Ένταση πριν την έναρξη της δίκης για τα Τέμπη: «Ανοίξτε τα στόματα» φώναζαν συγγενείς – «Να μας πείτε τι μετέφερε το φορτίο» έλεγε η Καρυστιανού

Προσωρινή διακοπή στη δίκη για να βγουν από την αίθουσα οι κάμερες των ΜΜΕ

«Ο αγώνας μας είναι αγώνας για δικαιοσύνη. Και για τη δικαίωση των θυμάτων, των οικογενειών τους, των ανθρώπων που επέζησαν, για τη δικαίωση ολόκληρης της κοινωνίας. Ξέρουμε ότι έχουμε απέναντί μας αδίστακτες, βρώμικες εξουσίες. Ξέρουμε ότι έχουμε απέναντί μας σκοτεινούς, δρεπανηφόρους μηχανισμούς.

Όμως ξέρουμε ότι θα νικήσουμε, γιατί έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, την κοινωνία στο πλευρό μας, την κοινωνία με τα μάτια ανοιχτά να ζητά δικαιοσύνη και να μη βολεύεται στην ψεύτικη και στημένη δικαιοσύνη, στη δικαιοσύνη του κουτιού που θέλουν κάποιοι να σερβίρουν, νομίζοντας ότι οι πολίτες είναι κουτοί.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε τη μάχη για τη δικαίωση των θυμάτων, είμαστε εδώ για να δείξουμε τι σημαίνει αγώνας για δικαιοσύνη και κατάκτηση του δικαίου. Αυτός είναι ο ρόλος του συνηγόρου, αυτός είναι και ο ρόλος μιας κοινωνίας που δεν παραιτείται και δεν συμβιβάζεται»

«Βρισκόμαστε εδώ, μετά από έναν χρόνο αναμονής και υπομονής, για να ξεκινήσει επιτέλους αυτή η πολυπόθητη δίκη.

Ζητάμε και απαιτούμε αυτά που μας οφείλονται εδώ και έναν χρόνο: την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Δεν πρόκειται να σωπάσουμε. Θα συνεχίσουμε μέχρι να λογοδοτήσουν όλοι όσοι πραγματικά ευθύνονται για αυτό το έγκλημα.

Σήμερα στο εδώλιο βρίσκονται 36 κατηγορούμενοι. Όμως εμείς, ενωμένοι σαν μια γροθιά, θα αγωνιστούμε ώστε να λογοδοτήσουν και όσοι βρίσκονται πιο ψηλά.

Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ όλους που βρίσκεστε σήμερα εδώ, δίπλα μας, σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Σήμερα ξεκινά μια μεγάλη μάχη και θα τη δώσουμε μέχρι τέλους».

«Αντιμέτωποι με αυτούς τους ανθρώπους είμαστε εδώ και τρία χρόνια. Σήμερα λένε ξεκινάει η μεγάλη δίκη για τα Τέμπη.

Εγώ έχω να πω ότι σήμερα δεν ξεκινάει η μεγάλη δίκη, η μεγάλη δίκη για τη δολοφονία των παιδιών μας. Σήμερα ξεκινάει άλλη μία δίκη για τα Τέμπη. Φρόντισαν κάποιοι να χωριστεί η δικογραφία, για να μπορούν οι υπεύθυνοι και οι κατηγορούμενοι να πέσουν στα μαλακά.

Σήμερα για μένα ξεκινάει άλλη μία θεατρική παράσταση, πολύ κακοσκηνοθετημένη. Τι περιμένω να δω; Περιμένω να δω αυτά που βλέπω εδώ και τρία χρόνια, αυτά που ζούμε και βιώνουμε αυτά τα τρία χρόνια και στις άλλες δίκες για τα Τέμπη.

Κλειστές πόρτες, κλειστά στόματα, λιποθυμίες, αδιαθεσίες και όλες αυτές τις μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούνται για να μη βγει η αλήθεια στο φως. Θέλω να δηλώσω ότι εμείς θα είμαστε εδώ, σε όλες τις δίκες, όχι μόνο σε αυτήν. Όσα εμπόδια και να βάζουν μπροστά μας, θα τα ξεπερνάμε.

Ενωμένοι, μια γροθιά και ό,τι και να προσπαθούν, όσο και να προσπαθούν να μας διαλύσουνε, δεν θα τα καταφέρουνε. Όπως τα παιδιά φύγανε μαζί αγκαλιά σε εκείνο το καταραμένο τρένο, έτσι θα παραμείνουμε και εμείς, μια αγκαλιά, μια γροθιά, μια δύναμη, μια φωνή μέχρι το τέλος τους». 

Τουλάχιστον πέντε λεωφορεία ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη κατά τις επτά το πρωί, με προορισμό το συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Γαιόπολις-πρώην ΤΕΙ), που έχει «μεταμορφωθεί» σε δικαστική αίθουσα. 

