Στις αγορές, το «τυχαίο» και το «αναγκαίο» είναι τόσο… αξεδιάλυτα, που μόνο στην πολιτική μπορεί να πει κανείς ότι αυτό συμβαίνει περισσότερο.
Με αυτή την σκέψη, η προσπάθεια να δούμε τι πραγματικά έχει συμβεί με την ξαφνική αποκάλυψη του «σκανδάλου» της υπόθεσης του Τζένσεν Χουάνγκ, του ανθρώπου που έκανε την Nvidia το πολυτιμότερο «σύμβολο» της επανάστασης της Τεχνητής Νοημοσύνης, μας υποχρεώνει να θέσουμε κάποια ερωτηματικά. Ερωτηματικά που δεν αφορούν το κουτσομπολιό των ερωτικών περιπετειών του κ. Χουάνγκ, αλλά ούτε και για το εύρος της απώλειας χρηματιστηριακής αξίας μέσα σε λίγα… λεπτά.
Το βασικό ερώτημα είναι τελικά ποιος «κερδίζει» στο δια ταύτα αυτής της ιστορίας. Να επισημάνουμε εδώ ότι οι «ιστορίες» του κ. Χουάνγκ με τις κατά καιρούς «φίλες» του εντός και εκτός της Nvidia ήταν γνωστές από πολύ νωρίτερα. Τις ήξερε – κατ’ ομολογίαν του – και ο κ. Τραμπ όταν καλούσε τον Σεπτέμβριο στο τραπέζι υποδοχής του Κινέζου προέδρου κ. Σι τον κ. Χουάγκ μετά της (απατημένης) συζύγου…
Αποφεύγοντας να κάνουμε προσωπικές υποθέσεις, θα αναφερθούμε σε κάποιες αναλύσεις/ερμηνείες, που έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας και που αξίζουν της προσοχής. Σ’ αυτές θα προσθέσουμε μία «διάσταση» στην οποία έχουμε επιμείνει και σχετικα πρόσφατα στα Οικονοκλαστικά.
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός που είναι πλέον κοινής αποδοχής, ότι δηλαδή η «φούσκα», ή μη, των επενδύσεων στην Τεχνητή Νοημοσύνη έχει… ξεφύγει, με την έννοια ότι οι επενδύσεις κινούνται με ρυθμούς που δεν δικαιολογούνται και δεν καλύπτονται από τα αποτελέσματα των hyperscalers. Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της ιστορίας είναι οι εκδόσεις ομολόγων των λεγόμενων hyperscalers, που έφτασαν φέτος τα 296 δισ. δολάρια. Ξεπέρασαν δηλαδή κατά δύο μήνες (νωρίτερα) το περιθώριο των 250 δισ. που η Goldman Sachs προέβλεπε για ολόκληρο το 2026!
Ο κίνδυνος ενός credit crunch αναφέρεται πλέον σαν «ορατός» καθώς οι δανειακές ανάγκες της ΑΙ ανταγωνίζονται πλέον ευθέως εκείνες του αμερικανικού δημόσιου για την αναχρηματοδότηση του χρέους των 40 τρισ. δολ.
Η πραγματική οικονομία, όμως, δεν φαίνεται να «συνεργάζεται» για να εξυπηρετήσει και τους δύο. Οι 165.000 νέες θέσεις εργασίας του Οκτωβρίου αναχαίτισαν τις προσδοκίες και απομακρύνουν κάθε ελπίδα για άμεση χαλάρωση επιτοκίων από τη Fed. Αν λοιπόν δεν μπορεί να φρενάρει αυτόν τον πυρετό η νομισματική πολιτική (χαλάρωση), ίσως μπορεί να τον φρενάρει ένα… σκάνδαλο.
Και μάλιστα στο «ηλιακό πλέγμα» της Τεχνητής Νοημοσύνης, την καρδιά της παραγωγικής μηχανής των τσιπ στις ΗΠΑ και διεθνώς.
Σύμφωνα με αυτούς που προτείνουν την «υπόθεση» αυτή, έτσι εξυπηρετούνται τρεις στόχοι.
Ο πρώτος είναι να πληγεί η αξιοπιστία του Χουάνγκ ως του πιο φανατικού πολέμιου των κυρώσεων κατά της Κίνας και της επέκτασης της παραγωγικής τσιπ.
Ο δεύτερος είναι να κλείσει η «σιγκαπουριανή διαδρομή» μέσω της οποίας τα τσιπ κατέληγαν στην Κίνα. Να θυμίσουμε ότι η πέτρα του σκανδάλου που εμφανίζεται – χωρίς ακόμα αποδείξεις – ως Κινέζα πράκτορας είχε την εταιρεία της στη Σιγκαπούρη.
