Λέγεται πως «κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις». Ενδεχομένως λοιπόν και μία άποψη να έχει δύο όψεις και να «διαβαστεί» διαφορετικά από ορισμένους… κι όχι απαραίτητα με κακοπροαίρετη διάθεση. Όταν όμως ο άλλος σου αποσαφηνίζει, σου διευκρινίζει και σου ξεκαθαρίζει το τι ακριβώς εννοούσε, αλλά εσύ συνεχίζεις να βάζεις ένα «ίσως» αφήνοντας σκιές για την άλλη πλευρά του νομίσματος, τότε ακολουθείς μέθοδο «ριφιφί», κοινώς προσπαθείς να βρεις «θησαυρό» μπουκάροντας από τα… υπόγεια!
Υπάρχουν λοιπόν φορές που ορισμένοι επιλέγουν να κάνουν ένα ιδιότυπο ριφιφί στις απόψεις των άλλων, «σκάβοντας» τα λεγόμενά τους, όχι για να κατανοήσουν το νόημα, αλλά για να δώσουν τη δική τους ερμηνεία.
Αυτός ο… μηχανισμός επιλεκτικής παρερμηνείας αναδείχθηκε περίτρανα με αφορμή τη δημόσια τοποθέτηση που έκανε ο Σωτήρης Τσαφούλιας, ο οποίος, μιλώντας στην εκπομπή «Rainbow Mermaids», είπε: «το εντυπωσιακό είναι όταν σε βρίζουν άτομα που δεν το περιμένεις. Δηλαδή να σε κατηγορούν για αμορφωσιά η Αγγελική Ηλιάδη και η Σαμπρίνα επειδή λες το δικαίωμα της γυναίκας να ορίζει το σώμα της. Και λες από όλο τον κόσμο που μπορούσε να με κράξει, αυτές οι δύο γυναίκες που υπήρξαν πρωτοπόρες στην εποχή τους, που σπάσαν τα στερεότυπα, που βγάλαν τον ερωτισμό τους, που βγάλαν το ταλέντο τους, αυτές να κράζουν εμένα σήμερα; Αντί να έρθει η Ελένη Λουκά ας πούμε, να μου την πει; Και μου την λέει η Σαμπρίνα;».
Από τη μία πλευρά του νομίσματος, η δήλωση αυτή φέρει εμφανή απορία για το πώς γυναίκες που λειτούργησαν ως πρότυπα χειραφέτησης στην εποχή τους, να εμφανίζονται τώρα αντίθετες στο δικαίωμα της γυναικείας αυτοδιάθεσης. Από την άλλη πλευρά, όμως, το ίδιο νόμισμα για κάποιους έδειξε ότι ο Τσαφούλιας μίλησε υποτιμητικά και ειρωνικά για τις δύο τραγουδίστριες, σχολιάζοντας το μορφωτικό τους επίπεδο. Αυτή η διπλή οπτική είναι που τροφοδότησε έντονο σχολιασμό, αποδεικνύοντας ότι στον δημόσιο λόγο μια φράση μπορεί να ιδωθεί -και το τονίζω ξανά: όχι πάντα κακοπροαίρετα- μέσα από διαφορετικά πρίσματα.
Ωστόσο, όταν δίνονται οι απαραίτητες επεξηγήσεις και κάποιοι παραμένουν στο «ίσως και να είναι έτσι», τότε αποδεικνύεται ότι δεν θέλουν να μπουν από την πόρτα, αλλά συνεχίζουν να επιλέγουν το ριφιφί από την υπόγα. Αφού ο ίδιος ο Σωτήρης Τσαφούλιας ξεκαθάρισε τη θέση του και αποσαφήνισε πλήρως την πρόθεσή του, τότε η λογική και η ευγένεια επιτάσσουν την αποδοχή της πραγματικότητας και της αλήθειας.
Όταν όμως ,κάποιοι συνεχίζουν με εκφράσεις του τύπου «ίσως τότε να κατάλαβα λάθος», αυτή η επιμονή στο «ίσως» μετατρέπεται πλέον σε ένα αδίστακτο ριφιφί στην αξιοπρέπεια του άλλου. Η προσπάθεια να συντηρηθεί η αμφιβολία δεν αποτελεί πλέον μια διαφορετική άποψη, αλλά σε κάνει να σκεφτείς πως η διαφορετική οπτική στο «νόμισμα», η επιλογή να βλέπεις με το ζόρι την «άλλη πλευρά» ακόμα και όταν αυτή έχει καταρρεύσει, τότε -για να ακολουθήσω την ίδια «τακτική» της… αμφιβολίας!- ίσως τελικά η άποψή τους να μην ήταν ποτέ τόσο… καλοπροαίρετη!
