Μέσα από τα λόγια ενός 6χρονου παιδιού αποτυπώνεται με τον πιο σκληρό και αθώο τρόπο η απώλεια του επισμηναγού Ιωάννη Μπέσια, ο οποίος έχασε τη ζωή του το μεσημέρι του Σαββάτου (05.09.2026), μετά τη συντριβή του αεροσκάφους Phantom F-4 κατά τη διάρκεια του Athens Flying Week στην Τανάγρα.
Μητέρα φίλου του μικρού γιου του επισμηναγού έκανε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, περιγράφοντας πώς το παιδί της έμαθε για το δυστύχημα με το αεροσκάφος στην Τανάγρα και πώς προσπάθησε να καταλάβει ότι ο πατέρας του φίλου του δεν θα επέστρεφε.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος και ήξερε πολλά “κόλπα”, μας το είπε προχθές στη θάλασσα…», ήταν τα πρώτα λόγια του 6χρονου.
Λίγο αργότερα, όταν άρχισε να καταλαβαίνει τι είχε συμβεί, ήρθε μια δεύτερη ερώτηση. Μια απλή παιδική απορία που περιέγραψε με λίγες λέξεις το κενό που αφήνει πίσω του ένας πατέρας.
«Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Και κάπως έτσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια», γράφει η μητέρα.
Στην ανάρτησή της, η γυναίκα δεν αποχαιρετά μόνο έναν αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας. Μιλά κυρίως για τον άνθρωπο που γνώρισε, τον πατέρα που βρισκόταν δίπλα στο παιδί του και μοιραζόταν μαζί του απλές καθημερινές στιγμές.
«Για εμάς δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικός μπαμπάς του Άλκη. Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο», σημειώνει.
Θυμάται, μάλιστα, ένα κυριακάτικο απόγευμα, όταν τα παιδιά κατέβαιναν με τα ποδήλατά τους την κατηφόρα του Επαρχείου. Εκείνη τα κοιτούσε με αγωνία και ο επισμηναγός κατάλαβε τον φόβο της.
«Με κοίταξες και μου είπες: “Μη φοβάσαι… Άσ’ τα. Μόνο κράνος και μυαλό στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό”», έγραψε.
Η μητέρα αναφέρεται και στους ανθρώπους που αφήνει πίσω του ο επισμηναγός. Εύχεται στους γονείς του «δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει», ενώ στέλνει το δικό της μήνυμα στη σύζυγό του.
«Ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της».
Στο τέλος της ανάρτησης, τα λόγια της επιστρέφουν στον Πύργο, τον τόπο καταγωγής του επισμηναγού, αλλά και στον μικρό γιο που έχασε τον πατέρα του.
«Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά… Τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του», αναφέρει.
«Καλό ταξίδι. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… μα έμεινε για πάντα ψηλά» γράφει και συμπληρώνει: «Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοιτάς τον ουρανό. Θα είναι για πάντα “δικός σου” και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί», καταλήγει.
Αναλυτικά η ανάρτηση
«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά “κόλπα” μας το είπε προχθές στη θάλασσα…» Μια παύση. «Όχι… αυτό δεν γίνεται.
Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;»
Και κάπως ετσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, (του Μαξίμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια……
Για εμάς, Γιάννη, δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικος μπαμπάς του Άλκη Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο.
Θυμάμαι ένα κυριακάτικο απόγευμα, τα παιδιά να κατεβαίνουν με τα ποδήλατα την κατηφόρα του Επαρχείου «στα κόκκινα». Εγώ έσφιγγα τα δόντια μου από φόβο, χωρίς να πω λέξη. Κι εσύ το κατάλαβες. Με κοίταξες και μου είπες: «Μη φοβάσαι… Άσ’ τα ,Μόνο κράνος και “μυαλό” στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό».
Μεγάλες κουβέντες, Γιάννη… Σήμερα μοιάζουν με ολόκληρη στάση ζωής.
Στους γονείς σου, που αποχαιρετούν το παιδί τους, εύχομαι δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Και στη γλυκιά σου Ρούλα, τη γυναίκα σου και μητερα του φίλου μας Άλκη, ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της!
Και επιτρέψτε μου, ως Πυργιώτισσα, μια πικρή κουβέντα που δεν έχει να κάνει με μικροπολιτικό σχόλια .Δεν αρμόζουν άλλωστε ούτε στην κατάσταση να ούτε και στον χαρακτήρα μου μα τέτοιες ώρες, όταν ένας άνθρωπος του Πύργου χάνεται τόσο άδικα και μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο δήμαρχος της πόλης μας (απ’ όσα διάβασα) μπορεί να παραμένει στη ΔΕΘ και να μην επιστρέφει στον τόπο του που θρηνεί το Αετοπουλο του.Δεν είναι θέμα αξιώματος ούτε πρωτοκόλλου. Είναι θέμα παρουσίας, συμβολισμού και ανθρώπινης στάσης. Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά…
Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του.
Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… …μα έμεινε για πάντα ψηλά……
Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοίτας τον ουρανό θα είναι για πάντα “δικός σου” και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί…..»
