Η σύγκρουση με το Ιράν φέρνει τον Ντόναλντ Τραμπ μπροστά σε μια από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες της προεδρίας του – και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τα όρια μιας πολιτικής που στηρίζεται στην πίεση, την επιβολή και την απειλή. Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος, η στρατηγική του δεν αποδίδει όπως θα περίμενε ο αμερικανός πρόεδρος.
Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν που πραγματοποιήθηκαν στο Πακιστάν κατέληξαν χωρίς συμφωνία, έπειτα από 21 ώρες συνομιλιών, με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, να δηλώνει ότι η Τεχεράνη απέρριψε τους όρους της Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης να μην επιδιώξει πυρηνικό οπλοστάσιο. «Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο» των Ιρανών, είπε. πίσης αναφέρθηκε και στην λογομαχία που είχε ο Τραμπ με τον Πάπα Λέοντα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΗΠΑ και Ιράν επιστρέφουν στο Πακιστάν αυτήν την εβδομάδα για νέες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με το Reuters.
Η «μέγιστη πίεση» δεν έφερε το αποτέλεσμα
Από την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ επέλεξε να κινηθεί έξω από τα κλασικά διπλωματικά μονοπάτια. Κυρώσεις, απειλές, σκληρή ρητορική – όλα εντάχθηκαν στο δόγμα της «μέγιστης πίεσης».
Στο Ιράν, αυτή η τακτική έφτασε στα άκρα: ανοιχτή σύγκρουση με στόχο όχι μόνο την αποδυνάμωση της Τεχεράνης, αλλά και την επιβολή νέων συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όμως το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό, γιατί το Ιράν δεν λύγισε, αντέδρασε
Αντί να υποχωρήσει, το Ιράν έδειξε αντοχές. Και κυρίως, αξιοποίησε τα χαρτιά του. Το πιο ισχυρό; Ο έλεγχος κρίσιμων περασμάτων όπως το Στενό του Ορμούζ – ένα σημείο – κλειδί για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας.
Με αυτόν τον τρόπο, η Τεχεράνη δεν πιέζει μόνο τις ΗΠΑ, αλλά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Δίλημμα χωρίς εύκολη λύση
Ο Τραμπ βρίσκεται τώρα μπροστά σε ένα σκληρό δίλημμα:
- Κλιμάκωση, με ρίσκο μεγάλων απωλειών
- Ή υποχώρηση, με σοβαρό πολιτικό κόστος
Και οι δύο δρόμοι είναι επικίνδυνοι – ειδικά σε μια ήδη βαθιά διχασμένη αμερικανική κοινωνία.
Οι σύμμαχοι κρατούν αποστάσεις – Το «μάθημα» από την Κίνα
Η στάση των συμμάχων λέει πολλά.
Οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν δείχνουν διάθεση να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που δεν σχεδιάστηκε συλλογικά. Το αποτέλεσμα; Η εικόνα της αμερικανικής ηγεσίας δείχνει πιο αδύναμη από ποτέ.
Την ίδια ώρα, η εμπειρία της σύγκρουσης με την Κίνα δείχνει κάτι ξεκάθαρο: η οικονομική ισχύς δεν ανήκει πια μόνο στη Δύση.
Το Πεκίνο απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει και να απαντήσει.
Και το Ιράν φαίνεται να έχει μάθει καλά αυτό το μάθημα – παίζοντας πλέον ένα πιο έξυπνο, πιο ανθεκτικό παιχνίδι απέναντι στις ΗΠΑ.
Η αντίληψή του Τραμπ δοκιμάζετα και σε άλλα μέτωπα
Η εικόνα του Τραμπ ως «ισχυρού άνδρα» δοκιμάζεται και σε άλλα μέτωπα.
Η πολιτική του παρέμβαση στην Ευρώπη, και ειδικότερα η στήριξή του προς τον Βίκτορ Όρμπαν, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η ήττα του Όρμπαν υποδηλώνει ότι ακόμη και οι πιο εδραιωμένοι ηγέτες δεν είναι άτρωτοι απέναντι στη φθορά της εξουσίας. Επιπλέον, αποδυναμώνει το δίκτυο συμμάχων του Τραμπ στην Ευρώπη, περιορίζοντας την ικανότητά του να επηρεάζει τις εξελίξεις στην Γηραιά Ήπειρο.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η κατάσταση δεν είναι λιγότερο περίπλοκη. Οι πολιτικές του Τραμπ συναντούν αυξανόμενη αντίσταση, τόσο από την κοινή γνώμη όσο και από τους θεσμούς.
Η κοινή γνώμη τον ανάγκασε να υποχωρήσει σχετικά με το πρόγραμμα μαζικών απελάσεων μετά τη δολοφονία δύο Αμερικανών από ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Μινεσότα νωρίτερα φέτος. Και η αποτυχία των περισσότερων προσπαθειών του Τραμπ να χρησιμοποιήσει το νόμο για να τιμωρήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους που οδήγησαν στην απόλυση της γενικής εισαγγελέως Παμ Μπόντι δείχνει ότι τουλάχιστον ορισμένα συνταγματικά όρια εξακολουθούν να τον περιορίζουν, τονίζει το αμερικανικό ειδησεογραφικό μέσο.
Ακόμη και ο Πάπας Λέων που εξόργισε τον Αμερικανό πρόεδρο με την ανοιχτή αντίθεσή του στον πόλεμο στο Ιράν, δήλωσε τη Δευτέρα (13.04.2026) δεν φοβάται «καθόλου την κυβέρνηση Τραμπ».
Η ίδια η ρητορική του Τραμπ, που συχνά υποδηλώνει μια σχεδόν απόλυτη αντίληψη της εξουσίας, ενδέχεται να λειτουργεί εις βάρος του.
Το δόγμα της ισχύος και της κλιμάκωσης του Τραμπ εκφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο από τον αναπληρωτή επικεφαλής του προσωπικού του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ. «Ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο… που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία», δήλωσε ο Μίλερ στον Τζέικ Τάπερ του CNN τον Ιανουάριο, στον απόηχο της σύλληψης του ισχυρού άνδρα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο.
Συνολικά, η κρίση στο Ιράν αποκαλύπτει τα όρια μιας πολιτικής που βασίζεται αποκλειστικά στην ισχύ και την επιβολή. Σε έναν κόσμο όπου οι αντίπαλοι είναι πιο προετοιμασμένοι και οι σύμμαχοι πιο επιφυλακτικοί, ο Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με την πρόκληση να επαναπροσδιορίσει την προσέγγισή του, διαφορετικά, κινδυνεύει να δει την επιρροή του να φθίνει, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
