«Ο Λίβανος βρίσκεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη αλλά ακόμη αναστρέψιμη φάση», υπογράμμισε η υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων του Λιβάνου, Χανίν Σάγιεντ, σε συνέντευξη που παραχώρησε για τον πόλεμο με το Ισραήλ ενώ πραγματοποιεί σειρά συναντήσεων στον ΟΗΕ.
Η υπουργός, μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, τόνισε ότι παρά τη σοβαρή επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας και τις μεγάλες ανθρωπιστικές πιέσεις στον Λίβανο, «η χώρα δεν έχει καταρρεύσει» ακόμη. Ξεκαθάρισε πως η κυβέρνηση εργάζεται «μέρα και νύχτα» με πρώτη προτεραιότητα την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και τη στήριξη του ενός εκατομμυρίου εκτοπισμένων από τον πόλεμο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Επεσήμανε ότι ακόμη και μετά την πρόσφατη «μαζική ισραηλινή επίθεση», την οποία περιέγραψε ως «Μαύρη Τετάρτη» καθώς «μέσα σε δέκα λεπτά επλήγησαν περισσότεροι από 100 στόχοι και σκοτώθηκαν 300 άνθρωποι», δεν εκδηλώθηκε εσωτερική αποσταθεροποίηση, γεγονός που αποδίδει στην επιλογή της λιβανικής κοινωνίας να μην επιστρέψει «στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου».
Δείτε στο live του newsit.gr όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Όλη η συνέντευξη
Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στο πεδίο, πόσο κοντά βρίσκεται ο Λίβανος σε μια νέα κατάρρευση;
Η κατάσταση είναι πραγματικά δύσκολη και τεταμένη. Είναι δύσκολη, αλλά μπορεί ακόμη να διασωθεί. Δεν έχει καταρρεύσει. Η κυβέρνηση μας είναι απολύτως προσηλωμένη και εργάζεται μέρα και νύχτα. Πρώτα απ’ όλα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, που αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα. Είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Να εξασφαλίσουμε χρηματοδότηση και τα σχετικά μέσα για το ένα εκατομμύριο των εκτοπισμένων.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Και νομίζω ότι, αν λάβουμε υπόψη όσα συνέβησαν την περασμένη Τετάρτη -αυτό που αποκαλούμε «Μαύρη Τετάρτη»- όταν οι Ισραηλινοί μέσα σε δέκα λεπτά έπληξαν περισσότερους από 100 στόχους και σκοτώθηκαν 300 άνθρωποι. Παρ’ όλα αυτά δεν ξέσπασε εσωτερική σύγκρουση, αυτό οφείλεται στο ότι ο λιβανικός λαός δεν θέλει να επιστρέψει στο παρελθόν. Δεν θέλει να επιστρέψει στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου.
Ελπίζουν ακόμη, δηλαδή εξακολουθούν να μπορούν κάπως να υπερβούν την οργή που αισθάνονται. Πολλές κοινότητες έχουν μεγάλη οργή η μία απέναντι στην άλλη, απέναντι στους Ισραηλινούς, αλλά ακόμη και απέναντι στη Χεζμπολάχ, επειδή πολλοί στον Λίβανο θεωρούν ότι εκείνη μας οδήγησε σε αυτόν τον πόλεμο. Δεν το ζητήσαμε.
Νομίζω ακόμη και οι εκτοπισμένοι με τους οποίους μιλώ, είναι θυμωμένοι, διότι πρώτον, εν μέσω Ραμαζανιού αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να βρεθούν στον δρόμο, και δεύτερον επειδή πολλοί από αυτούς δεν βλέπουν πότε θα τελειώσει η ένταση.
Επομένως, βρισκόμαστε πραγματικά σε ένα κρίσιμο σημείο όπου, πρώτον, χρειάζεται κατάπαυση του πυρός. Δεύτερον, η διεθνής κοινότητα πρέπει να αυξήσει την οικονομική της στήριξη. Μέχρι στιγμής, διαθέτουμε μόλις το 30% όσων χρειαζόμαστε. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι το βασικό μου μήνυμα στο ταξίδι μου εδώ και στην Ουάσιγκτον: αν θέλουμε να αποφύγουμε μια πραγματική κατάρρευση του Λιβάνου, θα χρειαστεί σοβαρή στήριξη.
