Σήμερα στο Eurogroup o κ. Πιερρακάκης θα πρέπει να διαχειρισθεί μία διαπραγμάτευση στην οποία ορισμένοι συνάδελφοί του (μαζί και ο ίδιος) θέλουν να πείσουν την Κομισιόν (!) (θεσμό που ιεραρχικά είναι υφιστάμενος του Eurogroup) για το ότι πρέπει να εισαχθεί άλλη μία «ρήτρα διαφυγής», όπως την αποκαλούν, για τις δημόσιες δαπάνες που αφορούν στον πληθωρισμό των τιμών των καυσίμων.
Είναι η πολλοστή φορά που αυτή η διαδικασία, δηλαδή μία απόφαση για παρέκκλιση από το επικαιροποιημένο Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι αναγκαία για να ισορροπήσει το εσωτερικό δημοσιονομικό περιβάλλον της ΟΝΕ. Πολλοστή φορά !
Και όμως ο παραλογισμός του να είναι αναγκαία η παρέκκλιση από τον κανόνα, για να διατηρηθεί ο κανόνας, δηλαδή μία κατάσταση επαναλαμβανόμενων «εξαιρέσεων», μεταβάλλεται η ίδια σε… κανόνα !
Η αλήθεια είναι ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας και οι πρόσφατες προσαρμογές του – ειδικά αυτές – αφορούσαν ένα οικονομικό περιβάλλον που έχει αλλάξει άρδην.
Για την ακρίβεια έχει ανατραπεί, καθώς η επανεμφάνιση του επίμονου πληθωρισμού έχει ανατρέψει την λογική της χρήσης των ονομαστικών δημοσιονομικών μεγεθών όσο αφορά τον σχεδιασμό της δημοσιονομικής πολιτικής των χωρών μελών. Κατά συνέπεια πολύ περισσότερο του επταετούς Προϋπολογισμού συνολικά της Ε.Ε.
Η ΕΚΤ έχει ήδη αλλάξει την πολιτική της από εκείνη της προειδοποίησης των αγορών για την μεσοπρόθεσμη «γραμμή» της, σε μία πολιτική η οποία ακολουθεί τα «δεδομένα» και αποφασίζει εκ των υστέρων για την πολιτική της πάνω σε ένα περιβάλλον που έχει ήδη διαμορφωθεί και δεν το διαμορφώνει αυτή με την πολιτική της.
Και αυτό αφορά τα βασικά μεγέθη του πληθωρισμού και του κόστους του χρήματος (επιτόκια).
Με άλλα λόγια «λέει» ότι δεν είναι σε θέση να προβλέψει βραχυμεσοπρόθεσμα ούτε το πως θα πάνε οι τιμές ούτε το πως θα εξελιχθεί κατά συνέπεια το κόστος του χρήματος.
Και όμως η Κομισιόν – με ποια άραγε «υπερδεδομένα» – αποφασίζει για το πως θα κινηθούν οι κυβερνήσεις σε ένα άγνωστο περιβάλλον, «απαγορεύοντας» (!) σ’ αυτές να έχουν την απαραίτητη ελαστικότητα τόσο στις δαπάνες όσο και στα έσοδα σε ένα κατακερματισμένο ευρωπαϊκό περιβάλλον.
Με άλλα λόγια απαιτεί από τις κυβερνήσεις να λειτουργούν στο πλαίσιο ενός «ζουρλομανδία» που είχε φτιαχτεί – δεν εξετάζουμε εδώ την αποτελεσματικότητά του για την εποχή που φτιάχτηκε – για απολύτως διαφορετικό οικονομικό περιβάλλον. Και διαπραγματεύεται μόνο το να υπάρχουν προσωρινές εξαιρέσεις, οι περιβόητες «ρήτρες διαφυγής» που να διαδέχονται η μία την άλλη αποδεικνύοντας την ανεπάρκεια και ασυμβατότητα του «κανόνα» με την τρέχουσα κατάσταση. Και οι ΥΠΟΙΚ της ΟΝΕ ακόμα το… συζητάνε και παρακαλάνε (!) την κα Φον ντερ Λάϊνεν για άλλη μία εξαίρεση στις δαπάνες για τα καύσιμα.
Εδώ κάποιος κοροϊδεύει κάποιον.
Ή μάλλον όλοι μαζί Eurogroup και Κομισιόν, κοροϊδεύουν εμάς το… ευρωπαϊκό πόπολο, γιατί μας είναι απολύτως αδύνατο να παραδεχθούμε ότι όλοι οι «επίλεκτοι» ΥΠΟΙΚ από τις κυβερνήσεις και οι Επίτροποι της Κομισιόν ζουν σε άλλο πλανήτη και δεν αντιλαμβάνονται αυτόν τον… παραλογισμό. Δηλαδή την παράνοια της «λογικής» να μεταβάλουν σε κανόνα (με τις ρήτρες διαφυγής) την παραβίαση του κανόνα (Σύμφωνο Σταθερότητας), αντί να αλλάξουν τον κανόνα και να τον προσαρμόσουν στην νέα πραγματικότητα. Για να μη θυμηθούμε ότι οι ίδιοι στο παρελθόν έχουν βάλει τον «κανόνα» σε προσωρινή αναστολή λειτουργίας, όταν χρειάσθηκε με την πανδημία…
