Τα “νούμερα” τσακίζουν κόκαλα. Μιλάμε για την περίοδο μέχρι τον Ιούνιο, με την οικονομική κρίση να μην έχει αγγίξει ακόμη μεγάλες χώρες όπως η Ιταλία που ήδη οδεύει στα νύχια της τρόικα ή της Γαλλία που έχει τους πρώτους τριγμούς.
Οι χώρες αποδείχθηκαν αδύναμες. Για τα έξι εκατομμύρια χαμένες θέσεις δημιουργήθηκαν μόλις ενάμιση εκατομμύριο νέες, έτσι αυξάνεται και το ποσοστό των μακροχρόνια άνεργων, 40% έχει φτάσει.
Σε Ισπανία και Ελλάδα η ανεργία των νέων έχει φτάσει σε πρωτοφανή σημεία. 50% των νέων είναι άνεργοι ενώ στις υπόλοιπες χώρες το ποσοστό δεν ξεπερνάει το 25%.
Σε αριθμούς οι φτωχοί της Ευρώπης είναι 115 εκατομμύρια και δεν μιλάμε για ανέργους, πρόκειται για εργαζόμενους που αμείβονται με πολύ χαμηλούς μισθούς.
Παράλληλα όσοι απασχολούνται με ελαστικούς ή επισφαλείς όρους (μερική, εποχική ή κατ’ αποκοπή εργασία) αμείβονται με μισθούς (κατ’ αναλογία) 14% χαμηλότερους από τους αντίστοιχους όσων απασχολούνται με μόνιμη και σταθερή σχέση εργασίας.
Υπάρχει μάλιστα (όπως υπολογίζεται) ένα ποσοστό 8% των εργαζόμενων (πανευρωπαϊκά) που θα δουν τα εισοδήματά τους να πέφτουν και θα εισέλθουν και αυτοί στο ποσοστό των εργαζόμενων που ζουν κάτω απ’ το όριο της φτώχειας…