Μιλήσατε για αναγκαία κατάπαυση του πυρός. Αύριο ξεκινούν οι διπλωματικές προσπάθειες με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον. Είστε αισιόδοξη;
Ελπίζουμε ότι θα υπάρξει θετικό αποτέλεσμα. Το ποιο ακριβώς θα είναι αυτό μένει να φανεί, αλλά είναι ένα πρώτο βήμα. Ένα πρώτο βήμα μέσα σε πολλά βήματα. Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια διαδικασία που θα πάρει χρόνο και θα χρειαστεί πολλές επαναλήψεις.
Αλλά ίσως είναι αυτό που λένε «να σπάσει ο πάγος». Οφείλω να είμαι αισιόδοξη. Για χάρη του Λιβάνου, για χάρη των Λιβανέζων. Δεν μπορείς να χάσεις την ελπίδα. Ως χώρα έχουμε περάσει τόσα πολλά και κάθε φορά σηκωνόμαστε ξανά. Και θα το κάνουμε ξανά και αυτή τη φορά.
Μπορείτε να εγγυηθείτε τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ;
«Ως κυβέρνηση έχουμε ήδη λάβει την απόφαση μας. Την πήραμε στις 5 Αυγούστου πέρυσι. Λάβαμε μια σειρά ιστορικών αποφάσεων. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στην ύπαρξη της Χεζμπολάχ η κυβέρνηση να έχει ουσιαστικά πει ότι τα όπλα της είναι παράνομα. Κανένα όπλο δεν πρέπει να υπάρχει εκτός ελέγχου του κράτους, είτε πρόκειται για τη Χεζμπολάχ είτε για άλλες παρατάξεις, παλαιστινιακές παρατάξεις κλπ.
Άρα είναι πολύ σαφές το μήνυμα μας. Δεν υπάρχει καμία συστολή ως προς αυτό, ότι τα όπλα τους είναι παράνομα. Όμως τώρα είναι μια πολιτική ομάδα. Έχουν κοινότητες. Αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία. Αλλά τα όπλα εκτός κράτους είναι παράνομα, και μόνο το κράτος, η κυβέρνηση, μπορεί να κηρύξει ζητήματα πολέμου και ειρήνης. Φυσικά, το αγνοούν αυτό και το παραβίασαν.
Μας έφεραν σε αυτόν τον πόλεμο, που θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει. Είμαι πεπεισμένη ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει αυτόν τον πόλεμο, παρά όσους λένε «όχι, ότι το Ισραήλ θα χτυπούσε έτσι κι αλλιώς». Κάθε φορά που παγιδευόμαστε σε αυτού του είδους το αφήγημα ότι «το Ισραήλ θα το έκανε έτσι κι αλλιώς, άρα εντάξει, το κάναμε κι εμείς», εγώ δεν το αποδέχομαι. αυτό. Πρέπει να υπάρχει κράτος.
Αν θέλουμε πραγματικά να σταθούμε απέναντι στο Ισραήλ, είναι καλύτερα να συμβεί ως ένα κράτος απέναντι σε άλλο κράτος, παρά μια ένοπλη ομάδα απέναντι σε κράτος, που ποτέ δεν θα είχε αξιοπιστία, ούτε διεθνώς ούτε πουθενά αλλού. Και αυτό έχει διχάσει τον λιβανικό λαό. Πάνω από το 80% δεν θέλει να υπάρχουν όπλα εκτός κράτους. Οι περισσότεροι Λιβανέζοι, ακόμη και όσοι ίσως στηρίζουν τις κοινότητες από τις οποίες προέρχεται η Χεζμπολάχ, πολλοί από αυτούς επίσης δεν θέλουν να υπάρχει παρακράτος. Αλλά, το επιχείρημά τους είναι ότι το κράτος δεν μας έχει υπερασπιστεί μέχρι τώρα.
