Στη Ρω είχε εγκατασταθεί με τον άντρα της και την τυφλή μητέρα της από το 1924. Ήταν μια γυναίκα ταπεινή, απλή, γυναίκα αγωνίστρια της ζωής. Όπως συνήθιζε να λέει: “Δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο…”.
Kανείς άλλος όμως δεν είχε το θάρρος, τη δύναμη, την αντοχή να κάνει αυτό που εμείς πια θεωρούμαι πάρα πολύ σπουδαίο :Να αγαπάει την Ελλάδα και να το δείχνει, με τόσο απλό αλλά δύσκολο τρόπο…
