Kάθε δημόσια παρέμβαση ενός πρωθυπουργού αποτελεί κάτι περισσότερο από έναν απολογισμό κυβερνητικού έργου. Αποτυπώνει τις προτεραιότητες μιας κυβέρνησης, τα γεγονότα που επιλέγει να αναδείξει και, κυρίως, εκείνα που επιλέγει να προσπεράσει.
Στο κυριακάτικο μήνυμά του, ο πρωθυπουργός αφιέρωσε χρόνο σε ζητήματα της πολιτικής επικαιρότητας, αφήνοντας όμως εκτός δύο τραγωδίες που συγκλόνισαν την κοινωνία: τον θάνατο ενός 20χρονου από αστυνομικά πυρά και τον φρικτό θάνατο ενός εργάτη που κάηκε ζωντανός μέσα στον χώρο εργασίας του. Ούτε μια φράση συμπόνιας, ούτε μια δημόσια αναφορά που να αναγνωρίζει το ανθρώπινο βάρος αυτών των απωλειών.
Η σιωπή, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της εκτελεστικής εξουσίας, αποκτά πολιτική σημασία. Εκλαμβάνεται ως μήνυμα για το ποια γεγονότα αξίζουν δημόσιας ευαισθησίας και ποια παραμένουν στο περιθώριο της επίσημης αφήγησης.
Σε μια δημοκρατία, η αξία της ανθρώπινης ζωής οφείλει να παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Κάθε πολίτης, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή οικονομική του θέση, δικαιούται την ίδια αναγνώριση, τον ίδιο σεβασμό και την ίδια μέριμνα από την Πολιτεία. Όταν ένας νέος χάνει τη ζωή του από κρατικά όργανα και ένας εργαζόμενος βρίσκει τραγικό θάνατο στον χώρο εργασίας του, η δημόσια έκφραση συμπόνιας και η ανάληψη πολιτικής ευθύνης αποτελούν στοιχειώδεις υποχρεώσεις της ηγεσίας.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας χώρας όπου ο «Νόμος και η Τάξη» προβάλλονται ως υπέρτατες αξίες, ενώ η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισότιμη αξία της ανθρώπινης ζωής υποχωρούν. Η αντίληψη ότι οι ισχυροί απολαμβάνουν μεγαλύτερη προστασία από τους οικονομικά και κοινωνικά αδύναμους παύει έτσι να αποτελεί απλώς πολιτική κριτική και μετατρέπεται σε εύλογο κοινωνικό ερώτημα.
Τελικά, οι λέξεις που επιλέγονται έχουν σημασία. Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, αποκτούν εκείνες που απουσιάζουν.
