Ας το δούμε από κάποια απόσταση και όχι σαν παρατηρητές που έχουν τα πόδια τους πάνω σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Η Ευρωπαϊκή «Ένωση» – η λέξη Ένωση σε εισαγωγικά γιατί ολοένα και λιγότερο μοιάζει με «Ένωση» – είναι ενας οικονομικός και γεωπολιτικός χώρος στον οποίο οι 27 χώρες μέλη του διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Και περιβάλλονται από δυνάμεις (Κίνα, ΗΠΑ) με τις οποίες επίσης βρίσκονται σε οικονομική, πολιτική και γεωπολιτική διαμάχη, ή και ρήξη (Ρωσία) έχοντας διαφορετικά συμφέροντα, η κάθε μία έναντι αυτών.
Να τα δούμε ένα – ένα.
Στο επίπεδο της οικονομικής στρατηγικής η Ε.Ε. ετοιμάζει τον νέο οικονομικό επταετή Προϋπολογισμό μόλις 1,6 – 17 τρις ευρώ που καλύπτει 27 χώρες των οποίων οι εθνικοί προϋπολογισμοί είναι συνολικά πολλαπλάσιοι αυτού σε μέγεθος. Και διαφωνούν ως προς το σχέδιο αυτής της πρότασης με ορισμένους εξ αυτών, τους «πλούσιους» να θέλουν περικοπές στις δαπάνες για την γεωργία και τις πολιτικές συνοχής. Δηλαδή περικοπές που αφορούν τους «φτωχούς» προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η «άμυνα» και η τεχνολογία (ΑΙ). Αλλά ακόμα και μεταξύ των «πλουσίων» υπάρχουν διαφωνίες που αφορούν στον καταμερισμό αυτής της ανακατομής πόρων. Όπως επίσης και μεταξύ των «φτωχών» που δεν συμφωνούν με τις περικοπές και ανακατανομές που προτείνουν οι «πλούσιοι» αλλά επίσης και αυτούς που προτείνει η Προεδρία της Ιρλανδίας…
Η Ε.Ε. ετοιμάζεται για ένα χειμώνα με τις αποθήκες καυσίμων περισσότερο άδειες από ποτέ και με ήδη ενεργοποιημένη απόφαση για ολοσχερή διακοπή από 1/1/2027 της προμήθειας φθηνών καυσίμων (φυσικού αερίου) από την Ρωσία, δηλαδή την πλέον φθηνή τροφοδοσία στην τρέχουσα συγκυρία. Αυτό συμβαίνει σε συνθήκες που Ρωσία και ΗΠΑ συζητούν την απελευθέρωση (φθηνού) ντίζελ από την Ρωσία για τις ΗΠΑ με την Ουάσιγκτον να έχει ανακοινώσει την επικείμενη αναστολή των κυρώσεων στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας. Με απλά λόγια η Ε.Ε. ετοιμάζεται για τον χειρότερο ενεργειακό χειμώνα με τις χειρότερες προϋποθέσεις για την τροφοδοσία επιχειρήσεων και νοικοκυριών, σε ένα δημοσιονομικό πλαίσιο (Σύμφωνο Σταθερότητας) το οποίο δεν επιτρέπει στις χώρες μέλη την παρέκκλιση από τους δημοσιονομικούς περιορισμούς για την αντιμετώπιση των συνεπειών σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις…
Όσο αφορά τις συνέπειες του ενδεχόμενου μιας νέας κρίσης χρέους στο ευρωπαϊκό πεδίο, οι κίνδυνοι ενός κατακερματισμού της αγοράς ομολόγων είναι «τόσο» παρόντες, που ο κ. Νάγκελ, πρόεδρος της ισχυρότερης Κεντρικής Τράπεζας της Ε.Ε., της Bundesbank, προειδοποιεί για την απειλή διάχυσης της κρίσης χρέους και της μετάδοσης στον χώρο της ΟΝΕ. Αυτό συμβαίνει ενώ η ΕΚΤ είναι σχεδόν ακέφαλη καθώς η πρόεδρος κα Λαγκάρντ ετοιμάζεται να αποχωρήσει πρόωρα για να εμπλακεί – πολύ πιθανό – στις επικείμενες εκλογές στην Γαλλία. Σύμφωνα με τις διεθνείς πλέον εκτιμήσεις το ενδεχόμενο μίας κρίσης χρέους στην Ε.Ε. και στην ΟΝΕ – δηλαδή στο ευρώ – «χτυπάει» πρώτα την Γαλλία αλλά και την Ιταλία, το Βέλγιο και πολύ πιθανώς την εκτός Ενωμένης Ευρώπης Μ. Βρετανία. Ήδη το Ευρώ σ’ αυτό το περιβάλλον δείχνει να αγκομαχάει να ακολουθήσει το δολάριο με αποτέλεσμα πέραν των εσωτερικών πληθωριστικών πιέσεων, η Ε.Ε. να αντιμετωπίζει τις άμεσες πληθωριστικές επιπτώσεις από τον συνδυασμό της ενεργειακής κρίσης και της συναλλαγματικής αδυναμίας του Ευρώ.
Και τέλος το γεωπολιτικό επίπεδο. Οι τελευταίες εξελίξεις που αναφέρονται στην συμφωνία Τράμπ – Πούτιν, αφενός για την τροφοδοσία των ΗΠΑ με ρωσικό ντίζελ και αφ’ ετέρου την εξαγγελία μερικής εκεχειρίας στον πόλεμο στην Ουκρανία για να διευκολυνθεί η προώθηση εκλογών στο Κίεβο, θέτει εν αμφιβόλω την διατήρηση του Ζελένσκι, στην εξουσία… Όμως όλοι γνωρίζουν ότι αν φύγει ο Ζελένσκι από την προεδρία, οι Βρυξέλλες χάνουν το μοναδικό σημείο αναφοράς τους σ’ αυτό τον πόλεμο και στην πολιτικής ρήξης με την Μόσχα. Με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει, πολύ περισσότερο σε συνθήκες που στο Βερολίνο η «πολιτική» αυτή τρεκλίζει μαζί με την σταθερότητα της καρέκλας του κ. Μέρτς. Και μάλιστα σχεδόν ταυτόχρονα με εκείνη του Μακρόν στην διπλανή Γαλλία.
Αυτή είναι η «εικόνα» της «Ενωμένης» Ευρώπης αυτή την στιγμή που μιλάμε εν όψη του Συνόδου Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και με τον βασικό της «σύμμαχο» τις ΗΠΑ, να διακηρύσσει από την Πνύκα δια στόματος Ρούμπιο ότι οι ΗΠΑ θα βάζουν πάντα τα συμφέροντά τους πάνω από οποιαδήποτε διεθνή τάξη και επομένως, ακόμη και πριν από την Ευρώπη ή την Ουκρανία.
Αν αυτή η «εικόνα» δεν συνθέτει τις βασικές προϋποθέσεις μιας ευρωπαϊκής «ενδόρρηξης», τότε τι άλλο μας «λέει»;