Ο τρίτος είναι να αλλάξει επίπεδο το σκάνδαλο και να μπει η Nvidia υπό την «εποπτεία» του Κογκρέσου στο όνομα της… εθνικής ασφάλειας.
Εδώ πρέπει να σημειωθεί μία άλλη «σύμπτωση».
Λίγο πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, το αμερικανικό ΥΠΟΙΚ ανακοίνωσε επαναγορές (στήριξης) κρατικών ομολόγων ύψους 95 δισ. δολ. ενώ την ίδια στιγμή στην Κίνα δρομολογούνται εκδόσεις κινεζικού χρέους σε δολάρια… Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που επισπεύδονται οι εκδόσεις χρέους σε δολάρια από τους Hyperscalers. Μία «σύμπτωση» που υπογραμμίζει, αν μη τι άλλο, ότι ο ανταγωνισμός έχει χτυπήσει κόκκινο στις αγορές κεφαλαίου.
Στην ανάλυση αυτή όμως υπάρχει και μία άλλη πλευρά η οποία δεν συνυπολογίζεται και η οποία έχει επισημανθεί πρόσφατα στα Οικονοκλαστικά.
Αφορά στην εσωτερική «σύγκρουση» στο ίδιο το στρατόπεδο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τη δημόσια αντιπαράθεση του Χουάνγκ της Nvidia με τον Ντάριο Αμοντέι της Anthropic. Ο Αμοντέι προειδοποιούσε για τους κινδύνους μιας ανεξέλεγκτης και βεβιασμένης επέκτασης της τεχνολογίας. Και ζητούσε «επιβράδυνση» των ρυθμών επέκτασης. Παράλληλα υποστήριζε αυστηρότερους ελέγχους στις εξαγωγές προηγμένων τσιπ προς την Κίνα. Ο Χουάνγκ απαντούσε ότι διαφωνεί «σχεδόν με όλα» όσα λέει ο Αμοντέι. Κατήγγελλε τους περιορισμούς ως… αυτοτραυματισμό της αμερικανικής βιομηχανίας, που απλώς χαρίζει την κινεζική αγορά στην Huawei!
Στη σύγκρουση αυτή όμως δεν συγκρούονται μόνο οι δύο CEO της Anthropic και της Nvidia. Συγκρούονται δύο διαφορετικές «συγκεντρώσεις» κεφαλαίου στις ΗΠΑ που δουλεύουν στην ίδια ευρύτερη αγορά. Η μία χρηματοδοτεί αυτούς που πουλάνε «τσιπ» σε όλους και κατά το δυνατόν παντού και προφανώς θέλει «ελεύθερη αγορά» για το υλικό της. Η άλλη «χτίζει» τα μοντέλα της με τα υλικά της πρώτης και ζητά το κράτος να προστατεύσει το τεχνολογικό προβάδισμα ως «εθνικό κεκτημένο». Αυτή η διαφορά θα ήταν εθελοτυφλία να πει κανείς ότι δεν διαπερνά και την σύνθεση της αμερικανικής πολιτικής διοίκησης…
Η «υπόθεση Χουάνγκ», όποια κι αν είναι η δικαστική της κατάληξη, ασφαλώς… γέρνει αυτή τη διαμάχη κατά της μίας και υπέρ της άλλης πλευράς. Την ανεβάζει μάλιστα στο επίπεδο της «εθνικής ασφάλειας» που φέρνει πλέον σε ρόλο «διαιτητή» το κράτος στην κατανομή της τεχνολογικής υπεραξίας.
Ο Τραμπ προς το παρόν υπερασπίζεται τον Χουάνγκ ως «καλό παιδί». Το Υπουργείο Δικαιοσύνης εμφανίζεται να παίζει τον ρόλο του «κακού» αστυνομικού. Το σενάριο είναι γνωστό και κυριαρχεί στα αμερικανικά σίριαλ-θρίλερ και ξέρουμε πώς παίζεται.
Το θέμα βέβαια είναι ότι, όταν το σκάνδαλο μπορεί να γίνει ή είναι εξαρχής «εργαλείο» οικονομικής πολιτικής, η αλήθεια για τους θεατές/κοινό γίνεται, είναι η λιγότερο σημαντική «λεπτομέρεια»….
Να θυμίσουμε εδώ για τους «παλιότερους», ένα όχι και τόσο πολύ παλιό σκάνδαλο, εκείνο με τον Στρος Καν σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης και τα όσα ακολούθησαν στο ΔΝΤ και στην διαχείριση της κρίσης του χρέους του 2008-2010.