Στα καθίσματα κάθονται άνθρωποι κάθε ηλικίας. Φοιτητές, εργαζόμενοι, ακόμη και συνταξιούχοι. Πολλοί, άγνωστοι μεταξύ τους, που σήμερα τους ενώνει κάτι κοινό: η ανάγκη να είναι παρόντες. Να ενώσουν τη φωνή τους με τους συγγενείς των θυμάτων  και να απαιτήσουν δικαιοσύνη για τα 57 θύματα και τις οικογενειές τους.

Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη δικαστική αίθουσα και φώναζε «να μας πείτε τι μετέφερε το φορτίο! Εμεις δεν ήρθαμε εδώ για τα χρήματα»

Ζητάμε το ίδιο πράγμα. Ζητάμε δικαιοσύνη. Ζητάμε να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Δυστυχώς, μέχρι τώρα λαμβάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Φαίνεται ότι ένα κομμάτι της δικαιοσύνης, τουλάχιστον αυτό που αφορά τα Τέμπη, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα.

Προς τη συγκάλυψη και την απομάκρυνση από την αλήθεια. Προσέρχομαι σε μία δίκη στην οποία, για τον θάνατο του παιδιού μου που κάηκε ζωντανό, δεν έχει γίνει ούτε έρευνα ούτε υπάρχει κατηγορούμενος. Αυτό είναι πάρα πολύ βαρύ για να το σηκώσει ένας γονιός. Ναι. Και θα το ξαναπώ. Και θα το λέω συνέχεια. Γιατί αυτό... αυτό φαίνεται ότι υπάρχει.

Ο ένας συγκαλύπτει τον άλλον. Γι' αυτό και όλα τα αιτήματά μας, γι' αυτό και όλες οι μηνύσεις καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Στο αρχείο. Εννοείτε να μη θέλω να γίνει γενικώς η δίκη; Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Απλά ήθελα να γίνει όμως μία σωστή δίκη. Να έχει κατηγορούμενους αυτούς που πρέπει να έχει κατηγορούμενους. Όχι να προσερχόμαστε εδώ πέρα, να μην έχει γίνει έρευνα για την πυρόσφαιρα σαν να μην υπήρξε ποτέ, να μην υπάρχουνε οι εργολάβοι της 717. Είναι δυνατόν; Εάν βρεθούν σωστοί δικαστές, οι οποίοι θα 'χουν τη δύναμη - γιατί θεωρώ ότι πράγματα θα ακουστούνε στο δικαστήριο -  και γίνουν αυτά που πρέπει να γίνουν, μπορούν να αποκαλυφθούν ακόμη και τώρα πολλά. Αυτή είναι για μένα η μόνη μου ελπίδα. Διότι έτσι όπως ξεκινάμε, δεν ξεκινάμε καθόλου καλά.   Δυστυχώς εγώ έρχομαι με πολύ χαμηλές προσδοκίες, διότι συγκεκριμένα για το θάνατο του παιδιού μου που κάηκε ζωντανό, δεν έχει γίνει ούτε έρευνα, ούτε υπάρχει κατηγορούμενος. Πέραν αυτού, δεν υπάρχουν κατηγορούμενοι ούτε για την 717 και φυσικά η Hellenic Train κατηγορείται για πλημμέλημα.

Αυτά είναι απαράδεκτα. Δείχνουν ότι δεν υπάρχει καλή πρόθεση για να βγει η αλήθεια στο φως και να αποκαλυφθούν όλοι οι ένοχοι, γιατί προφανώς, επειδή είναι υψηλά ιστάμενοι, προστατεύονται. Το τραγικό είναι ότι μαζί με αυτούς προστατεύονται και οι εκτελούντες τις εντολές τους, που δεν ανήκουν σε πολιτικά πρόσωπα, που δεν έχουν θεωρητικά την ασυλία, υπάρχει όμως αυτή η ασυλία της προστασίας, διότι ακριβώς εάν οι συνεργάτες τους έρθουν και καθίσουν στο ειδώλιο, θ’ ανοίξουν τα στόματα και θα αποκαλυφθούν πολλά.

Άρα εμείς, ως γονείς, καθόμαστε και βλέπουμε όλη αυτή την κοροϊδία. Θα συνεχίσουμε όμως παρόλα αυτά να φωνάζουμε, να απαιτούμε την αλήθεια και να πράττουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε».

«Ονομάζομαι Χρήστος Βλάχος και είμαι ο πατέρας του Βάιου Βλάχου, που έχασε τη ζωή του στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Για εμένα, το παιδί μου δολοφονήθηκε σε αυτή την τραγωδία.

Βρισκόμαστε εδώ για την έναρξη ενός μαραθωνίου δικαστικών διαδικασιών. Αυτή η δίκη, όπως και η δικογραφία, αποκαλύπτει – κατά τη δική μου άποψη – τη συνολική διαφθορά του ελληνικού κράτους. Αυτή τη διαφθορά ερχόμαστε να δικάσουμε σήμερα, γιατί αυτή είναι που στέρησε τη ζωή από τα παιδιά μας.

