Θυμίζουμε ότι ο συγγραφέας γεννήθηκε το 1947 στον βαθύ Πειραιά στον Άγιο Δημήτρη και μεγάλωσε στον βαθύτερο, δηλαδή στα μέσα Μανιάτικα.
Ξέρει λοιπόν γιατί μιλάει.
Και εμείς γνωρίζουμε, από τα άλλα του βιβλία, πως γράφει καλά τις ιστορίες, ζωντανεύει όμορφα τις εποχές.. Το έκανε με τα Παιδιά της Χελιδόνας, με το Εναντίον του Μάλμπορο, με το Ημών των Ιδίων και φυσικά με τον Άρη Βελουχιώτη,
Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια βουτιάς στα αρχεία της πόλης, στα σώματα των τοπικών εφημερίδων για να διαλέξει το υλικό και τις εικόνες του.
Τρούμπα, μάγκες και ρεμπέτες, τεκέδες και συνοικίες, φτώχεια και επιβίωση, προσφυγιά και Μανιάτες, Ολυμπιακός . Όλα γύρω από το μεγάλο λιμάνι, τη μήτρα της πόλης.
“Στον Πειραιά πατάω στεριά”. Με αυτή την δήλωση, λιτά , κοφτά με το γνωστό του ύφος ο Χαριτόπουλος παίρνει θέση για το τι είναι ο Πειραιάς. Λιμάνι, ρίζα, σιγουριά, καμάρι.
“Όλα μπορείς να τα δεις και να τα κάνεις στον Πειραιά, όλα εκτός από ένα, να κάνεις τον ζόρικο” γράφει στο οπισθόφυλλο. Γιατί το λιμάνι τάχει όλα χωρίς δήθεν. Η ζωή γυμνή ως έχει.
Πολλά έχουν γραφτεί για τη Θεσσαλονίκη κι άλλα για την Αθήνα.
Για την πύλη της Ελλάδας, το Λιμάνι και μάλιστα για την περίοδο από το μεγάλο θάνατο του εμφυλίου το 1947 ως την αργή αναγέννηση το 1967 πριν τη Χούντα, ιστορία δεν έχουμε.
Υπόσχεται να την αφηγηθεί ο Χαριτόπουλος. Και τον περιμένουμε αρχές Οκτωβρίου.
