«Έτσι για να πω πως σε κέρδισα, θα’ θελα μια φορά να σε πληγώσω». Αυτούς τους στίχους θα ήθελαν στα αλήθεια να αφιερώσουν ο ένας στον άλλο Κυριάκος Μητσοτάκης, Νίκος Ανδρουλάκης και Αλέξης Τσίπρας.
Αν και το «ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω», που επέλεξε από τα «Δίδυμα Φεγγάρια» ο πρωθυπουργός, δεν ήταν άνευ νοήματος. Στην πραγματικότητα όμως, αν φοβούνται κάτι στις εκλογές, είναι μην τυχόν και βρεθούν στη …δυσάρεστη θέση να αναρωτιούνται «πώς να γλιτώσει μάτια μου ο ένας απ’ τον άλλο», σε μία αναγκαστική συγκυβέρνηση, όπου θα «μοιάζουνε με δίδυμα φεγγάρια που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό».
Ο ίδιος στεναγμός, κυρίως γιατί το πάλαι ποτέ τσιτάτο περί «καμένης γης», φαίνεται σήμερα να έχει αντικασταθεί …ποιητική αδεία από το «μου φαγες όλα τα δαχτυλίδια». Έναν στίχο από το τραγούδι που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ο Αλέξης Τσίπρας, που στην πραγματικότητα, παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις να είναι σε πλήρη αντίθεση με το κλίμα που είχε δημιουργηθεί επί εξάμηνο πριν από την ανακοίνωση του κόμματός του, θα πρέπει να τον νοιάζει κυρίως που «ύστερα από τόσα δαχτυλίδια», δείχνει να «κοιμάται, κοιμάται στα σανίδια» των δημοσκοπήσεων, υπό τον φόβο αυτό να μετατραπεί σε εκλογικό αποτέλεσμα και τότε αν θα «αντέχει ακόμα, ένας Θεός το ξέρει»…
Και αν στα «γαλάζια σου γράμματα» της Δήμητρας Γαλάνη, ο Νίκος Ανδρουλάκης είδε τις επιστολές Μητσοτάκη στην φον Ντερ Λάιεν, στην πραγματικότητα, διαβάζοντας εκείνος τις δημοσκοπήσεις παντός χρώματος τα τελευταία πολλά χρόνια, μάλλον αναφωνεί «μια ζωή περιμένω, μα δε γίνονται θαύματα».
Το χειρότερο όμως για το ΠΑΣΟΚ στο τραγούδι που επέλεξε είναι πως «το παίρνουν χαράματα καθώς πίσω κοιτάζει» και όσο και αν «λέει χίλια πράγματα» στο πρόγραμμά του, «δε λέει να γυρίσει» στην εξουσία. Μία κατάσταση πάντως, για την οποία δεν φταίει αμιγώς ο Νίκος Ανδρουλάκης, με αποτέλεσμα να τον «πιάνουν τα κλάματα» και να «ρωτά τι έχει φταίξει».
Στη δεύτερη …μουσική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, τον εαυτό τους βρίσκουν μάλλον οι ψηφοφόροι που «τρομαγμένοι κάνουνε πως τάχα δεν ακούν». Πάει καιρός που η ψήφος τους «στέλνει καράβια στον γκρεμό, τον ίσκιο ξεθωριάζει, κάνει κι εκείνους φρύγανο, μα εκείνους δεν τους νοιάζει».
Νιώθουν περίπου σαν να είναι «με το ‘να χέρι στην χαρά και τ’ άλλο στην ομίχλη» κι έτσι «δεμένους» να τους γλεντούν «τα λαίμαργα πουλιά».
«Γυρεύουν την πανσέληνο, να πέσει στο πηγάδι, να κοιταχτούν, να θυμηθούν, πώς ήτανε παλιά».
Και κάπως έτσι πορεύονται προς την επόμενη κάλπη. Γνωρίζοντας βαθιά μέσα τους πως «όλα στραβά γινήκανε και όλα είν’ ωραία»…
