Η Major Oak, μία από τις πιο γνωστές και εντυπωσιακές αρχαίες βελανιδιές της Ευρώπης ξεράθηκε μετά από 1.200 χρόνια παρουσίας στο Δάσος του Σέργουντ, στο Νότιγχαμσαϊρ της Αγγλίας.
Η εμβληματική βελανιδιά του Ρομπέν των Δασών δεν άνθισε καθόλου φέτος, γεγονός που οι ειδικοί αποδίδουν στις διαδοχικές θερμές και ξηρές καλοκαιρινές περιόδους των τελευταίων ετών στην Αγγλία, οι οποίες το καταπόνησαν σημαντικά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Με περίμετρο κορμού που φτάνει τα 11 μέτρα και κόμη που εκτείνεται σε περίπου 28 μέτρα, η Major Oak αποτελούσε πόλο έλξης για χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Η φήμη της συνδέθηκε άρρηκτα με τον θρύλο του Ρομπέν των Δασών, καθώς σύμφωνα με την παράδοση προσέφερε καταφύγιο στον ίδιο και στους συντρόφους του όταν διέφευγαν από τον Σερίφη του Νότιγχαμ.
Η μακραίωνη ζωή του δέντρου επηρεάστηκε από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, με τους ειδικούς να επισημαίνουν ότι οι ολοένα συχνότεροι καύσωνες και οι παρατεταμένες ξηρασίες άσκησαν έντονη πίεση στο οικοσύστημά του. Ιδιαίτερα καταστροφικό θεωρείται το κύμα καύσωνα του Ιουλίου του 2022, όταν οι θερμοκρασίες στη Βρετανία ξεπέρασαν για πρώτη φορά τους 40 βαθμούς Κελσίου.
After 1200 years, it’s believed the Major Oak in Sherwood Forest has gone to the Great Forest In The Sky. The end of a world-famous icon of Nature and a tree forever linked to one legend @ITVCentral @RSPBSherwood @WoodlandTrust pic.twitter.com/rb4dppL3Oo
— Peter Bearne (@pbearneITV) June 18, 2026
Μετά την ανακοίνωση ότι η βελανιδιά έχει πλέον ξεραθεί πολλοί επισκέπτες συγκεντρώθηκαν στο Σέργουντ για να αποτίσουν φόρο τιμής σε ένα από τα σημαντικότερα φυσικά μνημεία της χώρας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η βελανιδιά προσέλκυε περίπου 350.000 επισκέπτες ετησίως. Ωστόσο, η συνεχής ανθρώπινη παρουσία συνέβαλε στην υποβάθμιση του εδάφους γύρω από το δέντρο, καθώς η συμπίεση του χώματος δυσχέρανε την πρόσβαση νερού και θρεπτικών συστατικών στις ρίζες του.
Επιπλέον, διάφορες παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τον 20ό αιώνα με σκοπό τη διατήρησή του φαίνεται ότι δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Μεταλλικές αλυσίδες και υποστηρίγματα τοποθετήθηκαν στα κλαδιά ήδη από το 1904, ενώ αργότερα τμήματα του κορμού γεμίστηκαν με σκυρόδεμα και καλύφθηκαν με διαφορετικά υλικά προστασίας.
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ορισμένα από αυτά τα μέτρα πιθανόν επιβάρυναν το δέντρο. Υποστηρίζουν ότι οι αρχαίες βελανιδιές, όταν αφήνονται να εξελιχθούν φυσικά, αποβάλλουν σταδιακά τα βαριά κλαδιά τους και περιορίζουν το μέγεθός τους, μειώνοντας έτσι τις ανάγκες τους σε νερό και θρεπτικά στοιχεία.
