Ο Μούιζνιεκς επανέρχεται στο θέμα με αφορμή την Διεθνή Ημέρα Θυμάτων εξαναγκαστικών εξαφανίσεων της 30ής Αυγούστου στο θέμα των δεκάδων χιλιάδων προσώπων στην Ευρώπη η τύχη των οποίων δεν έχει ακόμη διακριβωθεί, παρά την παρέλευση δεκαετιών από την κατάρρευση δικτατορικών καθεστώτων και το τέλος ενόπλων συγκρούσεων στην Γηραιά Ήπειρο.
Για παράδειγμα, αναφέρει ο Επίτροπος, η Ισπανία δεν έχει ακόμη ρίξει φως στην τύχη των περισσότερων από 150.000 προσώπων που εξακολουθούν να αγνοούνται από την εποχή της λήξης του ισπανικού εμφυλίου πολέμου και την κατάρρευση της δικτατορίας του Φράνκο.
Ο Επίτροπος υπενθυμίζει ακόμη ότι, περίπου 20.000 άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται μετά τις ένοπλες συγκρούσεις στην Κύπρο, την πρώην Γιουγκοσλαβία και στον Βόρειο και Νότιο Καύκασο ενώ, όπως τονίζει, εκατοντάδες εξαναγκαστικές εξαφανίσεις καταγράφηκαν στην Τουρκία, ιδιαίτερα μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, καθώς και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, κυρίως στο νότιο-ανατολικό τμήμα της χώρας.
Περιπτώσεις εξαναγκαστικών εξαφανίσεων ανθρώπων έχουν αναφερθεί στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στην Ουκρανία, ενώ από τα 16 πρόσωπα που χάθηκαν ή αγνοούνται κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στην Βόρεια Ιρλανδία, τα επτά παραμένουν αγνοούμενα.
Ο Επίτροπος αναφέρεται στα σοβαρά εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες των αγνοουμένων στην πρόσβαση σε κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων.
Ο Επίτροπος Μούιζνιεκς υπογραμμίζει ακόμη ότι τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης υποχρεούνται να διεξάγουν αποτελεσματικές έρευνες και να παρέχουν πληροφορίες, για την τύχη των αγνοουμένων, στις οικογένειές τους.
Οι υποχρεώσεις αυτές απορρέουν από τις Συμβάσεις της Γενεύης και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), υπενθυμίζει ο Επίτροπος και κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο άρθρο 2 της ΕΣΔΑ που προβλέπει την υποχρέωση των κρατών μελών να εξασφαλίσουν το δικαίωμα κάθε ατόμου στη ζωή.
Επιπλέον, συμπληρώνει ο Επίτροπος, σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση για την Προστασία Όλων των Προσώπων από Αναγκαστική Εξαφάνιση, τα κράτη είναι υπεύθυνα για την καταπολέμηση της ατιμωρησίας για το έγκλημα της εξαναγκαστικής εξαφάνισης, αποτρέποντας νέες περιπτώσεις εξαναγκαστικής εξαφάνισης και τη διασφάλιση του δικαιώματος στην αλήθεια και αποζημίωσης στις οικογένειες.
Ο Επίτροπος σημειώνει ότι, σημαντική πρόοδος έχει σημειωθεί στην διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων στην Κύπρο και στην περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας αλλά, όπως επισημαίνει, κάτι ανάλογο δεν έχει συμβεί ακόμη στην Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία και τη Ρωσική Ομοσπονδία.
«Η έλλειψη πολιτικής βούλησης φαίνεται να είναι ένας από τους κύριους λόγους για την αργή πρόοδο στην διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων στην Ευρώπη», συμπεραίνει ο Επίτροπος Μούιζνιεκς, αναφέροντας ότι στην Ισπανία, θεωρείται ότι ο νόμος του 1977, περί αμνηστίας, εμποδίζει οποιαδήποτε διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων μεταξύ 1936 και 1975 ενώ, στην Τουρκία, το καταστατικό του περιορισμού, θέτει πρόσθετες προκλήσεις κατά τα τελευταία χρόνια, ενώ πολλά άτομα εξακολουθούν να αγνοούνται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Λιβύη: Βυθίστηκε πλοιάριο με παράνομους μετανάστες – Τουλάχιστον 170 αγνοούμενοι
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αθρόες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αζερμπαϊτζάν καταγράφεται σε έκθεση του Μούιζνιεκς