Ελπίζω να υπάρξει μια σοβαρή και δίκαιη δίκη, αντάξια της μνήμης των θυμάτων. Τα πραγματικά πρόσωπα αυτής της υπόθεσης είναι τα παιδιά που χάθηκαν και οι οικογένειές τους.

Θέλω να πιστεύω ότι στο τέλος θα υπάρξει δικαίωση – με την έννοια ότι θα τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται.

Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στο σημείο της τραγωδίας, αυτό που είδα και αυτό που καταγράφεται σήμερα δείχνει, κατά τη γνώμη μου, μια αλυσίδα ευθυνών που ξεκινά από χαμηλά και φτάνει μέχρι πολύ ψηλά.

Πιστεύω ότι αυτή η δίκη μπορεί να φτάσει στην αλήθεια και να αποδώσει ευθύνες σε όλους όσοι εμπλέκονται».

«Μονολεκτικά, περιμένω δικαιοσύνη. Περιφραστικά, ευελπιστώ ότι στην πορεία της δίκης θα υπάρξουν έντιμοι δικαστές, οι οποίοι θα δικάσουν σωστά, όπως απαιτεί όλη η κοινωνία, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μας στηρίζουν. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα παραβούν τον όρκο τους υπό πιέσεις από οποιονδήποτε κυβερνητικό παράγοντα, κάτι που μέχρι σήμερα, δυστυχώς, προσωπικά δεν το έχω διαπιστώσει.

Για τα παιδιά μας, τα 57 θύματα, τα «λουλούδια» του τρένου, η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω καθόλου καλά. Γιατί αν κάποιος είχε κάνει σωστά τη δουλειά του, το παιδί μου δεν θα βρισκόταν σήμερα κάτω από το μάρμαρο. Και ίσως να είχαν σωθεί και οι 57.

Την ίδια στιγμή, θεωρώ ότι βασικοί υπεύθυνοι παραμένουν εκτός κατηγορητηρίου. Υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα που προστατεύονται, πίσω από νόμους που δεν έχουν αλλάξει, παρά τις υποσχέσεις.

Προσωπικά έχω κινηθεί νομικά και έχω καταθέσει μήνυση, η οποία όμως παραμένει σε εκκρεμότητα. Βλέπω μια τακτική καθυστέρησης, μια προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος.

Εμείς, από την πλευρά μας, συνεχίζουμε και περιμένουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη».

«Είμαι ο πάτερ Χριστόδουλος Παπαϊωάννου, πατέρας του Κυπριανού Παπαϊωάννου, που εχάθηκε εδώ στα Τέμπη με το δυστύχημα το γνωστό. Σήμερα είμαι εδώ για να δηλώσω ότι υπεύθυνα κι εγώ σαν άνθρωπος ζητώ να γίνει μια ανθρώπινη προσπάθεια, να βγει μια ανθρώπινη δικαιοσύνη, που ξέρω τι θα γίνει πάλι, θα προσπαθεί ο ένας να δικαιολογηθεί, ο άλλος να κερδίσει κάποια πράγματα. Είδα το τι παίζεται. Για μένα είναι συγκρατημένη η αισιοδοξία που υπάρχει μέσα μου για το τι μπορεί να συμβεί με αυτήν τη δίκη. Όμως, είναι μια προσπάθεια.

Ο Θεός να δώσει, προσεύχομαι. Εγώ προσεύχομαι και γι' αυτούς που θα δικαστούν, και για τους δικαστές, και για τους γονείς να παρηγορηθούν από αυτόν το τεράστιο έλλειμμα που νιώθουν μέσα τους, και τους νιώθω κι εγώ, γιατί το έχω κι εγώ αυτό το έλλειμμα του Κυπριανού από μέσα μου. Αλλά σίγουρα υπάρχει μια ανακατωσούρα μες στις ψυχές. Ο Θεός να δώσει να βγει κάτι καλόν.»

«Δεν θέλω φιέστες και επικοινωνιακά παιχνίδια, όπως αυτά που είδαμε χθες. Αυτό που χρειάζεται είναι να βάλουν μυαλό οι υπεύθυνοι και όσοι βρίσκονται από πάνω. Τι θα γίνει, θα φανεί τις επόμενες ημέρες.

Βλέπω όμως τη μεγάλη συμπαράσταση του κόσμου και αυτό μας δίνει δύναμη. Σε όσα ζητάμε, αισθάνομαι ότι καλύφθηκα από τη στάση που κρατήθηκε και για αυτό δεν θεώρησα απαραίτητο να βρεθώ κάπου αλλού.

Για τον σταθμάρχη, δεν έχω να πω πολλά. Πιστεύω ότι πρέπει να καταλαβαίνει τι έκανε. Αυτό αρκεί.

Εμείς ζητάμε ένα πράγμα: ό,τι συνέβη στα δικά μας παιδιά, να μην ξανασυμβεί σε κανένα άλλο παιδί.

Για τις αντιδράσεις που βλέπουμε, ειλικρινά δεν έχω τι να πω. Δεν υπάρχει λογική σε αυτά που γίνονται»