Η απάντηση σε αυτό είναι ότι «ούτε αυτά τα όπλα που έχετε σας υπερασπίστηκαν», γιατί στην πραγματικότητα οδήγησαν στην καταστροφή. Τριακόσια χωριά στο νότο έχουν καταστραφεί, τεράστιος εκτοπισμός, σχεδόν 70.000 κατοικίες, καταστραμμένες γέφυρες κλπ. ‘Άρα πώς μπορεί η Χεζμπολάχ να ισχυρίζεται ότι υπερασπίστηκε τη χώρα;
Ενώ αν δινόταν αυτή η ευκαιρία στον στρατό, θα ήταν πιο αξιόπιστο, τουλάχιστον διεθνώς, ότι αυτή είναι η κυβέρνηση που προσπαθεί να διατηρήσει την ειρήνη και την κυριαρχία της χώρας της.
Πώς αξιολογείτε τη διεθνή στήριξη προς τον Λίβανο έως τώρα;
Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε περίπου στο 30% των αναγκών μας. Ευχαριστούμε φυσικά όσους μας βοήθησαν, αλλά βρισκόμαστε σε μια περιοχή όπου οι φίλες χώρες του Κόλπου έχουν και αυτές τα δικά τους προβλήματα, τα οποία είναι κατανοητά. Επιπλέον, παγκοσμίως τα τελευταία δύο χρόνια έχει υπάρξει 50% μείωση στην ανθρωπιστική βοήθεια. Ό,τι λαμβάνουμε είναι ευπρόσδεκτο, αλλά δεν αρκεί.
Αυτό ακριβώς υποστηρίζω εδώ στον ΟΗΕ και στην Ουάσιγκτον: αν θέλετε να σωθεί ο Λίβανος -και αυτό είναι σημαντικό όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για την περιοχή- δεν πρέπει να υπάρξει άλλο ένα αποτυχημένο κράτος στην περιοχή.
Έχουμε λάβει περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια από την έναρξη του πολέμου, ενώ στον προηγούμενο πόλεμο είχαν φθάσει στη χώρα περίπου 700 εκατομμύρια. Κατανοώ τις περιφερειακές και διεθνείς δυσκολίες, αλλά χρειαζόμαστε σαφώς περισσότερη στήριξη.
Ποιες επαφές περιλαμβάνει το πρόγραμμα σας αυτή την εβδομάδα στον ΟΗΕ ως προς αυτό τον σκοπό;
Συναντήθηκα με ανώτερους αξιωματούχους του ΟΗΕ από διάφορες υπηρεσίες. Ο Γενικός Γραμματέας επισκέφθηκε τον Λίβανο πριν από τρεις εβδομάδες και είχαμε πολύ καλή ανταλλαγή απόψεων.
Θα συναντηθώ επίσης με την Αναπλ. ΓΓ ΟΗΕ Αμίνα Μοχάμεντ και οργανισμούς όπως το UNDP, το UNFPA και άλλους με τους οποίους συνεργαζόμαστε.
Πως είναι η κατάσταση στη χώρα με βάση τα επίσημα στοιχεία που έχετε;
Είναι δύσκολη. Έχουμε ένα εκατομμύριο εκτοπισμένους. Πολλοί βρίσκονται συγκεντρωμένοι στη Βηρυτό, στη Σιδώνα και στο Όρος Λίβανος. Υπάρχει τεράστια πίεση. Ορισμένα καταφύγια φιλοξενούν περίπου 1.500 ανθρώπους.
Όσο κι αν παρέχουμε βοήθεια δεν επαρκεί. Δεν είναι αξιοπρεπής ζωή να ζει κανείς σε καταφύγιο. Το 85% των εκτοπισμένων βρίσκεται εκτός καταφυγίων, και αυτό είναι τεράστια πρόκληση.
Χρειαζόμαστε χρηματοδότηση για προγράμματα άμεσης οικονομικής ενίσχυσης, για δημιουργία θέσεων εργασίας, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν εργασία. Οι δουλειές τους έχουν καταστραφεί. Πρέπει πρώτα να σταματήσει ο πόλεμος ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν και στη συνέχεια να στηριχθούν για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
