλλά για ξεκάθαρη πολιτική επιλογή, κάνοντας παράλληλα λόγο για αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα.
