H σημερινή Σύνοδος Κορυφής στο Βέλγιο έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι λόγω του χαρακτήρα της (άτυπη σύνοδος) δεν προορίζεται να λάβει αποφάσεις. Διαμορφώνει όμως τις προϋποθέσεις για το αν και προς τα που θα κινηθούν τα επόμενα βήματά της. Αν αυτά υπάρξουν…

Το βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής συνάντησης, με βάση τα όσα έχουν προηγηθεί και τις διεθνείς συνθήκες μέσα στις οποίες οι 27 ηγέτες της καλούνται σήμερα να συζητήσουν τα της επόμενης ημέρας, είναι ο προφανής κατακερματισμός συμφερόντων αλλά και εθνικών πολιτικών. Στα τέσσερα βασικά ζητήματα που αποσταθεροποιούν την Ενωμένη (;) Ευρώπη, την ενεργειακή κρίση, την βιομηχανική ύφεση, την περιορισμένη αγορά κεφαλαίων και την αμυντική/εξωτερική πολιτική, οι απαντήσεις που έχουν τεθεί στο τραπέζι, θα μπορούσε να πει κανείς – με ένα σχήμα υπερβολής – ότι είναι σχεδόν όσες και … οι χώρες της Ευρώπης.

Κατ’ αρχήν ο γαλλογερμανικός άξονας που αποτελούσε βασικό δομικό στοιχείο σταθεροποίησης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της Ε.Ε. είναι κάτι περισσότερο από παρελθόν. Και ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι το εξωτερικό περιβάλλον – όπως εξηγήσαμε στο προηγούμενο σημείωμα χθες – που αποτελούσε βασική προϋπόθεση για την μεταπολεμική συγκρότησή του, έχει ανατραπεί. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν από τους Μέρτς και Μελόνι να «αντικατασταθεί» από μία ανάλογη ιταλογερμανική προσέγγιση, δεν μπορεί να πεί κανείς ότι αυτό έχει συμβεί. Πολύ δε περισσότερο να υποθέσει κανείς ότι μπορεί να υποκαταστήσει τον κατά τα φαινόμενα γαλλογερμανικό άξονα.

Όσο για τα περιβόητα «θεσμικά» όργανα της Ε.Ε., όπως για παράδειγμα την Κομισιόν, πέραν των αλλεπάλληλων «φιάσκων» στα οποία έχει οδηγηθεί από την πρόεδρό της στα ενεργειακά, γεωπολιτικά και εμπορικά της Ε.Ε., δεν φαίνεται να υπολογίζει κανείς την άποψή της σαν μέρος των προβληματισμών που υπάρχουν στο κεντρικό τραπέζι των συζητήσεων.

Ο μοναδικός «θεσμικός» παράγοντας που ανεπίσημα αλλά σταθερά επηρεάζει τους «προβληματισμούς» που έρχονται προς συζήτηση, αλλά έχει πλέον (λόγω Fed) και τα δικά του σοβαρά προβλήματα, είναι η ΕΚΤ και «κάποιοι» από τους κεντρικούς τραπεζίτες του Συμβουλίου της. Και εκεί όμως υπάρχει ένας διακριτικός «κατακερματισμός» απόψεων που αφορά στην κεντρική συζήτηση. Αυτός αφορά πέραν του κόστους του χρήματος και το θέμα της έκδοσης ευρω-χρέους που αφορά από κοινού την Ε.Ε. και τις τύχες του Ευρώ στο νέο διεθνές νομισματικό περιβάλλον.

Θα μπορούσε κανείς να προβλέψει με σχετική βεβαιότητα ότι από την σημερινή Σύνοδο Κορυφής θα προκύψει ένα πλαίσιο καλών προθέσεων και «συμφωνίας» για τις ανησυχίες που υπάρχουν στα βασικά ζητήματα που προαναφέρθηκαν…

Ταυτόχρονα όμως, λόγω του ότι το βάθος του κατακερματισμού συμφερόντων και πολιτικών ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, είναι τόσο μεγάλο και ασυμβίβαστο πλέον, θεωρείται εξαιρετικά απίθανο να προκύψει (έστω και με μικρές πιθανότητες) η προοπτική ενός νέου προγράμματος χρηματοδότησης της ανταγωνιστικότητας ανάλογης δομής και κλίμακας με το NGEU. Δηλαδή του Ταμείου Ανάκαμψης το οποίο λήγει όπως είναι γνωστό τον Αύγουστο φέτος.

Και αυτό είναι κάτι από το οποίο οικονομίες, όπως η ελληνική, εξαρτώνται σχεδόν καθοριστικά, καθώς αποτελεί το βασικό εργαλείο χρηματοδοτικής στήριξης της ανάπτυξης και του ΑΕΠ.

Με απλά λόγια, η κρίση και ο κατακερματισμός συμφερόντων και πολιτικών της Ε.Ε. σήμερα, όπως αυτός διαμεσολαβείται και αποτυπώνεται στα αδιέξοδα της Συνόδου Κορυφής, επηρεάζει καθοριστικά την επόμενη ημέρα της οικονομίας στην Ελλάδα.